Semua Bab INNOCENT MAID FOR MR. ARROGANT BOSS: Bab 81 - Bab 90

Third Person's POV"W-What? You are cancelling the w-wedding? But... w-why?" Rivaly asked Stefan in shock."Everything now is settled! Ayos nang lahat, pero bakit?!" dagdag niya at tumaas na ang boses habang nanlalaki ang mga maga.Habang si Stefan, prenteng nakaupo lang sa couch ng study room habang magka-ekis ang mga hita.Ipinatawag niya si Rivaly para masinsinan kausapin, at kagaya ng inaasahan ito ang naging reaksyon.Stefan took a deep breath. "I still want her."Biglang tumawa ng malakas si Rivaly at namilog ang mga mata sa kanya, hindi makapaniwalang tiningnan siya habang nakatayo ito sa harapan niya."After you used me?!" Itinuro pa ang sarili. "What do you think I am, your rebound?"Suminghal pa ito, nasuklay ang mahabang buhok kasabay ng panginginilid ng luha sa galit."You can't do this to me..." Umiling pa ito."I'm sorry, Rivaly... but I can." Stefan looked up at her with his serious gaze that stopped her for a moment.Her lips trembled in madness. She's suppressing her

Peachee Nanginginig ang kamay ko at ganoon din ang mga binti kong napahawak sa pader ng labas ng bakuran ng mansyon habang pinakakatitigan ko pa rin ang papel. Sa bawat kurap ng mga mata ko, siyang bagsak ng butil ng luha sa magkabilang pisngi ko. "Papaanong..." Hindi ako makabigkas ng kaduksong buhat ng nanginginig at nagbabara kong lalamunan. Hindi ko alam saan parte ba ako magugulat, na hindi ko totoong mga magulang ang mga nakasama ko o... si Stefan na may kinalaman dito? Nasapo ko ang ulo ko sa hindi ko maintindihan mararamdaman ko. Parang sasabog ang dibdib ko pati ulo ko. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad palabas ng subversion pero tulala ako at hindi natingin sa nilalakaran. Pumara ako ng Taxi nang nasa tabi na ako ng daan, pagsakay ko saka ko lang ibinalik ang DNA Test sa envelope at kinuha ang litrato ng isang buong pamilya. Pinagmasdan ko ang babaeng katabi ko rito, lalong nanikip ang dibdib ko nang mapansin malaki nga ang hawig ko sa kanya kaya muli na naman

Third Person's POV"Kahapon pa po hindi napasok si Ma'am Peachee, Sir eh. Hindi nga po namin alam anong nangyari, wala po siya sinasabi sa amin," sagot ng staff ng bakeshop nang puntahan ni Stefan kinabukasan.Walang nasagot kahapon pa sa bahay ng dalaga, naka-off din ang phone nito, hindi pumasok kahapon at inabangan niya ito lumabas ng bahay magdamag wala pa siyang tulog pero walang Peachee na lumalabas o nagpapakita.Lumabas si Stefan ng bakeshop sabunot ang buhok. "Where are you, Peachee? Saan ka ba nagpunta?" bulong niya at sumakay na sa sasakyan mabilis na pinasibat.Panay ang igting ng panga niya habang nasa daan ang tingin, mahigpit na hawak niya sa manibela kaya halos mamuti na ang kamao.Nag-dial siya sa phone niyang naka-stand sa unahan ng sasakyan nagsuot ng earpiece at tinawagan ang isa sa mga tao niya."Bring me the spare keys of Peachee's house, I need it, asap." Binaba niya rin ang tawag at inalis ang earpiece sa tainga at binato lang kung saan.Ayaw niyang mag-trespas

Third Person's POV Amari Lavegas... Frederick Lavegas... Nanginginig at nagbabara ang lalamunan ni Peachee nang hawakan niya ang nakaukit na mga pangalan ng dalawang taong nakahimlay rito. Kahit si Stefan napatingala na lang habang magkadaop ang parehong kamay sa harap, binibigyan ng momento ang dalaga upang kilalanin ang tunay na mga magulang. "Si... Mommy sampung taon na simula noong mawala... at si Daddy..." Doon na nga tuluyan nabasag ang boses niya. "Halos nito lang, kaka-apat na taon lang. Hindi man lang nila ako nahintay bumalik?" saad niya na may mapait at masakit na tanong. Namula rin ang mga mata ni Stefan nang namuo ang luha para sa naulilang dalaga pero siya sumabay sa pagiging emosyonal nito at sa halip dinaluhan niya at marahan hinagod ang likod nito para damayan. "Naniniwala silang babalik ka... na buhay ka pa dahil wala naman nakitang katawan mo pero habang lumulipas ang bawat taon ay doon na sila unti-unti nawalan ng pag-asa makita ka pa," malungkot niyang sina

Peachee"Let's go back to my house and live again with me," he said and he held my hand and kissed it nang ilapag ko ang niluto kong umagahan sa lamesa.Ngumiti ako. "Pwedeng sa isang linggo na?"Nangunot ang noo niya. "Why?""Marami pa kasi akong aasikasuhin sa parehong shop ko, ilang araw din ako wala. Hindi ko na-monitor ang sales, at saka mas malapit itong bahay ko kaysa sa mansion mo..."Tumaas ang isang kilay niya at humingang malalim. "Fine, but next week, sa akin ka na ulit."Tumawa ako at lumapit sa kanya, hinawakan ko ang magkabilang mukha niya itiningala ko siya sa akin at yumuko para ilapit ang mukha ko sa kanya."Nasa iyo na ako, hindi pa ba?" Ngumisi ako at ipinagkiskisan ang dulo ng ilong namin.Hinawakan niya ako sa baywang sabay hinapit sa kanya kaya napatili ako kasabay ng tawa nang iupo niya ako sa kandungan niya at isiniksik pa ang mukha sa leeg ko at sinimsim ako saktong kaliligo lang namin, basa-basa pa ang parehong buhok."Pinag-iinit mo na naman ako..." bulong