로그인Napatigil ang mundo sa loob ng silid.
Ang matinis na tunog ng makina ang tanging naririnig namin—isang walang tigil na hudyat na nagpapahiwatig ng panganib sa buhay ni Xylon. Agad na pumasok ang mga doktor at nars, tinulak kami palayo sa kama, at nagsimulang magtrabaho nang mabilis para ibalik ang tibok ng kanyang puso.
Napahawak si Tiya Aurora sa dibdib niya at napaluhod sa sahig habang humahagulgol. Niyakap ko siya nang mahigpit, walang masabi kundi ang tahimik na pagdar
Bumagsak ang pinto na tila hinati ng kidlat. Lumubog sa katahimikan ang buong bahay, tanging ang mabilis naming paghinga at ang lagaslas ng apoy na kumakalat sa di-kalayuan ang naririnig. Sa siwang ng pinto, sa likod ng makapal na anino, lumitaw ang isang matandang lalaki. Nakasuot siya ng kupas na itim na barong, puno ng kulubot ang mukha na tila hinubog ng galit sa loob ng mahabang panahon. Ang kanyang mga mata—mga matang katulad na katulad ng kay Manuel, ng lolo ni Xavier—ay nagliliyab sa poot.Si Dante. Sa wakas, nagpakita na siya.Kasunod niya ang tatlong lalaking may hawak na baril. Pumasok sila at agad na pinalibutan kami. Walang labasan. Sa kaliwa’t kanan, sa likuran, at sa harapan—puro sila. Si Xavier ay tumayo sa aking harapan, itinatago ako sa kanyang likuran, habang mahigpit na hawak ang lumang libro ng talaan. Ang tanging patunay na natitira sa buong mundo.“Huwag kayong lumapit!” banta ni Xavier, bagaman nanginginig ang kanyang boses, hindi sa takot kundi sa galit at mat
Tila huminto ang ikot ng mundo sa aming paligid matapos mabasa ang mensahe. Alam na niya. Alam na ni Dante na nalaman na namin ang pangalan niya. At sinabi niyang huli na ang lahat.Napaluhod pa rin si Tiya Aurora sa sahig ng pasilyo, walang tigil ang pag-iyak. Hawak ni Xavier ang telepono na nanginginig sa kanyang kamay, habang ang tingin niya ay nakapako sa kawalan. Ako naman, naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko na tila sasabog na sa kaba. Ang pangalan na matagal na naming hinahanap ay nalaman na namin. Ngunit sa sandaling iyon, parang nawalan kami ng lakas na lumaban.Dante. Ang kapatid ng lolo ni Xavier. Ang taong akala namin ay patay na noon pa man. Ang taong matagal na nagtago at naghihintay ng tamang panahon para bumawi. At ngayon, alam na niya na alam na namin ang lahat.Lumapit ako kay Tiya Aurora at inalalayan siyang tumayo. Hinawakan ko ang braso niya nang mahigpit.“Tita, kailangan na nating umalis dito,” bulong ko. &ldq
Parang huminto ang ikot ng mundo nang makita naming bumagsak si Xylon sa lupa.Dugo agad ang kumalat sa dibdib niya. Napasigaw si Tiya Aurora at tumakbo agad palapit. Ako naman, nanigas sa kinatatayuan ko. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Nakita ko kung paano siya tinamaan—hindi si Rafael ang bumaril. May ibang tao. Mula sa dilim. Mabilis at walang paalam.Agad lumuhod si Xavier at pinindot ang sugat ni Xylon gamit ang sarili niyang damit. Puno ng takot ang mukha niya, pero pinilit niyang manatiling kalmado.“Huwag kang bibitaw,” sabi ni Xavier habang mariing pinipigilan ang pagdurugo. “Hindi ka puwedeng sumuko ngayon. Marami ka pang kailangang sabihin.”Dahan-dahang iminulat ni Xylon ang mga mata niya. Hirap na hirap siyang huminga. Pumuputok ang ugat sa leeg niya at namumutla na ang buong mukha. Pero pilit pa rin niyang hinanap ang mukha namin.Sa di kalayuan, nakatayo si Rafael na parang naging bato sa
Napatigil ang mundo sa loob ng silid.Ang matinis na tunog ng makina ang tanging naririnig namin—isang walang tigil na hudyat na nagpapahiwatig ng panganib sa buhay ni Xylon. Agad na pumasok ang mga doktor at nars, tinulak kami palayo sa kama, at nagsimulang magtrabaho nang mabilis para ibalik ang tibok ng kanyang puso.Napahawak si Tiya Aurora sa dibdib niya at napaluhod sa sahig habang humahagulgol. Niyakap ko siya nang mahigpit, walang masabi kundi ang tahimik na pagdarasal na sana ay hindi pa ito ang huling sandali. Si Xavier naman ay nakatayo sa gilid, nakakuyom ang mga kamao at nakatingin nang mariin sa nagkakagulong mga medikal na tauhan. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata—ang takot na baka huli na ang lahat at ang huling salitang nais sana niyang ibulong ni Xylon ay mawawala na kasama ng kanyang pagkawala.Ilang minutong tila walang katapusan ang lumipas bago unti-unting humupa ang ingay ng makina. Ang matinis na tunog ay napalitan ng ma
Parang tumigil ang oras sa sandaling bumagsak si Xylon sa lupang puno ng tuyong dahon at damo.Ang sigaw ni Tiya Aurora ang bumasag sa nakabibinging katahimikan. Agad siyang tumakbo palapit at lumuhod sa tabi ng kapatid. Ako naman ay napatakip sa bibig, hindi makasingaw ng salita habang nakikita ang mabilis na pagkalat ng dugo sa dibdib ni Xylon.Hindi nagtagal, nakabawi si Xavier at agad ding lumuhod para tulungan si Tiya Aurora. Pinindot niya nang mariin ang sugat gamit ang sarili niyang panyo kahit na namamantsahan na ito ng pula.“Huwag kang bibitiw, Xylon,” mariing utos ni Xavier sa nanginginig na boses. “Hindi ka puwedeng sumuko ngayon. Marami ka pang kuwentong dapat sabihin. Marami ka pang dapat ipagtanggol.”Nakita kong dahan-dahang bumukas ang mga mata ni Xylon. Malabo na ang tingin niya, hirap na hirap huminga, pero pilit pa rin niyang hinanap ang mukha namin.Sa di-kalayuan, nakatayo pa rin si Rafael na parang est
Nanatili kaming nakatigil sa kinatatayuan habang tila huminto ang ikot ng mundo sa narinig namin.Nawala ang mga dokumento. Ang tanging patunay na hawak namin sa korte ay wala na. At ang mas masakit—ang taong nagtanggal nito ay ang taong pinagkatiwalaan namin nang buong puso.“Sigurado ba kayo?” tanong ni Xylon habang dahan-dahang lumalapit. “Paano nawala? May bantay naman diyan.”“Wala nang bantay,” sagot ni Xavier habang nakatitig pa rin sa kawalan. “Ang sinagot sa telepono ay walang bakas ng puwersa. Walang pumasok na pader o bintana. Buksan lang ang pinto gamit ang tamang susi o pahintulot. Tapos kinuha ang mga dokumento nang tahimik.”Napahawak si Tiya Aurora sa bibig niya. “Kung ganoon… nasa atin ang traydor.”Ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tumagos sa aming mga puso. Sa loob ng bahay na itinuturing naming ligtas na kanlungan, may nakatagong anino na handang s
Nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa kanya. Ang bawat salitang binitawan niya ay parang matalim na patalim na tumatarak sa aking puso at isipan. Ang malamig niyang ngiti ay lalong nagpadagdag ng takot. Gumagapang ito sa bawat sulok ng aking pagkatao. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makas
Ilang oras pa ang lumipas matapos akong iwan ni Xavier bago ko napagpasyahang bumaba. Nakatayo lang ako sa gitna ng malawak na silid, nakatulala sa kawalan habang pilit na inuunawa ang sitwasyong kinalalagyan ko. Ang bawat salitang binitawan niya bago siya umalis ay parang nakaukit sa isipan ko. It
Mabilis ang lakad ko palabas ng gusali. Halos tumatakbo na ako para makalayo agad sa lugar na iyon. Sa likuran ko, naiwan ang lalaking may hawak ng lahat… ang kinabukasan ko, ang kapalaran ng pamilya ko, at ang kapangyarihang baguhin ang lahat anumang oras.Huminga ako nang malalim nang maramdaman
Matapang akong nakatayo sa tapat ng dambuhalang pinto na gawa sa matibay na kahoy. Hindi ako nagbigay ng puwang sa takot kahit na parang sasabog na anumang oras ang tibok ng puso ko. Nakaukit sa gintong letra ang pangalang kinatatakutan at iginagalang ng buong industriya.Dela Vega Group of Compani







