ตอนที่ 10

ชิงเหนี่ยวจีบปากจีบคอกลับขาวเป็นดำทันทีทั้งที่ความจริงแล้วซ่งไฉ่หนิงนั้นไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดสักสิ่งแต่เพราะอยากใส่ความให้คนในตำหนักผิงอันที่ฉู่อ๋องพักอาศัยอยู่ในเมืองหลวงนั้นชิงชังซ่งไฉ่หนิงยามใดที่อีกฝ่ายไปอยู่จะได้ยากลำบากจนทนไม่ไหวแล้วหนีกลับวังหลวงคราวนี้ผู้เป็นนายหญิงของนางก็จะได้โอกาสอีกครั้งที่จะแต่งงานกับฉู่อ๋องเสียที

“จริงหรือนี่?!”

เหวินจิ่งตกใจถึงกับยกมือตบหน้าอกตนเองใบหน้าก็ซีดขาวเนื่องจากไม่คิดว่าหลิงเซียงองค์หญิงนั้นจะไม่อยากแต่งงานออกมากับผู้เป็นนายของตนเองถึงเพียงนี้

“ก็จริงน่ะสิผู้ใดจะกล้าเอาเรื่องไม่จริงมาบอกเล่ากันท่านเหวินกงกงข้าก็กลัวตายเช่นกันนะ”

ชิงเหนี่ยวรีบสำทับไปด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายิ่งกว่าจริงจัง เหวินจิ่งถึงจะอายุมากกว่าสาวใช้ของหลินซีเหยาก็จริงแต่คงเพราะตนเองนั้นมีอคติกับซ่งไฉ่หนิงไปแล้วจึงคล้อยตามอีกฝ่ายไปโดยง่ายไม่คิดสงสัยอันใดอีกต่อไป และเมื่อหลินซีเหยาที่ได้รับสัญญาณจากสาวใช้ของตนเองสุมเพลิงให้ขันทีคนสนิทของฉู่อ๋องเรียบร้อยแล้วนางจึงขอตัวกลับด้วยกิริยาอ่อนหวานแววตาแสนเศร้า มองไปที่บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดหนาวด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์แต่ก็แค่เพียงวูบเดียวก็จางหายไป กลับมาสงบเสงี่ยมสงวนท่าทีเช่นเดิม

“เหยาเอ๋อร์...”

ก่อนที่ร่างอรชรจะก้าวขึ้นจากไปกงหยวนฉีก็ตัดสินใจจะกล่าวบางประโยคออกไป ไม่ใช่เพื่อเขาแต่เพื่อผลดีต่อตัวของหลินซีเหยาเอง

“นับจากนี้หากไม่จำเป็น เจ้าก็ไม่ต้องนำขนมมาให้เปิ่นหวางอีกแล้วนะ”

ตัดใจกล่าวออกไปทั้งที่เขาเองก็รู้สึกไม่ดีที่ตัดสัมพันธ์กับอีกฝ่ายทั้งที่นางไม่ผิดอันใดเลย

“เพราะเหตุใด หรือฉู่อ๋องรังเกียจเหยาเอ๋อร์เสียแล้ว แม้แต่เป็นสหายพวกเราก็มิอาจเป็นได้อีกต่อไป”

หลินซีเหยากล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดแววตากลับยิ่งเจ็บช้ำยิ่งกว่า ทำเอาชายหนุ่มถึงกับจุกหน้าอกเพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นล้วนไม่ใช่ความผิดของหลินซีเหยาตัวเขาเองหากจะผิดก็คือผิดที่ไม่ระวังตัวจนถูกวางยาจากสตรีต่ำทรามเช่นซ่งไฉ่หนิงจนได้

เขาชิงชังนางอย่างยิ่ง!

“ไม่ใช่เช่นนั้นนะเหยาเอ๋อร์หากแต่เปิ่นหวางเป็นห่วงชื่อเสียงของเจ้า เปิ่นหวางไม่เคยคิดรังเกียจเจ้าเลยสักครั้ง”

ชายหนุ่มเผลอตัวเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างที่ไม่เคยกระทำมาก่อน เกือบจะเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำตาที่ขังอยู่ที่ขอบตาของอีกฝ่ายอยู่แล้วยังดีว่าเขาได้สติคืนกลับมาก่อน

“หากจะกล่าวไม่ใช่เจ้าหรอกเหยาเอ๋อร์ที่ต้องหวาดกลัวว่าเปิ่นหวางนั้นจะนึกรังเกียจเจ้า หากแต่เป็นตัวของเปิ่นหวางต่างหากที่ต้องกังวลว่าเจ้าจะรังเกียจเปิ่นหวาง เพราะบัดนี้ร่างกายของเปิ่นหวางนั้นแปดเปื้อนเสียแล้ว”

“ฉู่อ๋องอย่าได้กล่าวเช่นนั้นเลยเพคะ เหยาเอ๋อร์ไม่เคยคิดเช่นนั้นและยิ่งไม่เคยรู้สึกว่าท่านอ๋องนั้นแปดเปื้อนเลยสักครั้ง อดีตที่ผ่านมาเคยรักท่านอ๋องอย่างไร วันนี้ก็ยังคงรักท่านอ๋องไม่จืดจางมีแต่นับวันจะยิ่งรักมั่นคงต่อท่านอ๋องตลอดไป”

“เหยาเอ๋อร์...”

ภาพของคนรักกันแต่จำใจต้องแยกจากกันด้วยฝีมือของสตรีร้ายกาจเอาแต่ใจผู้ใดพบเห็นก็มีแต่ซาบซึ้งและเห็นใจทำให้ภาพในใจที่ทุกคนมองไปที่เซี่ยซูเหยายิ่งเลวร้าย

“เหยาเอ๋อร์ไม่มีวาสนาได้แต่งเป็นชายาเอกของฉู่อ๋องวันนี้หากวันหน้าได้มีวาสนาต่อกันถึงเหยาเอ๋อร์จะต้องเป็นรองสตรีอื่นก็ยินดีเพคะ ดังนั้นขอฉู่อ๋องอย่าได้ห้ามให้เหยาเอ๋อร์มาพบหน้าฉู่อ๋องอีกเลยนะเพคะ อย่ากังวลถึงชื่อเสียงเหยาเอ๋อร์เพราะชีวิตนี้เหยาเอ๋อร์จะไม่แต่งให้บุรุษใดอีกหากผิดไปจากฉู่อ๋องเพคะ”

กล่าวจบหลินซีเหยาก็หันหลังวิ่งจากไปขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตาผู้คนไม่น้อยที่ได้เห็นภาพดังกล่าว กงหยวนฉีไม่เคยรู้สึกว่าตนเองไม่เอาไหนได้เท่าวันนี้มาก่อนนับตั้งแต่มารดาจากไปเขาที่ถูกฮ่องเต้ซ่งไห่หยางเรียกตัวเข้ามาเมืองหลวงตั้งแต่อายุสิบเอ็ดหนาวภาพภายนอกเพื่อให้เขามาศึกษาหาความรู้ในเมืองหลวงแต่ความจริงแล้วใคร ๆ ย่อมรู้เขาก็คือตัวประกันให้บิดาของเขาที่เป็นอ๋องต่างแซ่ปกครองแคว้นเฉิงตูที่แดนใต้ของต้าเหลียงนั้นคิดกบฏมากกว่าจนสิ้นบิดาของเขาที่เป็นฉู่อ๋องเขาจึงสืบทอดต่อมาในวัยสิบแปดหนาวเท่านั้น

แต่ทว่าถึงเขาจะได้รับสืบทอดตำแหน่งก็ได้เป็นเพียงฉู่อ๋องที่มิอาจกลับแคว้นเฉิงตูได้ เป็นฉู่อ๋องก็เพียงฐานะแต่อำนาจยังมิอาจเทียบได้กับสกุลจางหรือสกุลเจียงได้เลยหาไม่วันนี้เขาคงสามารถจะทำอันใดได้บ้างไม่ใช่ยืนมองภาพหญิงคนรักวิ่งร้องไห้จากไปเช่นนี้…

ฝ่ายของซ่งไฉ่หนิงนั้นใกล้ถึงวันงานสมรสนางก็ยิ่งยุ่งกับการเตรียมสินเดิมไหนจะต้องวิ่งไปตรวจดูและลองชุดเจ้าสาวที่เร่งตัดเย็บขึ้นมาให้ย่อมไม่ทราบเรื่องข่าวลือที่หน้ากรมอาญายิ่งก่อนจะงานแต่งอีกสองวันซ่งไฉ่หนิงก็แทบจะไม่มีแม้แต่เวลานอนหลับพักผ่อนด้วยซ้ำ