ตอนที่ 9

“เอ่อ...” ฮ่องเต้ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินต้าหยวนแห่งนี้ถึงกับจุกในอกกล่าวอันใดไม่ออกสักคำ หากว่าเด็กสาวโวยวาย หรือคนสกุลอี้มาร้องเรียนกล่าวโทษที่เขาปล่อยให้หยวนเยี่ยเจาทอดทิ้งหลานสาวและบุตรสาวคนเดียวของพวกเขา ยังรับมือง่ายเสียกว่าการที่อีกฝ่ายนั้นเงียบงัน

แม้แต่เด็กสาวที่เป็น ‘สะใภ้เอก’ นั้น นางไม่เคยสอบถามหรือต่อว่าต่อขานออกมาแม้เพียงครึ่งคำ นางแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าตนเองพยายามอย่างถึงที่สุด เฝ้ารอพระสวามีถึงสิบแปดวัน หากแต่หยวนเยี่ยเจากลับไม่มีแม้เพียงเงา นางจึงต้องบากบั่นมายกน้ำชาตามราชประเพณีดั้งเดิมเพียงลำพัง

นางไม่ต้องเอ่ยวาจาใด ก็กระชากเขากับราชวงศ์หยวนลงมาตบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ประชาชนชาวต้าหยวนได้ดูชม โดยที่เพียงเศษเสี้ยวธุลีเขาก็เอาผิดอันใดกับเด็กสาวและสกุลอี้ของนางไม่ได้เลย ซึ่งหากฮ่องเต้กับเฉิงกุ้ยเฟยจะมากปัญญากว่านี้สักนิดคงเฉลียวใจบ้างแล้ว หากแต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าฝ่ายสกุลอี้กับเด็กสาวหน้าซื่อตาใสตรงหน้าจะมาเหนือชั้นกว่าเช่นนี้จึงตั้งรับไม่ทัน

“หลานฮวาผิดยิ่งนัก ขอฝ่าบาทประทานโทษเถิดเพคะ”

เด็กสาวที่ใบหน้าเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาที่หยาดหยดพรั่งพรูออกมาโดยไร้เสียงสะอึกสะอื้นน่ารำคาญ ทว่าช่างน่าสงสารและบีบคั้นจนฮ่องเต้ยังต้องหันหน้าหนี ไม่กล้าจะมองเด็กสาวตรงหน้าโดยตรง

“ประทานโทษอันใดกันเล่าหลานฮวา?” ไม่น่าเชื่อว่าบุรุษเช่นฮ่องเต้จะกระโดดลง ‘หลุม’ ที่อี้หลานฮวาขุดหลอกล่อเอาไว้ง่ายดายถึงเพียงนี้ แต่ก็สาแก่ใจของเด็กสาวยิ่งนัก รังแกนางไม่พอ สามวันนางมิอาจกลับจวนได้เพียงเพราะพระสวามีไม่อยู่ มันฉีกหน้าสกุลอี้ของนางเพียงใด วันนี้นางจะ ‘กระชาก’ หนังหน้าเหี่ยวย่นของฮ่องเต้และสกุลหยวนคืนกลับไปให้เจ็บปวดยิ่งกว่า!

“ก็ประทานโทษความผิดที่ในราตรีเข้าหอหลานฮวาคงดีไม่พอ องค์ชายใหญ่จึงยากจะทนร่วมห้องหอกับหม่อมฉันได้ จนต้องเร่งพาพระชายารองหลิงหลบหนีไปต่างเมือง แม้จนป่านนี้สิบแปดวันองค์ชายใหญ่ก็ไร้วี่แววว่าจะกลับมายังตำหนักแห่งนี้อีก หากมิใช่เพราะหลานฮวาผิดยิ่งนัก องค์ชายใหญ่จะจากไปไกลจนถึงแคว้นเหล่ยได้เช่นไรกันเล่าเพคะ?”

ทุกคำพูดดังฉะฉานไร้ร่องรอยสะอึกสะอื้น แต่น้ำตายังพรั่งพรูราวสายฝนห่าใหญ่ แต่อันใดก็ไม่ทำให้องค์ฮ่องเต้แทบพลัดตกเก้าอี้ได้เท่ากับความจริงทั้งหลายที่เด็กสาวกล่าวออกมา เขาคิดว่าตนเองซุกซ่อนดีแล้ว ให้บุตรชาย ‘จัดการ’ ทุกสิ่งจนเรียบร้อยแล้ว แต่มิคาดเพียงสิบแปดวันเด็กสาวตรงหน้ากลับนำความจริงอันชวนขายหน้าไปถึงบรรพบุรุษสกุลหยวนมาตบหน้ากันเช่นนี้

...แล้วเจ้าลูกโง่ของเขามันทำเช่นไรความลับจึงแตกมาประจานเขาได้เช่นนี้?!...

มังกรเฒ่าหน้าตาแดงก่ำ ฝ่ายเฉิงกุ้ยเฟยก็พลันหน้าซีดเรียวปากสั่นระริก โดยมิได้เสแสร้งเช่นเช้าวันนั้น สุดท้ายยิ่งคิดว่าสกุลอี้มิใช่ธรรมดาเพียงใด นางก็ถึงกับเป็นลมพลัดตกเก้าอี้ไปจริงจังจนความโกลาหลบังเกิด เสียงร้องเรียกหาหมอหลวง เสียงฮ่องเต้เรียกหาคนสนิท และอี้หลานฮวาก็ถอยออกมายืนมองอย่างสมเพชสองชายและหญิงที่บังอาจมารังแกนางกับสกุลอี้ด้วยความสาแก่ใจภายใต้ใบหน้าซึ่งยังเจิ่งนองไปด้วยน้ำตา

...หึ!!!...

กระทำนางเจ็บหนึ่งรอยแผลนางย่อมคืนสนองไปเป็นพันเท่า ก็กล่าวแล้วว่านางมิใช่คนดี หากเปรียบว่าบัดนี้คือการแสดงงิ้ว บทของนางคือตัวนางร้ายที่อำมหิตโหดเหี้ยมมิธรรมดาจนคนทั่วโรงงิ้วแทบอยากกระชากจากเวทีการแสดงลงไปตบหน้าด้วยรองเท้าเลยทีเดียว!!!

...แปะ...แปะ...แปะ...

พอนางถวายพระพรลากลับจากตำหนักจินหลง โดยคราวนี้ไร้แม้เงาขันทีสักคนเดียวเดินมาส่ง เพราะกำลังวุ่นวายกับอาการเป็นลมตกเก้าอี้จนใบหน้าของเฉิงกุ้ยเฟยฟาดลงกับพื้นหน้าผากแตก ฮ่องเต้เองก็ตกใจจนบังเกิดอาการแน่นหน้าอกคาดว่าคงมีโรคประจำกายกำเริบ

อี้หลานฮวากับจื่อชิงจึงเดินลัดเลาะสวนสวยงามเพื่อผ่อนคลายอีกนิดจึงคิดกลับสกุลอี้ มิคาดจะมีเพียงตบมือดังมาให้ได้ยินจากศาลาริมบึงดอกบัวขนาดใหญ่ พอเด็กสาวหันไปมองจึงสบเข้ากับบุรุษวัยคงราวยี่สิบปีได้ ใบหน้าของเขาขาวเนียนราวเนื้อหยก ดวงตาสีดำสนิทนั้นฉายแววขบขันออกมาให้นางเห็นวูบหนึ่ง ภายในมือเขาถือพัดกระดาษสีดำและมีลวดลายสีทองอร่ามวาดเอาไว้เป็นรูปนกกระเรียนกำลังโดยบิน

อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายตัดกันกับเส้นผมสีดำสนิท และดวงตาคมกริบคู่นั้นบ่งบอกแก่อี้หลานฮวาคาดเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด โดยเฉพาะไฝหนึ่งเม็ดที่ตรงปลายจมูก ถึงนางไม่เคยพบตัวจริงแต่ภาพวาดของคนในราชวงศ์เด็กสาวย่อมเคยเห็นมาบ้าง

“อี้หลานฮวาถวายพระพรองค์ชายเจ็ดเพคะ”

เรียวปากสีแดงระเรื่อแต่ก็มีความงดงามเฉกเช่นบุรุษผู้แกร่งกล้ายกมุมด้านซ้ายขึ้นมาเล็กน้อย แววตาสีดำสนิทนั้นไหวระริกเล็กน้อยราวกับสายธาราในยามราตรีที่ถูกสายลมพัดพาจนมันกระเพื่อมไหวก็มิปาน

“มิกล้า...มิกล้า...พระชายาอี้ช่างมากบารมี ข้าผู้น้อยเห็นทีจะมิกล้ารับการคารวะนี้ไปได้หึ...หึ...หึ...”

...เป็นเขาจริงเสียด้วย...หยวนลี่หยาง องค์ชายเจ็ด บุตรชายเพียงคนเดียวของเพ่ยฮองเฮากับฮ่องเต้ที่สามารถรักษาชีวิตมาจนเติบใหญ่ใกล้วัยยี่สิบเต็มทน...