บททั้งหมดของ เกิดเป็นนางร้ายไม่ง่ายเลยนะคะ!: บทที่ 11 - บทที่ 20

กิ๊งก่อง~!!“คุณชายครับ...”เสียงทุ้มฟังดูมีอายุดังขึ้นหลังหลังจากกริ่งหน้าห้องดังได้ไม่นาน วิเวียนซึ่งกลับมาอยู่ในชุดเดรสสีแดงแรงฤทธิ์ตัวเดิมอาสาเดินไปเปิดประตูเนื่องจาก 'คุณชาย' ที่ว่ายังไม่เสด็จออกมาจากห้องน้ำแล้วมาส่งสายตาตำหนิว่าเธออาบน้ำนาน -_-!แกร๊ก~“= [] =”สีหน้าของพ่อบ้านวัยเลยกลางคนแสดงออกมาว่าตกใจมากขนาดไหนทันทีที่ประตูห้องพักเปิดออก ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องถามหาเหตุผลหรอก ในเมื่อต้นเหตุที่ทำให้ชายชราตรงหน้าตกใจก็คือตัวเธอนี่แหละวิเวียน วิลกินสันกับคุณชายของบ้านเซอร์ล็อตอยู่ในห้องเดียวกันพูดไปใครจะเชื่อ!“เอ่อ...ขออภัยครับคุณหนู กระผมน่าจะมาผิดห้อง”“แลนซ์อาบน้ำอยู่”“= [] =”เฮือก!!ชายวัยเลยกลางคนในชุดสูทพ่อบ้านประจำตระกูลสไตล์อังกฤษสีขาวดำแสดงสีหน้าตกใจออกมายิ่งกว่าครั้งก่อนหน้า เมื่อได้ยินชื่อเจ้านายตนเองออกมาจากปากของเธอ วิเวียนจึงเป็นฝ่ายหมุนตัวเดินนำเข้าห้องก่อนจะหย่อนสะโพกลงบนเตียงที่ยังคงสภาพยับเยินจากศึกหนักเมื่อคืน ส่วนโรเบิร์ตก็เดินไปยืนประสานมืออยู่มุมด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจเธอเห็นเต็มสองตาว่าเขาแอบมองสภาพเตียงหลายต่อหลายครั้ง รวมถึงเรือนร่างงามสะพรั่งของ

วิเวียนขับรถคาดิลแลคเปิดประทุนสีแดงชัคเบอร์รี่ผ่านรั้วสูงเข้ามายังคฤหาสน์ตระกูลคลาสันด้วยความรู้สึกกังวลและประหม่า ทุกพื้นที่อาณาเขตภายในคฤหาสน์เหมือนกับนิยายบรรยายเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยนคฤหาสน์สไตล์ร่วมสมัยกินเนื้อที่กว่าหนึ่งในสามของพื้นที่ทั้งหมดในเขตบ้าน ตกแต่งโดยใช้โทนสีหลักเป็นสีขาว สีทอง และน้ำเงิน ซึ่งเป็นสีประจำตระกูลคลาสันเป็นองค์ประกอบหลักลูกสาวนายกเทศมนตรีเลือกที่จะจอดรถหน้าบ้านแทนที่จะเป็นการจอดในโรงรถเช่นทุกครั้งก่อนเปิดประตูและก้าวขาลงจากรถยังไงก็ตั้งใจแค่เอาของขวัญมาโยนทิ้งไว้ตามคำสั่ง ไม่ได้คิดจะอยู่พะเน้าพะนอขอความรักจากคริส คลาสันอย่างที่เคยทำเมื่อก่อน“สวัสดีค่ะ คุณหนูวิลกินสัน”แม่บ้านตระกูลคลาสันตรงเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าลำบากใจไม่ต่างจากสีหน้าของแม่บ้านที่คฤหาสน์วิลกินสันในตอนที่วิเวียนกลับบ้านตนเองคนตัวเล็กมองแม่บ้านผ่านแว่นกันแดดสีดำ สีหน้าที่ทุกคนแสดงออกต่อเธอราวกับบนหน้าผากสลักคำว่า 'ไม่ต้อนรับ' ตัวโตๆ เอาไว้ทุกครั้งที่ได้พบหน้ากัน โชคดีที่วิเวียนเลือกแต่งกายด้วยสเวตเตอร์รัดรูปแขนยาวสีดำปกปิดร่องรอยที่แลนซ์ทำเอาไว้ มิเช่นนั้นคงถูกนำไปเป็นหัวข้อการสนทนาคล้อย

วิเวียนเดินนำคนตัวสูงไปยังร้านขายเสื้อผ้าบุรุษ จูงแขนลากคนตัวโตกว่าเดินตามหลังวนไปวนมาบริเวณชั้นห้าของห้างสองสามรอบเธอกำลังมองหาแบรนด์ที่คิดว่าเข้ากันกับบุคลิกของแลนซ์ อย่างน้อยเขาได้สวมเสื้อผ้าที่เข้ากับลุคตนเองอาจทำให้มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นกระทั่งมาหยุดหน้าแบรนด์เสื้อผ้าป้ายหน้าร้านเป็นสีขาวดำหรูหรา สื่อเอกลักษณ์ถึงความทันสมัย เรียบง่าย สะอาด เย้ายวนแต่มีสไตล์แบรนด์นี้แหละเหมาะกับเขา“เสื้อผ้าวันไปงานเลี้ยงใครเป็นคนเลือกให้” ดูจากสภาพที่แต่งตัวมาหาเธอวันนี้แล้ว คืนนั้นเขาไม่ได้เป็นคนเลือกเองแน่ๆเธอถามหลังจากพนักงานพามานั่งรอการเทกแคร์ที่โซฟาหนังสีดำเรียบหรู สีหน้าตื่นเต้นของแลนซ์บ่งบอกว่าไม่เคยชินกับบรรยากาศโดยรอบทั้งที่เป็นถึงเจ้าของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ความจริงเศรษฐีหนุ่มไม่เคยมีโอกาสได้เดินชมร้านค้าที่มาเช่าพื้นที่ในห้างตนเองขายของเลยด้วยซ้ำ เพราะส่วนมากพ่อบ้านเป็นคนจัดการให้ทุกอย่างแม้แต่ตัววิเวียนเองก็แอบตื่นเต้นในตอนแรก กระทั่งมีบางอย่างในตัวทำให้ความตื่นเต้นนั้นค่อยๆ ลดลงไปหลังจากก้าวเท้าเข้ามาด้านในบางทีอาจจะเป็นสัญชาตญาณของวิเวียนคนเก่า ก็ยัยนั่นคุ้นเคยกับของหรูหรามีร

หลังจากพากันหนีออกจากร้านด้วยความอับอาย คาดิลแลคสีแดงก็ขับตรงมายังโรงแรมใกล้ๆ โดยไม่ได้สนใจถามราคาค่าเช่าวิเวียนกลัวว่าหากตัดสินใจช้ากว่านั้นอีกเพียงเสี้ยวนาที เธอกับเขาคงต้องลงเอยด้วยการจอดข้างทาง จากนั้นก็ใช้รถสีแดงคันหรูจากบารมีพ่อเป็นม่านรูดชั่วคราวอย่างแน่นอนหลังจากเช็กอินเข้าห้องก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ชุดคอร์เซ็ตของเธอถูกเขาจับถอดตามด้วยการซุกหน้าเข้าหาหน้าอกอวบด้วยความรู้สึกแสนคิดถึงจากนั้นต่างฝ่ายก็ต่างตักตวงความสุขจากกันและกันแบบไร้จุดสิ้นสุดปึก! ปึก! ปึก!“อื้อ! อ๊ะ ละ ลึกดีจังแลนซ์...”“น้ำคุณออกทุกครั้งที่ผมกระแทกเลย” คนสอบเอวจากด้านหลังบรรยายภาพที่ปรากฏแก่สายตาตนเองพร้อมใบหน้าแดงซ่านยิ่งเห็นอาการร่านรักของเธอยิ่งฮึกเหิมอยากทำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“อ๊ะ อา...” วิเวียนครางตอบรับประโยคหยาบโลนที่อีกฝ่ายเผลอพูดออกมาปกติเธอไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องลามกแบบนี้ แต่พอเป็นเขา...เสียงของเขากลับปลุกเร้าให้เธอมีอารมณ์ร่วมไปกับประโยคลามกเหล่านั้นแลนซ์กระแทกกระทั้น กดร่างอรชรให้ฟุบหน้าลงกับหมอนขนเป็ดของโรงแรม วิเวียนเปล่งเสียงครวญครางออกมาอย่างสุดกลั้น เหตุการณ์และความรู้สึกซ่านกระสันเกิดขึ้นซ้ำ

ทันทีที่คริสโอบไหล่บันนี่เดินจากไป ริชชี่ก็รีบโน้มตัวเข้ามากระซิบข้างใบหูขวาของลูกสาวนายกเทศมนตรีพร้อมกับเริ่มยุยง“ร้ายมาก...แบบนี้มันอ่อยคริสชัดๆ”เอ็มม่าพยักหน้าเห็นด้วย เอียงหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยอีกฝั่ง ยกมือป้องปากและเริ่มนินทาเช่นเดียวกัน“เมื่อกี้ถ้ายัยนั่นล้ม คริสต้องคิดว่าเธอทำแน่”น่ารำคาญ...ยุยงปลุกปั่นกันไม่หยุดวิเวียนเหล่ตามองทางซ้ายและขวาของตนเองเป็นสัญญาณเตือนอย่างละนิด ริชชี่กับเอ็มม่าก็รีบหุบปากและขยับตัวถอยออกห่างจากหน้าของเธอทันทีเออดี น้ำลายเต็มแก้มเธอหมดแล้วมั้งคนตัวเล็กเลือกที่จะไม่ตอบกลับหรือสนใจยัยพวกนี้ มิหนำซ้ำยังหยิบทิชชูในกระเป๋ามาซับหน้า แสดงออกว่าไม่ชอบและรังเกียจการกระทำของทั้งสองเมื่อครู่นั่นทำให้ริชชี่กับเอ็มม่าหน้าเสียไปเลย คงกลัวว่าจะถูกเธอเรียกไปตบหลังจากจบการอบรมวันแรกสินะครืดดด...ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออกพร้อมกับร่างภูมิฐานสมส่วนในชุดสูททางการ ผมสีดำขลับขัดกับอายุที่ย่างเข้าเลขห้า ในขณะที่ดวงตาสีอำพันถูกบดบังด้วยแว่นสายตายาวประธานสภาเทศบาลเดินไปหยิบไมโครโฟนไร้สายที่ทีมงานเตรียมเอาไว้มาจากหลังม่าน จากนั้นทุกคนในห้องเงียบและตั้งใจฟังอย่างให้