Semua Bab เกิดเป็นนางร้ายไม่ง่ายเลยนะคะ!: Bab 31 - Bab 40

ชาร์ค วิลกินสันถูกควบคุมตัวหลังจากที่วิเวียนตัดสินใจเล่าเรื่องราวที่ได้ยินได้ฟังทั้งหมดให้พ่อของคริสฟัง แม้ในตอนแรกท่านดูไม่เชื่อคำพูดเธอที่เป็นลูกศัตรู แต่วิเวียนยืนกรานหนักแน่นพร้อมท้าพิสูจน์ให้บุกค้นบ้านดูกล้องวงจรปิดเพียงแต่เจ้าหน้าที่ขับรถเข้าไปพบสภาพคฤหาสน์วิลกินสันที่เต็มไปด้วยลูกน้องคนสนิทของเจ้าของบ้าน คอยเฝ้ายามตรวจตราเพราะไม่รู้ว่าเธอหนีออกมาได้ก็บอกอะไรได้หลายอย่าง ทีมเฉพาะกิจจึงเจาะรหัสคอมพิวเตอร์ของชาร์คกว่าหนึ่งชั่วโมงและสามารถเปิดดูไฟล์กล้องวงจรปิดย้อนหลังได้ทั้งภาพและเสียงตรงกับที่เธอเล่าทุกประการ วิเวียนจึงถูกกันให้เป็นพยานคนสำคัญข่าวการถูกจับกุมของนายกเทศมนตรีดังกระฉ่อนไปทั้งเมือง นอกจากนี้ชาร์คยังถูกเปิดโปงเรื่องการใช้อำนาจตนเองฮั้วผลประโยชน์ให้พรรคพวก รวมถึงเรื่องการรับสินบนจากหลายองค์กรที่กระทำความผิดเพื่อหลีกเลี่ยงการรับโทษตามกฎหมายนี่ถือได้ว่าเป็นชะล้างความโสมมในริเวิร์นเดลครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ สำนักข่าวท้องถิ่นเล่นข่าวนี้กับแทบทุกชั่วโมง จิม คลาสันกลายเป็นวีรบุรุษ ส่วนภาพของชาร์คก็ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทุกฉบับสมใจ แม้บางสื่อจะแอบพ่วงภาพลูกสาวอย่า

'ผลจากตัดสินของศาลเป็นไปตามคาด นายชาร์ค วิลกินสันอดีตนายกเทศมนตรีประจำเมืองริเวิร์นเดลถูกตัดสินให้จำคุก 20 ปีตามคำสั่งศาลระดับรัฐ และนี่ยังไม่นับคดีการทุจริตในฐานะเจ้าหน้าที่รัฐที่ทำการฮั้วผลประโยชน์ให้กับพรรคพวกกว่าสามสิบคดีที่กำลังรอดำเนินการ...'ติ๊ด!เจ้าของคฤหาสน์นอนหมดอาลัยตายอยากบนโซฟาหลุยส์สุดคลาสสิกในห้องนั่งเล่น แลนซ์รีบใช้รีโมตกดปิดทีวีหลังจากภาพบนจอเริ่มฉายช่วงที่วิเวียนขึ้นเบิกความในฐานะพยานคดีจ้างวานฆ่าจิม คลาสัน คนอยู่ที่บ้านทนเห็นหน้าสวยๆ ของเธอผ่านจอไม่ได้แม้ร่างกายตอนนี้ของวิเวียนจะซูบผอมกว่าปกติ และมีสีหน้าอิดโรยจากการไม่ได้พักผ่อนให้เพียงพอก็ยังคงความสวยสมบูรณ์แบบเอาไว้ได้เสมอเจ็ดวันแล้วที่ไม่ได้พบกัน เขาคิดถึงเธอมากจนเก็บไปฝันถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันทุกคืนคิดถึงกลิ่นหอมๆ กับน้ำเสียงที่มักจะเรียกชื่อเขาให้หันไปมอง...แต่พอนึกขึ้นได้ว่าในคืนสุดท้ายที่ไมอามี่บีชเธอพูดอะไรเอาไว้ แลนซ์ก็ทำใจกลับไปพบเธออีกไม่ได้เขาถูกเธอมองเป็นแค่หลักฐานเอาไว้อวดคริส คลาสัน เพราะไม่อยากยุ่งกับคริสถึงได้ลากเขาเข้าไปในวงโคจรชีวิต ที่คอยตามติด ที่คอยหนีบเขาไปนั่นไปนี่ด้วยก็เพราะคริสน

วิเวียนรู้สึกว่าร่างของตนเองกลับมาหนักอึ้งอีกครั้ง โดยเฉพาะปลายเท้าที่หนักจนขยับไม่ได้ หนักราวกับถูกอิฐก้อนใหญ่ทับตึงเอาไว้ อาจเป็นเพราะร่างกายในตอนนี้กำลังอ่อนแรง เพราะแม้กระทั่งเปิดเปลือกตาขึ้นมายังใช้เวลารวบรวมแรงอยู่นานแสงสว่างที่ลอดผ่านผ้าม่านสีขาวทำให้รู้ว่าขณะนี้เป็นเวลากลางวัน ดวงตาพร่ามัวเพ่งมองฝ้าเพดานไล่ลงมายังผนังห้องสีขาว และหยุดสายตาไว้ที่ปลายเท้าสาเหตุของการขยับเท้าไม่ได้เพราะมีหมาน้อยมานอนทับนี่เอง ปากที่กำลังจะเปล่งวาจาปลุกหยุดชะงัก คนป่วยนิ่วหน้าด้วยอาการเจ็บคอจนเผลอไอออกมาเสียงดังแทน“แคกๆ”พรึ่บ!ร่างสูงใหญ่กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาด้วยซ้ำ เขาหันขวับมองเธอแล้วก็นั่งชะงักค้างอยู่อย่างนั้น“ฉะ ฉันหิวน้ำ...” เสียงแหบแห้งบอกความต้องการตนเองออกไปทว่าคนเฝ้าไข้ยังนั่งตัวแข็งอยู่อย่างนั้นจนเธออ่อนใจ หันไปคว้าขวดน้ำดื่มที่โรงพยาบาลตั้งเซอร์วิสไว้ข้างหัวเตียงด้วยตนเอง แลนซ์จึงได้สติพุ่งตัวเข้ามาสวมกอดเธอแน่น“วิเวียน... วิเวียน...”คนตัวใหญ่พร่ำเรียกชื่อของเธอซ้ำๆ พร้อมกับกอดร่างเล็กแน่นขึ้นทีละนิด แม้จะรู้สึกเจ็บแต่ความอบอุ่นอ่อนโยนที่คนตัวเล็ก

การไม่ได้เป็นคนรวยแล้วมันลำบากแบบนี้นี่เอง…วิเวียนตื่นแต่เช้าเพื่อรอรถขนย้ายเข้ามารับกล่องพัสดุขนาดใหญ่ไปยังเมืองใหม่ วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะอยู่ในริเวิร์นเดล ตามด้วยการนั่งรถไปที่กรมยานยนต์และธนาคารเพื่อทำเรื่องอัปเดตที่อยู่ใหม่ กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็หมดเวลาไปค่อนวันมื้อเช้ายังไม่ตกถึงท้องด้วยซ้ำ…‘ปิ๊นๆ’ รถสปอร์ตสีดำขับเข้ามาจอดขวางหน้าในขณะที่กำลังตัดสินใจว่าจะเข้าร้านสะดวกซื้อหรือร้านฟาสต์ฟู้ดฝากท้อง เพียงแค่กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง ผมสีเงินสะดุดตาก็เด่นเป็นสง่าจนนึกออกว่าคนขับเป็นใคร“ไปไหน” คริสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามประสาคนเย็นชาคนตัวเล็กยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบไปตามความจริง“กินข้าว”“ไปด้วย ขึ้นมา”“…”“เร็วดิ๊! ตำรวจจะจับแล้วเนี่ย”คริสชี้ให้ดูป้ายด้านหลังที่เขียนว่า ‘ห้ามจอด’ เธอจึงจำต้องเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถอย่างไร้ทางเลือกลูกชายประธานสภาเทศบาลพาเธอมายังร้านอาหารอิตาเลียนใกล้คฤหาสน์วิลกินสัน เธอเคยมากับแลนซ์แล้วและรู้ดีว่ารสชาติโคตรห่วยแตก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากขัดหรือชวนเปลี่ยนร้านเพร

วิเวียนวิ่งนำแลนซ์กลับมายังอพาร์ตเมนต์ที่ตนเองเช่าอยู่ชั่วคราว เธอเลือกที่นี่เพราะราคาประหยัดในระหว่างหาบ้านราคาถูกใจติดทะเล อาคารขนาดเล็กสีขาวกลางเก่ากลางใหม่ มีห้องพักเพียงแปดยูนิต อยู่ห่างจากจุดเดิมที่ทั้งคู่นั่งพักเกือบหนึ่งกิโลเมตรเนื่องจากที่นี่ไม่ติดกับชายหาด วิเวียนจึงได้มันในราคาสามพันเหรียญต่อเดือนไม่รวมประกัน เป็นราคามาตรฐานแต่พิเศษตรงที่นี่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ต่างจากที่อื่นที่เคยเดินหาแล้วมีเพียงห้องโล่งๆที่สำคัญมีเครื่องซักอบผ้าในห้อง ซึ่งเป็นสิ่งที่หญิงสาวซีเรียสมากที่สุด เธอไม่ชอบใช้เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญ เพราะไม่อยากเอาเสื้อผ้าตนเองไปปะปนกับเครื่องของใคร รวมถึงสุขอนามัยเกี่ยวกับการทำความสะอาดเครื่อง อย่างน้อยๆ ในตอนเธอเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ วิเวียนก็เทผงล้างเครื่องซักผ้าใส่ไปรอบหนึ่งแล้วห้องพักของวิเวียนอยู่ชั้นสองติดกับทางขึ้นลงบันได คนตัวเล็กไขกุญแจแล้วเปิดประตูเดินนำเขาเข้าไปในห้อง ใช้มือคลำแตะสวิตช์ไฟรอไม่นาน ไฟกลางห้องก็สว่างขึ้นมา หญิงสาวโยนกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์ตนเองลงบนเตียงทางฝั่งขวามือ ซ้ายมือของเธอคือโซฟาสีแดงที่ไม่ค่อยเข้ากับโทนห้องที่เป็นสีเบจ