3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+)의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

ลิ้นของหนานอิงและลู่หนิงหวังต่างเกี่ยวกระหวัด ดูดดึงกันไม่ยอมปล่อยในขณะที่หานเซียวเร่งซอยสะโพกเร็วขึ้น เขาโอบกอดร่างกายของหนานอิงเอาไว้ มือของเขาทั้งสองข้างกอบกุมเคล้าคลึงเต้านมของนางในขณะที่เริ่มครางไม่เป็นภาษาแล้ว"อ๊า ข้าจะเสร็จแล้ว อ๊า"ด้านหลังของหนานอิงช่างคับแน่น บีบรัดหานเซียวจนเจ็บปวดไปหมดแล้วจวบจนสุดท้ายเขาไม่อาจทนได้ฉีดน้ำรักเข้าไปในกายของนางจนเต็ม สองมือโอบรอบร่างของนางเอาไว้ในขณะที่นางบดจูบเคล้าคลึงกับลู่หนิงหวังหานเซียวถอนกายออกมาจากประตูหลังของนางแล้วลู่หนิงหวังจึงจับหนานอิงให้นอนหงายแยกขาของนางออกกว้าง มองน้องชายของตนที่เพิ่งหลั่งน้ำรักก้มลงจุมพิตหนานอิงต่อริมฝีปากของนางหาได้เคยพักผ่อน ต้องรับศึกของทั้งสองพี่น้องอย่างหนักหน่วง ทั้งบดจูบดูดคลึง ทั้งไล้เลียแท่งหยกให้พวกเขาในขณะที่พวกเขาเองก็ปรนเปรอให้นางอย่างหนักลู่หนิงหวังขยับสะโพกซอยถี่เร็วขึ้น หนานอิงรู้สึกคล้ายใจจะขาดแล้ว นางเปล่งเสียงร้องด้วยความรู้สึกเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนออกมาทั้งยังขยับปากจูบหานเซียวอย่างกล้าหาญ สองลิ้นแลกกันพันพัวจนไม่อาจแยกได้ว่าเป็นลิ้นของผู้ใดแล้ว สุดท้ายร่างของหนานอิงกระตุกนาง

หนานอิงสั่นระริกเพราะเหนื่อยล้า นางทั้งวิ่งและหาบน้ำจากทะเลสาบมาใส่บ่อน้ำอยู่ทั้งวัน ตกเย็นลู่หนิงหวังยังสั่งให้นางทำท่านั่งม้าอีก หลายวันมานี้สิ่งที่นางทำนอกจากวิ่งและหาบน้ำมาใส่บ่อก็คือการฝึกท่านั่งม้า[1] อันแสนเจ็บปวดและทรมานติดต่อกันหลายชั่วยามในช่วงบ่ายหนานอิงเกือบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าในมือของลู่หนิงหวังคือแส้เส้นหนึ่ง ทุกครั้งที่นางทำท่าจะล้มลงเขาเป็นต้องตวัดแส้นั้นด้วยความเร็วทุกครั้งนางเคยถูกเขาฟาดขามาหลายครั้งแล้ว เมื่อเห็นแส้ในมือเส้นนั้นนางจึงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ตั้งอกตั้งใจฝึกฝนไม่อ่อนแอเป็นขันขาด โชคดีที่บัดนี้พวกเขาให้คนส่งอาภรณ์ที่เหมาะสมต่อการฝึกร่างกาย รวมทั้งรองเท้าหุ้มแข็งคู่ใหม่มาให้ทั้งยังเป็นรองเท้าที่ถูกสั่งทำขึ้นมาโดยเฉพาะเพียงแต่ว่ามันมากเกินไป หาใช่แค่คู่เดียวในตอนที่หานเซียวนำมาให้นางที่เรือนเก็บฟืนหนานอิงถึงกับอ้าปากค้าง รองเท้าคู่ใหม่มีนับสิบคู่ ทั้งหมดล้วนสีดำเหมือนกันฝีมือการตัดเย็บคงมาจากวังหลวงเป็นแน่วัสดุที่ใช้เย็บล้วนเป็นของดีที่สุด นอกจากคนสูงศักดิ์เช่นองค์หญิงองค์ชายแล้ว ต่อให้มีเงินทองล้นฟ้าอย่างท่านหนานก็คงไม่มีทางหาวัสดุร

วาจาสั้นห้วนของลู่หนิงหวังทำให้หนานอิงใจห่อเหี่ยว แต่แล้วในตาของนางก็เบิกกว้าง นางไม่เคยเล่าเรื่องอาโจวให้ลู่หนิงหวังฟัง แล้วเขารู้ได้อย่างไรว่านางคือสตรี หนานอิงขยับกายหวังจะพลิกตัวมาสนทนากับเขา แต่กลับถูกเขาดันแผ่นหลังของนางเอาไว้นิ่ง ๆ"อย่าขยับส่งเดช"หนานอิงในยามนี้ไม่เห็นใบหน้าของเขานางประเมินไม่ได้ว่าเขารู้สึกเช่นไร ปกติน้ำเสียงของลู่หนิงหวังจะเย็นเยียบไร้ความอบอุ่นอยู่แล้วพักหลังมานางกล้าที่จะมองหน้าเขามากขึ้นจึงได้แต่อาศัยการสังเกตุว่าอารมณ์ของเขาเป็นเช่นไรจากสีหน้าที่แม้จะเปลี่ยนไปเล็กน้อยนางก็เริ่มดูออกเมื่อไม่เห็นสีหน้านั้นนางก็ต้องเสี่ยงถามออกไป"นายท่านรู้ว่าบ่าวของข้าเป็นสตรี เช่นนั้นพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่านางถูกรังแกหรือไม่เจ้าคะ ข้าห่วงนางนัก"หนานอิงในใจยังคงเศร้าเสียใจเรื่องการตายของมารดา และยังคิดถึงอาโจวอยู่ทุกวัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่หนิงหวังและหานเซียวนางไม่อาจแสดงความอ่อนแอให้พวกเขารังเกียจได้จึงได้แต่อดทนอย่างดี และในยามนี้ความพยายามของนางก็คล้ายจะได้ผล คนทั้งคู่แม้จะหลายครั้งที่ส่งสายตาดูแคลนแต่ก็ไม่รังแกนางโดยไร้ซึ่งเหตุผลอีก นิ้วมือของเขายังคงนวดยาวนคล

หานเซียวบ่นทั้งถอนหายใจเบา ๆ ลงมือใช้มีดตัดชิ้นเนื้อกระต่ายออกราวชุ่นเป็นคำอย่างพอดีที่ผ่านมาหนานอิงไม่เคยเห็นเขาลงมือปรนนิบัตินางเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว หากเป็นในยามปกติก็คงนั่งมองด้วยความสนใจอย่างจริงจัง แต่จิตใจของนางยามนี้ล้วนวุ่นวายทั้งโทสะที่ยังมีอยู่เต็มเปี่ยมจนไม่อยากจะมองเขาเสียด้วยซ้ำเขาวางเนื้อที่ตัดอย่างสวยงามลงบนจานกระเบื้องเคลือบอย่างดี แม้กระทั่งการเฉือนเนื้อของเขายังดูคล่องแคล่วว่องไวทั้งพลิ้วไหวสง่างามเป็นอย่างยิ่งจวบจนเนื้อกระต่ายหอมหวนยั่วน้ำลายหลายชิ้นก็อยู่เบื้องหน้า นิ้วมือเรียวยาวนั่นเปิดกระปุกไม้ที่บรรจุเครื่องเทศออกมา เขาบรรจงโรยลงไปในเนื้อย่างหอมกรุ่นอย่างน่าดูเมื่อชำเลืองมองหนานอิงแล้วเห็นนางนิ่งเงียบทั้งยังมีใบหน้าเขียวคล้ำ คล้ายกำลังพยายามระงับโทสะอย่างเต็มที่เขากลับยิ้มกริ่ม ทั้งยังกะพริบตาปริบ ๆ แล้วส่งเสียง เห๊อะ คล้ายหยันนางเล็กน้อย"โกรธหรือ มีสิทธิ์อันใดมาโกรธข้า"หนานอิงไม่รู้จะพูดคำใดแล้ว บัดนี้คล้ายกับมีลมออกที่หู ที่ถูกเขาจี้ใจดำ ใช่ นางมีสิทธิ์โกรธเขาด้วยหรือ นางเป็นผู้ใดกัน แค่หญิงสาวที่พวกเขาเก็บได้ข้างทางและนำมาปรนนิบัติรับใช้"ข้าหาได

"เจ้าชอบใช่หรือไม่ นิ้วมือของข้ายามสัมผัสเล่นกับกายของเจ้าเช่นนี้"เขาดูดดึงลูบวนไล้ตั้งแต่ฐานเต้าไปจนถึงปลาย หนานอิงเสียวสะท้านแอ่นหยัดปทุมถันเข้าหาปลายนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัวหนานอิงไม่อาจตอบได้ นางเขินอายเป็นอย่างยิ่ง แต่เมื่อนางไม่ตอบเขากลับเร่งรัด"เหตุใดไม่ตอบเล่า เจ้าไม่ชอบหรือ แล้วหากสัมผัสเช่นนี้เล่า"หานเซียวก้มลงแลบลิ้นออกมาแล้วเลียปลายถันของนางแผ่วเบา หนานอิงกลั้นหายใจเขารู้ดีว่ากำลังทรมานนางแต่กระนั้นหานเซียวก็ยังชอบที่จะกลั่นแกล้งเสียงครางหวานแผ่วบัดนี้ได้เล็ดลอดออกมาจากปากของนางแล้ว เสียงที่เขาโหยหา เสียงที่เขาฝันว่าได้ยินอยู่ทุกคืนวัน"นายน้อย อื้อ ข้า...""หืม..ว่าอย่างไร ชอบหรือไม่"เขางึมงำชิดอกนุ่ม ปากอุ่นจัดอ้ากว้างเข้าครอบครองถันใหญ่โตจนเต็มปากทั้งยังดูดปลายถันอย่างหิวกระหาย เขาจับมือของนางเอาไว้นิ้วของคนทั้งคู่สอดประสานในขณะที่ศีรษะยังมุดลงที่ทรวงอกอวบอิ่มเสียงดูดกลืนนั้นหนานอิงได้ยินอย่างชัดเจน นางมองปากของเขาที่ทาบทับจุมพิตดูดกลืนผิวขาวผ่องของตนเองอยู่พลันบังเกิดความสยิวซาบซ่านไปทั่วร่างกาย "อ๊า เนื้อของเจ้าช่างเด้งสู้ลิ้นดียิ่ง"เนินเนื้อฉ่ำที่เด้งระริกอยู่