บททั้งหมดของ 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): บทที่ 121 - บทที่ 130

"เจ้าช่างน่ารำคาญเสียจริง"หานเซียวคิดจะจูบนาง แต่หนานอิงเอาแต่หลบเลี่ยงเกิดการต่อสู้ขึ้นมาอีกครั้ง สองร่างพลิกไปพลิกมาจนที่นอนยับยู่ยี่สุดท้ายเป็นหานเซียวที่ต้องยอมแพ้"นางเป็นบุตรสาวบุญธรรมของฮูหยินใหญ่ เพิ่งแต่งตั้งก่อนเข้าวังนามว่าหนานหง นางเป็นคนสนิทของเจ้ามิใช่หรือบัดนี้ตำแหน่งของนางเป็นถึงพระชายารัชทายาทแล้ว"หนานอิงงงงวย หนานหงคือน้องสาวที่อยู่ข้างกายของนางและยังเป็นคนส่งข่าวให้นางเหมยเซียงมาช่วยนางที่สกุลหนาน คิดไม่ถึงว่าบัดนี้จะกลายเป็นพระชายารัชทายาทไปเสียแล้วหนานหงได้กลายเป็นพระชายาได้อย่างไรเสียงเคาะกระทะอันเกิดจากตะหลิวอันใหญ่ดังขึ้นเป็นระยะแต่ดูเหมือนว่าเสียงนั้นจะไม่คล่องแคล่วนัก หนานอิงบัดนี้รู้สึกรำคาญและไม่สบายเนื้อสบายตัวเป็นอย่างมากเมื่อคนมีมือของคนผู้หนึ่งเอาแต่โอบเอวของนางจากด้านหลังเอาไว้แน่นแล้วยังโน้มตัวถ่ายน้ำหนักมาที่ร่างของนางจนแทบจะล้มอยู่แล้วยังดีที่ขาของนางบัดนี้แข็งแรงยิ่งจึงสามารถทานน้ำหนักของเขาเอาไว้ได้ หากเป็นเมื่อก่อนคงได้ล้มหน้าคว่ำลงบนกองไฟไปแล้วเขากอดนางเช่นเช่นนี้ตั้งแต่นางตื่นขึ้นแล้วเข้าครัวตั้งเตาไฟ หุงข้าว ล้างผัก หั่นหมู กระทั่งกำลังผ

ยังมีข่าวลือออกมาว่าการที่ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับลู่หนิงหวังทั้งยังยกกำลังทหารให้เขาเป็นผู้ดูแลนั้นเพราะลู่หนิงหวังคือบุตรชายลับ ๆ ของฝ่าบาทที่ทรงมีกับพี่สะใภ้ของตนเอง ลู่ไท่เฟย แม้หลายคนจะไม่เชื่อข่าวลือระหว่างฝ่าบาทกับพี่สะใภ้ผู้นี้ แต่ก็มีหลายคนที่ต้องการให้เป็นเรื่องจริง เขาและลู่หนิงหวังบัดนี้กำลังถูกหมายหัวจากคนของรัชทายาท หากหนานอิงเคลื่อนไหวพวกเขาก็ไม่ง่ายที่จะปฏิเสธความเกี่ยวข้องช่างวุ่นวายยิ่งนัก หานเซียวยกยิ้มเยือกเย็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย"ไม่ว่าอย่างไรก็เลือกความตายที่รออยู่สินะ""เจ้าค่ะ ข้าเลือกเส้นทางนั้น"ดวงตาของนางแน่วแน่ หานเซียวพยักหน้าเข้าใจแล้ว"ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่หนึ่ง ที่นั่นเจ้าจะได้เรียนรู้วิธีสังหารคน ในตอนนั้นจงอย่าลังเลที่จะปักมีดเข้าที่กลางใจคนที่เจ้าคิดว่าเป็นศัตรู"หนานอิงไม่รู้ว่าเขาจะพาไปที่ใด แต่ในยามนี้นางล้วนเชื่อฟังต่อให้เขาจับนางโยนเข้าไปในสงครามหนานอิงก็ไม่หวั่นเกรง เป้าหมายของนางชัดเจนยิ่งแม้ต้องตายก็หาได้เสียดายชีวิตแล้วหานเซียวกระตุกบังเหียรให้ม้าวิ่งเร็วขึ้น ท่ามกลางเสียงของสายลมที่หวีดหวิวจนหนานอิงรู้สึกหูอื้อ อ้อมแขนของหา

"แล้วท่านคิดถึงข้าหรือไม่?"นางย้อนถามเขาอย่างไม่เกรงกลัวลู่หนิงหวังจับมือของนางเอาไว้ริมฝีปากเบียดชิดลงมาอีกครา ลมหายใจเป่ารดกันไปมาด้วยความอบอุ่นและไร้สิ่งกีดกั้น ในดวงตาของเขายามนี้คล้ายทะเลเพลิงที่กำลังเดือดพลุ่งพล่านกระนั้นน้ำเสียงของเขาก็ยังคงเย็นเยียบเป็นอย่างยิ่ง"ไม่เลย ไม่คิดถึงแม้แต่น้อย"คนที่บอกว่าไม่คิดถึงกลับกอดนางแนบแน่น ริมฝีปากที่บดเบียดลงมาครานี้กลับรุกล้ำรุนแรง เขาขบกัดกลีบปากของนางไปทั่วทุกอณู จูบบดคลึงเคล้าอยู่เช่นนั้นเนิ่นนานจวบจนเรียวลิ้นเข้ามาภายในทั้งยังดูดเลียลิ้นอ่อนนุ่มของนางอย่างไม่รีบร้อนจุมพิตของเขาช่างคล้ายเปลวเพลิงที่แผดเผา เขาบอกว่าไม่คิดถึงนางแต่กลับแสดงออกด้วยความโหยหาเช่นนี้ การกระทำกับคำพูดของลู่หนิงหวังช่างตรงกันข้ามเป็นอย่างยิ่ง ตั้งแต่นางเดินเข้ามาในเรือนหลังนี้ลู่หนิงหวังยังไม่ปล่อยให้นางห่างจากตัวแม้แต่ปลายนิ้วหนานอิงคิดเข้าข้างตนเองว่าเขาเองก็คงคิดถึงนางเช่นกัน บุรุษปากแข็งผู้นี้ยังพกถุงหอมของนางติดกาย แม้ว่ากลิ่นสมุนไพรจะจางหายไปแล้วแต่หนานอิงกลับสัมผัสด้วยหัวใจได้อย่างลึกซึ้งสิ่งแรกที่นางสังเกตในยามที่พบหน้าเขาก็คือถุงหอมของนางเอง เมื

เพียงชั่วพริบตาสิ่งเหล่านั้นกลับถูกพรากไปอย่างง่ายดายหนานอิงยิ้มเยาะหยันโชคชะตาชีวิตตนเอง แล้วก้มลงกินอาหารที่แสนจะจืดชืดด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย หากนางสบายดีหนานอิงไม่รีรอที่จะลงมือเข้าครัวด้วยตนเองแม้ภายนอกจะดูเหมือนว่าลู่หนิงหวังจะบังคับก็ตามเถิด แต่นางก็ไม่สามารถกินฝีมือของพ่อครัวจำเป็นที่ค่ายนี้ได้จริง ๆ นางเคยถามพ่อครัวคนนั้นว่าอดีตเขาทำสิ่งใดมาก่อน เขาบอกนางว่าเป็นเพียงเชลยศึกผู้หนึ่งอดีตก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่สวามิภักดิ์และท่านแม่ทัพได้ไว้ชีวิตและได้เข้าร่วมกองทัพทำงานเล็กน้อยในกองกระทั่งในสงครามเป่ยเสียนข้าศึกเข้าโจมตีพ่อครัวถูกฆ่าตาย ในยามนั้นเดือดร้อนกันมากเขาจึงอาสามาเป็นพ่อครัวเสียเองและทำหน้าที่นี้มาตั้งแต่ตอนนั้นหนานอิงย่อมเข้าใจ ชาวบ้านพวกนี้ล้วนอดอยากเกิดมาอาหารดี ๆ ไม่เคยตกถึงท้อง จะเข้าใจรสชาติความอร่อยได้อย่างไร อีกทั้งทหารทั้งกองนี้ล้วนเคยชินกับการกินอะไรก็ได้ขอให้อิ่มท้อง เรื่องรสชาตินั้นจึงไม่สำคัญกับพวกเขานักเพราะเป็นเช่นนี้ลู่หนิงหวังและหานเซียวเมื่อได้ชิมฝีมือการทำอาหารของนางแล้วเลยคิดอยากสังหารพ่อครัวทิ้งใช่หรือไม่หนานอิงกินข้าวไปทั้งคิดฟุ้งซ่าน ค

นางมิใช่หวางเฟยของซู่อ๋องลู่หนิงหวังเท่าเพียงคนเดียว แต่ยังเป็นหวางเฟยของอวิ๋นอ๋องหานเซียว สตรีที่สวมหมวกสองใบเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน นางเป็นผู้ใดกันถึงได้รับตำแหน่งสูงสุดของท่านอ๋องทั้งสองเช่นนี้ทหารทั้งหมดต่างประสานมือ พร้อมทั้งเปล่งเสียงอย่างแข็งขันว่า"ผู้น้อยคารวะหวางเฟย" โดยพร้อมเพรียงกันหนานอิงถึงกับตกตะลึง นางมองลู่หนิงหวังทั้งยังมองหานเซียว พวกเขาไม่ได้มีท่าทางว่าล้อเล่นกับนางแม้แต่น้อย ยิ่งทำให้หนานอิงขนลุกเกรียวคิดว่าตนเองนั้นกำลังฝันไปหรือไม่จู่ ๆ นางก็ได้รับตำแหน่งนี้มาในวันที่เกือบถูกย่ำยี และเป็นวันแรกที่กระจ่างแจ้งต่อตำแหน่งของคนทั้งสอง พวกเขายังยกตำแหน่งหวางเฟยให้นางอีกด้วยความรัก หรือเพราะสิ่งใด หนานอิงในตอนนี้ย่อมไม่แน่ใจแล้วเมื่อลู่หนิงหวังพูดจบ เขายังหันมามองหนานอิงด้วยสายตาที่ลึกล้ำดุจบ่อน้ำอันดำมืด ที่หนานอิงเองไม่เห็นร่องรอยความรักใคร่ในแววตาคู่นั้นแม้แต่น้อย"ไว้ชีวิตข้าด้วย โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย หวางเฟยข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพ หวางเฟยได้โปรดไว้ชีวิต"เสียงของทหารสองคนดังขึ้นเมื่อบัดนี้รู้กระจ่างแจ้งแล้วว่าหนานอิงมีตำแหน่งที่สำคัญเพียงใด รวมทั้ง