Todos los capítulos de 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Capítulo 91 - Capítulo 100

เพียงเห็นมีดของเขาที่ข่มขู่ คำก็จะฆ่าสองคำก็จะเอาชีวิตหนานอิงคล้ายกำลังถูกจับแขวนอยู่บนขื่อ หวาดกลัวจนลนลานด้วยกลัวว่าเขาจะพลั้งมือฆ่านางเข้าจริง ๆเมื่อมีโอกาสนางจึงคิดเพียงแต่จะหนี แต่โลกนี้ช่างโหดร้ายไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเหมือนดั่งเช่นที่นางเจอมาตลอดชีวิต นางกลายเป็นคนไร้สติเหตุผลทั้งหมดที่นางเคยมีและวิจารณญาณของนางแตกสลายเพราะหวาดกลัวเขาจนเกินไปในยามที่หนานอิงห้อยหัวอยู่ในตาข่ายนี้นางได้แต่คิดพิจารณาอย่างสงบหากนางรอดไปได้ในครั้งนี้หนานอิงไม่อาจเป็นหนานอิงผู้อ่อนแอและตื่นตระหนกคนเดิมได้อีกแล้วนางไร้สกุลหนานคอยหนุนหลัง นางไร้บิดาคอยพึ่งพิงกระทั่งมารดาของนางในตอนนี้ก็ยังคงรอนางอยู่ หนานอิงสวดมนต์อ้อนวอนต่อพระโพธิสัตว์ผู้เมตตา หากให้โอกาสนางอีกสักครั้งนางจะยินยอมทำทุกอย่างเพื่อมารดาของนางเองหนานอิงไม่ต้องการเป็นคุณหนูสกุลใด นางมีวิชาปรุงเครื่องหอมและทำเครื่องสำอางที่พอจะทำมาหากินได้โดยไม่อดตาย หวังเพียงมีท่านแม่และสาวใช้ข้างกายที่คอยดูแลกันและกันโดยไม่ต้องพึ่งพิงผู้อื่นหรือสกุลใหญ่โตนางยินดีอยู่ในกระท่อมหลังเล็กที่อบอุ่นได้ปรนนิบัติท่านแม่ของนาง ตั้งใจว่าหากช่วยท่านแม่และอาโจวออ

หนานอิงได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบจึงคิดที่จะพูดจากับคนทั้งสองดี ๆ ไม่เป็นคนขี้ขลาดตาขาวอีก นางต้องรอดออกไปช่วยเหลือท่านแม่และอาโจว อีกทั้งนางยังพบกัลยาณมิตรที่ดีเช่นอ้ายเจิงผู้นั้นคอยช่วยเหลือเรื่องรับมือคนเถื่อนทั้งสองนั้นนางต้องเข้าให้ถูกต้องและต้องมีอ้ายเจิงคอยชี้แนะ นางถึงจะรอดตายไปช่วยท่านแม่ได้ท้องของนางดังขึ้นเพื่อประท้วงว่านางกำลังชักช้า หนานอิงจึงเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วอย่างไรนางต้องท้องอิ่มไว้ก่อน เมื่อปลงตกเช่นนั้นหนานอิงจึงต้มน้ำหุงข้าวอีกครั้งครานี้นางย่างปลาง่าย ๆ ไม่พิถีพิถันเหมือนคราแรกที่ตั้งใจแล้ว นางทำดีมากเพียงไรคนผู้นั้นก็เห็นนางเป็นผักปลาอยู่ดีดังนั้นจะทำไปเพื่อสิ่งใด รสชาติของปลาแห้งที่มาใหม่ดีกว่าของเดิมมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นของดีที่ปรุงอย่างพิถีพิถันก่อนตากแห้ง ปลาแห้งคุณภาพดีเช่นนี้หนานอิงย่อมเคยชินอยู่แล้วและรู้ว่ามันมีราคาแพงเพียงใดดูท่าว่าคนพวกนี้จะเลือกกินอยู่มากหนานอิงหอบปลาย่างและข้าวชามโตกลับไปกินในโรงเก็บฟืนของตนเอง ยังแอบหยิบผิงกั่วมาอีกสองลูกติดมือไปด้วยภายในกระท่อมหลังนั้นลู่หนิงหวังกำลังกอดอกมองหานเซียวกินยาถอนพิษอยู่ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นรองเท้าขอ

หนานอิงตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง นางหวังว่าท่านแม่ของนางจะสบายดีและนางจะต้องหาทางพาท่านแม่ออกมาให้ได้ อ้ายเจิงสูดลมหายใจเข้าลึก หนานอิงกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ทำให้นางกลัว จู่ ๆ นางก็กลัวจนตัวสั่น"ท่านแม่ของเจ้าสิ้นแล้ว คนชันสูตรบอกว่าตรอมใจตายแต่ข่าวของข้าคาดว่าอาจมีคนสังหารนาง"อ้ายเจิงส่งกระดาษแผ่นเล็กให้หนานอิง มือของนางสั่นเทาเมื่อเอื้อมไปจับกระดาษใบนั้น หนานอิงปากสั่นนางอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา"ท่านเลขาไม่จริงใช่หรือไม่ เป็นข่าวลวงใช่หรือไม่ท่านแม่ของข้ายังสบายดี นางยังอยู่ที่สกุลหนานข้าต้องไปช่วยนาง ข้าต้องไปช่วยนาง"หนานอิงเหมือนคนไร้สติจนกระทั่งทรุดลงตรงนั้น น้ำตารินไหลออกมาเป็นสาย ได้แต่ส่ายหน้าบอกว่ามันไม่จริงบุรุษทั้งสามต่างมองนางและไม่เอ่ยคำใด ลู่หนิงหวังเงยหน้าขึ้นมองฟ้า เขาเคยผ่านเรื่องพวกนี้มานับครั้งไม่ถ้วนเมื่อทหารคนสนิทของเขาต้องตายจากและเขาต้องไปส่งข่าวนี้กับญาติของทหารด้วยตนเอง"หนานอิง..."อ้ายเจิงเอ่ยได้เพียงชื่อนาง เขาเองก็ไม่รู้ต้องปลอบใจคนเช่นไร หนานอิงร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ทุกอย่างสิ้นแล้ว ทุกอย่างหมดหวังแล้วบัดนี้ท่านแม่ไม่อยู่แล้วนางจะมีชีวิตต่อไปได้อย่าง

ก่อนหน้าจะได้ลิ้มรสชาติของอาหารที่หนานอิงทำ ฝีมือของท่านตานายพรานผู้นี้ก็ยังพอที่จะยัดลงท้องได้ แต่หลังจากได้ลิ้มลองรสมือของสตรีผู้นั้นแล้ว อาหารที่อยู่ตรงหน้าในยามนี้ล้วนยากที่จะยัดลงท้องเสียจริง ทั้งรูปร่างหน้าตาของสิ่งนี้ก็ยากเกินที่จะทำใจเรียกว่าอาหารคนหากเป็นทหารในกองเสบียงลู่หนิงหวังคิดว่าเขาคงคิดจะลากทหารพวกนั้นไปตัดหัวแล้วโทษฐานทำอาหารคนให้กลายเป็นอาหารสุนัขเมื่อไม่เจริญอาหารคนทั้งสองจึงวางตะเกียบลงอย่างพร้อมกัน และไม่สนใจที่จะพูดคุยกับอ้ายเจิงเรื่องอื่นอีกต่อไป "ท่านอ๋องท่านจะปล่อยให้นางนั่งอยู่อีกนานเท่าใด"หานเซียวบ้วนปากพร้อมทั้งเดินไปที่เตียงนอน เขาขยับที่เข้าไปด้านในแน่นอนว่าที่ว่างที่เหลือย่อมแบ่งให้พี่ชาย เขานอนตะแคงเนื่องจากแผลที่หลังยังไม่หายดี ยังกระดิกนิ้วเรียกอ้ายเจิงเข้าไปหาแล้วชี้ไปที่อ่างไม้ที่วางอยู่ด้านข้างอ้ายเจิงรู้แล้วว่าเขาต้องทำหน้าที่นี้แทนหนานอิง จึงเดินเข้ามาอย่างว่าง่ายหวังเอาใจอ๋องน้อยผู้นี้เสียหน่อย อ้ายเจิงนั่งลงใช้ผ้าชุบน้ำเย็นยะเยือกบิดจนหมาดแล้วเช็ดหน้าหน้าให้หานเซียว หานเซียวถึงกับสะดุ้งโหยง"เหตุใดน้ำจึงเย็นเช่นนี้เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือ"อ้า

หากจะถามว่าผู้ที่รู้ใจสองอ๋องเด็กน้อยนั้นที่สุดคือผู้ใด แน่นอนว่าอ้ายเจิงมั่นใจถึงสิบส่วนว่าต้องเป็นเขาผู้นี้เมื่อสักครู่เพียงแต่เขาทำท่าจะกอดหนานอิงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าของตนเองก็โดนถีบออกมาทันใด อ้ายเจิงส่งเสียงหนวกหูน่ารำคาญออกมา"ท่านอ๋องท่านต้องถอดเสื้อผ้าของนางออกเสียแล้วกอดนางเอาไว้ให้ร่างกายอบอุ่น แต่ไม่ต้องห่วงหลังจากร่างกายของนางอบอุ่นแล้วประเดี๋ยวข้าไปต้มยาสักหม้อให้นางกินไล่ความเย็นตามเวลานางก็จะดีขึ้นในไม่ช้า"ไร้เสียงตอบรับจากด้านใน แต่อ้ายเจิงรู้ดีว่าคนทั้งคู่หากไม่มีความรู้สึกกับหนานอิงแล้วย่อมปล่อยให้นางตายไปตั้งแต่นางคิดจะหนีไปจนโดนกับดักวันนั้นแล้วคนอย่างลู่หนิงหวังและหานเซียวไม่มีทางช่วยผู้ใดเป็นอันขาด หากคนผู้นั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขา การที่ลู่หนิงหวังช่วยนางอีกทั้งหานเซียวยังยอมทำเพียงนั้นจะบอกว่านางผู้นั้นไม่สำคัญเลยย่อมคิดผิดแล้วหลังจากเสียงอันน่ารำคาญของอ้ายเจิงสงบลง สองคนพี่น้องที่อยู่ภายในห้องเพียงลำพังบัดนี้ยังยืนมองหนานอิงเงียบ ๆ โดยไม่มีผู้ใดคิดที่จะแตะต้องนางเลยแม้แต่น้อยจวบจนกระทั่งร่างกายของหนานอิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางงอเข่าเข้ามากอดปาก