บททั้งหมดของ 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): บทที่ 101 - บทที่ 110

หนานอิงไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร นางก้าวขามาเพียงไม่กี่ก้าวก็จมอยู่ในกองหิมะแล้ว แม้เสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกของลู่หนิงหวังจะอบอุ่นเพียงใดแต่ด้วยอากาศในยามดึกที่หนาวเย็นจับใจก็ไม่อาจต้านได้หนานอิงบัดนี้ไม่อาจขยับขาได้ นางโกรธตนเองที่ไร้วรยุทธ์ นางโกรธตนเองที่ปัญหาเพียงเล็กน้อยเท่านี้ก็ไม่อาจแก้ไขได้ ยิ่งนึกถึงตอนลู่หนิงหวังอุ้มนางบินเมื่อสักครู่แล้วก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจไยข้าอ่อนแอเพียงนี้!ในคฤหาสน์สกุลหนานเดิมทีเคยมีอาจารย์มีฝึกวรยุทธ์ให้พี่น้องของนางที่เป็นบุรุษ ในยามนั้นท่านแม่และนางยังได้รับความโปรดปรานจากท่านหนานจะทำสิ่งใดก็ย่อมได้ แม้กระทั่งการเรียนวรยุทธ์ที่สตรีในห้องหอไม่สมควรข้องเกี่ยวท่านหนานก็ยังอนุญาตให้นางได้เรียนแต่ในยามนั้นหนานอิงกลับปฏิเสธ นางคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องป่าเถื่อน หากรู้เช่นนี้นางฝึกเอาไว้เสียหน่อยยังดีกว่า ผู้ใดจะรู้ว่าชีวิตของนางจะพลิกผันเพียงนี้หนานอิงไม่ขยับตัวแล้ว รู้สึกขบขันกับชะตาชีวิตของตนเองนัก อันที่จริงแล้วความหนาวเย็นในตอนนี้ที่กำลังกัดกร่อนกระดูกขาของนางทำให้หนานอิงจดจำบางสิ่งที่นางลืมไปแล้วได้อีกครั้งย้อนกลับไปในอดีตที่นางยังเล็กนัก นางเองก็เ

อ้ายเจิงคุยโวเล็กน้อย หนานอิงพลันยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเขายังสบายดีมิมีส่วนใดได้รับบาดเจ็บ"เมื่อคืนขอบคุณท่านมาก เพียงแต่นอกจากเรื่องที่ข้าห่วงท่านยังมีเรื่องอื่นอีก""เรื่องอันใดหรือ"หนานอิงยังไม่ทันได้พูด เสียงของคนผู้หนึ่งพลันดังขึ้น"ตื่นขึ้นมาห่วงใยกันมากจนวิ่งมาถึงนี่ โทษของเมื่อคืนยังไม่ได้ชำระยังคิดทำความผิดซ้ำ"ที่แท้เป็นหานเซียวที่ยืนทำตาดุอยู่ด้านหลัง เขาเดินว่องไวมาซ้อนหลังของหนานอิง นางเลี่ยงเขาแต่กลับถูกหานเซียวคว้าเอวของนางแล้วหอบนางขึ้นด้วยมือเดียว"ท่านจะทำอะไรปล่อยข้านะ""หน้าที่ของเจ้าคือทำอาหาร ข้าหิวจนไส้กิ่วแล้วจงรีบไปทำครัวเสีย ตื่นมาเหตุใดวิ่งมาถึงนี่ ที่นี่มีศาลบรรพชนของเจ้าอยู่หรืออย่างไร น่าตีให้ตายนัก"เสียงของเขาทั้งวางอำนาจทั้งข่มขู่ หนานอิงจู่ ๆ ก็รู้สึกไม่กลัวเขาแล้ว"ข้าจะไปที่ใดท่านเกี่ยวอันใดด้วย ข้าหาใช่ทาสของท่าน""นี่เจ้ายังไม่รู้ตัวหรือ เจ้าฝากตัวเข้าหน่วยสังหารเท่ากับเป็นศิษย์ที่ข้าต้องฝึกฝน มีศิษย์ที่ใดเป็นเช่นเจ้าบ้าง"หนานอิงไม่ยอมแพ้ นางพยายามเตะเขาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะทุบหลังของเขาจนมือแดงไปหมดแล้วหานเซียวยังไม่สะทก

"แผลข้าหายดีแล้ว ข้าลองนอนหงายเห็นว่าไม่เจ็บแล้วแต่ยังสงสัยว่าหากน้ำหนักที่กดทับมากหน่อยจะยังเจ็บหรือไม่ จึงคิดถึงเจ้าขึ้นมา เจ้ามีประโยชน์ก็ช่วยข้าหน่อย นอนทับข้าอยู่เช่นนี้แหละดูว่าแผลจะกดทับหรือไม่"นี่คือเหตุผลที่เขามาหาหนานอิงในยามวิกาลและยังถีบประตูจนเกือบพังเมื่อนางไม่ยินยอมเปิดประตูให้ "ข้าน้ำหนักไม่มากเหตุใดท่านไม่ให้นายท่านลู่ช่วยเล่า"หนานอิงไม่ยินยอม นางพยายามลุกขึ้นแต่หานเซียวกับกดนางเอาไว้ด้วยมือเดียว จนกระทั่งหนานอิงขยับไม่ได้อีก"เจ้าคิดดูว่าบุรุษสองคนนอนเกยกันเช่นนั้นจะไม่น่าขันหรือ หุบปากของเจ้าเสียหากสมองยังทึมทื่อเอ่ยเรื่องไร้สาระที่ไร้การไตร่ตรองอีก"หนานอิงพ่นคำด่าคำหนึ่งออกมา คนผู้นี้ปากจัดและไร้เหตุผลสิ้นดี นางยังไม่ได้อยู่ดีมีสุขเมื่อจู่ ๆ ประตูที่ใกล้จะพังเพราะแรงถีบของหานเซียวพลันเปิดออก แน่นอนว่าคราวนี้แทบจะปิดไม่ได้แล้ว หนานอิงพ่นลมหายใจยาวระงับอารมณ์โกรธของตัวเองเต็มที่"แล้วท่านเล่า มาที่นี่ด้วยเหตุใด"หนานอิงคราวนี้ถึงกับขมวดคิ้ว ลู่หนิงหวังดันร่างของหานเซียวให้ขยับเข้าไปด้านใน ถอดรองเท้าออกแล้วทิ้งเอาไว้ตรงนั้น ในมือเขายังเตรียมผ้าห่มผืนโตของเขามาด้วย

ที่สำคัญในตำราเล่นนั้นนางอ่านได้ไม่เกินห้าหน้าเท่านั้นนางก็ไม่สามารถไปต่อได้เพราะมันยิ่งรันแรงขึ้นทุกขณะนางคิดว่าได้เรื่องเท่านี้ก็นับว่าประเสริฐแล้วลู่หนิงหวังเคาะศีรษะของหนานอิงเบา ๆ ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นการเรียกสติ นางเคยถูกเขาจับกดแบบนี้บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่ผ่านมาเขาล้วนกอดนางแน่น ๆ แล้วนอนเฉย ๆ หนานอิงบัดนี้ไม่แน่ใจว่ายังจะคงเป็นเช่นนั้นหรือไม่ นางจึงเอ่ยกับเขาเสียงเบา ทั้งยังเป็นครั้งแรกที่นางกล้าสบตากับเขาตรง ๆ ในขณะที่พูด"นายท่าน ข้า..เมื่อสักครู่"หนานอิงกำลังจะอธิบายบางสิ่ง แต่เรื่องบางเรื่องลู่หนิงหวังให้ความสำคัญกลับการกระทำมากกว่า การอ้าปากของนางเป็นเหมือนการเปิดประตูเชื้อเชิญให้เขาทาบริมฝีปากลงมาหนานอิงไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้อีกและครานี้แม้จะอ่อนโยนลงมากแต่ก็ยังคงความรุนแรงเล็กน้อย หนานอิงย่อมสัมผัสได้ว่าบุรุษผู้นี้พยายามมากเพียงใดเพียงคิดว่าเขาดีขึ้น แม้จะเพียงเล็กน้อยหนานอิงกลับดีใจยิ่ง เรียวลิ้นของลู่หนิงหวังค่อย ๆ และเล็มริมฝีปากหวานของนางช้า ๆ เขาลากไล้ลิ้นกวาดดูดลิ้นนุ่มนิ่มเรียวเล็กของหนานอิงเอาไว้ในปากอย่างอ่อนโยนกลิ่นกายของนางที่หอมหวานเย็นล้ำทำให้ใจคนยิ่งเตล

ลู่หนิงหวังใช้มือแยกกลีบดอกของนาออกจากกัน เขามองเห็นตุ่มไตและความฉ่ำแฉะจากน้ำหวานที่ไหลออกมาเต็มสองตาลู่หนิงหวังแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากฉับพลันฉกปลายลิ้นเข้าไปภายในแล้วดูดรัดรึงกลีบงามเอาไว้ด้วยริมฝีปาก เขาฉกลิ้นราวกับลิ้นงู เล่นงานส่วนล่างของหนานอิงจนแทบเผาไหม้ด้วยพิษร้ายจากลิ้นของลู่หนิงหวัง"อ๊า นายท่าน ซี๊ดดด"หนานอิงไม่อาจต้านทานความเสียวซ่านได้อีกต่อไป นางยกมือไปด้านหลังโอบร่างของหานเซียวที่ตะแคงร่างดูดนมของนางอยู่แล้วเด้งสะโพกใช้มือกดศีรษะของลู่หนิงหวังให้แนบชิดในขณะที่อีกใจหนึ่งอยากจะผลักไสเขาเหลือเกินแต่นางในยามนี้คล้ายจะใจขาดแล้วหากเขาไม่ลงลิ้นชิมนางต่อ หนานอิงขยับสะโพกเข้าหาริมฝีปากร้อนของลู่หนิงหวัง ทั้งยังหยัดถันให้หานเซียวดูด นางเผลอจิกปลายเล็บแหลมลงบนแผ่นหลังของหานเซียวเมื่อความเสียวซ่านอย่างที่สุดเข้าเล่นงานทรวงอกอวบของนางกระเพื่อมขึ้นลง ร่างกายของนางขาวละมุนประดุจหยกมันแพะอันไร้ที่ติ สะโพกลมแนบทับหานเซียวอยู่ในตอนนี้กำลังถูกเขายกขึ้นแล้ว ลู่หนิงหวังดูดกลืนนางอย่างเต็มรักแล้วใช้นิ้วมือลูบไล้ถือสิทธิ์แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของท่ามกลางแสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามาอ