Todos los capítulos de 3P เสน่หาองค์หญิงใหญ่...ใต้อาณัติแฝดสกุลกัว (NC25+): Capítulo 81 - Capítulo 90

หนานอิงได้ยินข่าวนี้จากคำบอกเล่าของหนานมิ่งและหนานเมิ่งด้วยตนเอง นางได้แต่นั่งนิ่งเงียบไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา"ของที่เคยเป็นของเจ้าบัดนี้ข้าสามารถแย่งคืนมาได้หมดแล้ว เป็นเช่นไรเล่าความรู้สึกตอนนี้เจ้าอยากตายหรือไม่ เจ็บช้ำเพียงใดกันนะที่ถูกแย่งคนรัก เจ้ายังจำวันนั้นได้หรือไม่เป็นข้าและพี่สาวแท้ ๆ ที่ต้องดูตัวกับคุณชายหวัง แต่เพราะแผนร้ายของเจ้าที่วิ่งไปชนเขาจนตกลงไปในน้ำ เพราะเขาจำเป็นต้องช่วยเหลือเจ้าเรื่องจึงเลยเถิดมาถึงการหมั้นหมาย วันนี้ข้าเพียงแต่ใช้มารยาเดิมของเจ้าเท่านั้นเพื่อแย่งของของข้าคืน เป็นเช่นไรเล่ารู้สึกอย่างไรที่ถูกข้าเอาคืนเช่นนี้ หนานอิงเจ้ามันตกต่ำถึงที่สุดแล้ว ข้าสะใจยิ่ง"หนานอิงคิดถึงเหตุการณ์วันนั้น นางเป็นเด็กอายุยังไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำกำลังวิ่งตามจับผีเสื้อกับบ่าว ผู้ใดจะรู้ว่าหวังหยียนจะโผล่มาจนนางชนเข้าและเกิดเรื่อง หนานอิงเองยังเด็กไม่รู้ความเติบโตขึ้นมาก็พบว่าตนเองได้หมั้นหมายกับหวังเหยียนเสียแล้ว หากสองพี่น้องไม่กล่าวถึงเรื่องนี้นางเองก็ลืมไปแล้วไม่น่าเชื่อว่าคนพวกนี้ยังผูกใจเจ็บได้นานเพียงนี้และยังใช้อุบายนี้มาใช้กับคุณชายหวัง หนานอิงเองได้รับยาเกินขนา

นางเหมยเซียงละล่ำละลักบอกพวกเขาปากสั่น"นายท่านทั้งสองข้ากำลังกลัดกลุ้มคิดจะส่งข่าวไปหาท่านแม่ทัพ วันนี้เมื่อบ่าวของคฤหาสน์ท่านหนานแอบลอบส่งจดหมาย ตอนนี้คุณหนูหนานอิงแย่แล้วถูกจับขังอยู่ในเรือนทาส ให้รีบไปช่วยก่อนจะสาย ยังมีหยกของท่านแม่ทัพที่ข้าให้ไว้มาอันหนึ่ง ท่านดูข้าไม่แน่ใจว่าเป็นลายมือของแม่นางหนานอิงหรือไม่แต่คิดว่านางต้องได้รับความลำบากแน่ บ่าวผู้นั้นก็ดูหวาดกลัวอยู่มาก พบหน้าแล้วไม่พูดคุยอันใดส่งจดหมายแล้วรีบกลับทันที"ท่านป้าช่วยข้าด้วย ข้าถูกขังอยู่ในเรือนทาส ได้โปรดช่วยข้าด้วยหนานอิงเบื้องหลังกระดาษนี้เป็นแผนที่ในคฤหาสน์ที่วาดอย่างคร่าว ๆ ดูเหมือนว่าคนวาดจะรีบร้อนเป็นอย่างยิ่ง หากเป็นคนอื่นที่ไม่เชี่ยวชาญด้านการอ่านแผนที่มองอย่างไรก็คงมองไม่ออก แต่ตรงกันข้ามกับสองอ๋องพวกเขามองปราดเดียวก็จดจำได้พวกเขาไม่คิดทำสิ่งใดให้เอิกเกริกตั้งใจเข้าไปช่วยคนแบบที่เคยทำ พาออกมาเงียบ ๆ นำนางไปถวายฝ่าบาท หากฝ่าบาทไม่ขัดข้องค่อยยกขบวนมาสู่ขอ ในยามนั้นนางอยากชำระความกับผู้ใดก็สุดแท้แต่นางพวกเขายินดีสนับสนุนตกดึกพวกเขาจึงแอบย่องเข้าไปในคฤหาสน์ พบคนเฝ้ายามมากมายเดินกันขวักไขว่ไปมาแทบจะชนกั

"ท่านทั้งสองข้าขอถามท่านว่าจะพาข้าไปที่ใดหรือ"หนานอิงเองก็รู้จากนางเหมยเซียงมาว่าผู้มีพระคุณทั้งสองที่มอบหยกให้เป็นคนใหญ่คนโตในวังเพราะคนผู้นั้นเห็นนางโดนจับจึงสงสารให้คุ้มครองนางให้ดีและยังเอ่ยเป็นนัยๆ ว่าหนานอิงโชคดีที่มีหน้าตางดงามทำให้นายท่านมีจิตเมตตาหนานอิงเองก็ไม่ใช่คนโง่ คิดว่าคนทั้งสองคงอยากได้นางเป็นอนุ แต่ในตอนนั้นนางมีคู่หมั้นอยู่แล้วในใจจึงบ่ายเบี่ยงไม่ยินยอมแต่ในยามนี้เมื่อเหตุการณ์เลวร้ายเกิดกับนางตนเองถูกถอนหมั้นกลายเป็นสตรีมีมลทินหนานอิงเองกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนจะทำเช่นไรดี ในเมื่อนายท่านทั้งสองส่งคนมาช่วยเหลือนางมากเพียงนี้หนานอิงคิดหนักว่าตนจะยอมตอบแทนด้วยร่างกายได้หรือ แต่หากนายท่านรู้ว่านางไม่บริสุทธิ์เสียแล้วเล่าจะฆ่านางทิ้งหรือไม่?หนานอิงคิดว่าตนเองต้องเจรจา นางยังมีท่านแม่กับอาโจวที่นางต้องช่วยเหลือ ขอเพียงนายท่านยินยอมช่วยท่านแม่และอาโจวนางก็ยินดีทุกอย่าง"พวกท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าจะพาไปที่ใด"น้ำเสียงของนางอ่อนลง หานเซียวจึงบอกว่า"พวกเรายังคงถูกตามล่า ตอนนี้คงต้องซ่อนตัวสักพัก ไม่ต้องห่วงใช้เวลาไม่กี่วันเท่านั้น""ซ่อนตัวที่ใดหรือ?"ดูเหมือนคำถามของ

หนานอิงรับคำและทำตามที่พูด ในยามที่อยู่สกุลหนานเรื่องภายในบ้านล้วนเป็นนางที่ได้รับความไว้วางใจให้จัดการ สกุลหนานใหญ่โตเพียงนั้นนางยังรู้สึกว่าจัดการได้ง่ายกว่าหานเซียวผู้นี้เพียงคนเดียวบัดนี้ใกล้ยามเซินแล้วถึงเวลาที่ต้องเตรียมอาหาร หนานอิงจึงตรงเข้าไปยังห้องครัวเล็ก ๆ ของท่านตาพบว่าในนี้มีปลาตากแห้งและเนื้อแห้งอยู่จำนวนหนึ่ง ในขณะที่ข้าวสารเหลือเพียงก้นถัง"ข้าวสารกำลังจะหมดจริง ๆ ด้วย"หนานอิงพึมพำเบา ๆ นางเริ่มต้นก่อไฟตั้งน้ำ มีปลาแห้งอยู่มากนางจึงคิดทำโจ๊กปลาแห้งให้เขาอย่างตั้งใจ หนานอิงใช้เวลาเคี่ยวโจ๊กราวหนึ่งชั่วยาม ก็ได้โจ๊กหอมกรุ่นที่นางชิมแล้วถึงกับน้ำตาไหลเพราะอร่อยเป็นอย่างยิ่งใช่เพราะนางเองก็โหยหารสชาติอาหารเช่นนี้มานานแล้ว หนานอิงอุ่นโจ๊กเอาไว้แล้วเริ่มต้นเคี่ยวยาตามที่ท่านตาสอน จนกระทั่งได้ที่จึงยกไปให้เขาพร้อมกับโจ๊กปลาแห้งที่นางตั้งใจทำครานี้นางรู้แล้วว่าต้องทำตัวเช่นไร นางนำอาหารและยาเข้าไปให้เขาวางไว้บนโต๊ะทั้งแบบนั้น หนานอิงไม่กล้าแม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำก่อนจะวิ่งออกมาอย่างขลาดเขลาหานเซียวมองสตรีผู้นั้นด้วยความรู้สึกรำคาญใจ กว่านางจะวางอาหารลงบนโต๊ะได้เกือบจะทำชาม

"เจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่"หนานอิงพยักหน้า ดวงตาแข็งกร้าวเย็นเยียบ"หากพวกมันตายเป็นผีข้าก็จะสาปแช่งไม่ให้มันได้ผุดได้เกิด หากพวกมันยังมีชีวิตรอดข้าก็จะตามสังหารมันด้วยมือของข้าเอง""ดี ความแค้นของเจ้าที่มีต่อคนพวกนั้นข้าชอบยิ่ง ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป"เมื่อรู้ว่าคนสองคนนั้นคือเขากับลู่หนิงหวัง แน่นอนว่าประโยคนี้เขาหาได้เอ่ยมันออกไป หนานอิงดิ้นรนพยายามให้เขาปล่อย คิดว่าพูดคุยกันมากเพียงนี้เขาคงจะปล่อยนางแล้ว แต่หนานอิงหาได้รู้ตัวว่าคนผู้นี้แตกต่างจากบุรุษอื่นโดยสิ้นเชิง"ท่าน...จะปล่อยข้าได้หรือ..."คำพูดของหนานอิงบัดนี้ถูกกลืนหายไปพร้อมกับริมฝีปากที่บดกระหน่ำลงมาอย่างรุนแรงโดยไม่เปิดโอกาสให้นางแม้แต่จะโต้แย้งจู่ ๆ หนานอิงที่เต็มไปด้วยความแค้นในผู้นี้กลับกระตุ้นความต้องการของเขาเป็นอย่างมาก ร่างกายของหานเซียวสั่นสะท้านรุนแรงเขาบดจูบนางโดยไม่เว้นให้นางได้หายใจ ทั้งพยายามควบคุมตนเองไม่ให้ตะกละตะกลามมากเกินไปจนนางรับไม่ทันและตายไปเสียก่อน แขนทั้งสองกักร่างของนางไว้ราวกับเชือกที่รัดแน่นจนหนานอิงรู้สึกเจ็บคล้ายกำลังถูกบดกระดูกอ้อมกอดของเขานี้แน่นหนาหาใช่อ้อมกอดที่อบอุ่นแต่ประการ