All Chapters of Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: Chapter 131 - Chapter 140

Venice’s POVNine na ng gabi ngunit hindi pa rin nababawasan ang bisita ni Yohan, sa halip ay padagdag ng padagdag ang mga bisitang dumadating kaya mas lalo akong hindi makagalaw ng maayos. Nanatili lang ako sa gilid, nililibang ang sarili ko sa blueberries na hanggang ngayon ay hindi ko magawang ubusin.Paborito ko ‘to, pero hindi ko magawang lunukin dahil na rin sa dami ng tao sa paligid. Natatakot ako na baka isa sa kanila ang makakilala sa akin, kanina nga lang ay hindi na ako mapakali ng titigan ako ng kaibigan ni Troy.Malaki na ang pinagbago ng itsura at pananamit ko, natuto na rin akong mag-ayos. Ngunit hindi ko magawang magpakasiguro sa paligid lalo na kung malapit lang si Troy, idagdag pa ang mga taong minsan din na naging parte ng nakaraan ko.Hindi ko man nakakausap ang barkada niya, ilang beses ko rin naman silang nasasalubong noon sa hallway.“Hello,” agad na napaangat ang ulo ko nang isang babae ang lumapit sa akin, nakasuot siya ng kilalang brand mula sa sandals hangga

Venice’s POV “Gabing-gabi na, kung ayaw kong ihatid ko kayo mas mabuti pa na pumayag ka na lang sa hiling ni Yohan na dito kayo matulog kaysa mag commute kayo ni Vyron. Nag-aalala lang naman ako sa inyong dalawa, kung nakalimutan mo na ang nangyari sa’yo noong nakaraan ay baka kailangan ko pang ipaalala ulit sa’yo? Isa pa, kasama mo si Vyron… hindi ka ba natatakot na hindi lang basta manyak ang makaharap ninyo kundi isang taong may dala na patalim?” Mahaba niyang sambit na kulang na lang ay isipin kong galit siya at pinagsasabihan niya ako ngayon, gusto kong pumalag sa mga sinabi niya at sabihin na hindi mangyayari ang sinasabi niya. Ngunit pagkatapos ng nangyari at siya pa mismo ang tumulong sa akin para makaalis sa sitwasyon na ‘yon, baka kahit anong sabihin ko ay hindi tatagos sa kaniya. Naramdaman ko ang paghila ni Vyron sa dulo ng damit ko, kita ko ang antok sa mga mata niya. Nakababa na rin ang balikat at halata ang pagod sa katawan, mukhang nabuhos niya ang lahat ng lakas niy

Troy’s POVI looked up as I felt her hand rummaging through my pocket, and every move of her fingers became noticeable for me to ignore.Paulit-ulit akong napalunok, iniisa-isa sa aking isip ang mga house brand ng gamot at para saan ang gamit nila. Ngunit kahit gaano kahirap bigkasin ng mga ‘yon, hindi nawawala ang epekto ng simpleng haplos ng balat niya sa akin.Alam kong mali na may maramdaman akong ganito, nakilala ko lang naman siya dahil pasyente ko si Vyron at dahil na rin sa mga pagkakataon na biglaan… hindi ko pa napapatunayan ang iniisip ko sa kaniya, kaya dapat ay pigilan ko ‘to.O kung hindi man, baka ‘to na ang oras para tanungin ko siya.“V-Ve—”“Nakuha ko na!” Masigla niyang sambit at tinaas ang susi sa harapan ko, para siyang nanalo ng malaking papremyo. Mabilis siyang tumalikod sa akin at binuksan ang pinto, saka muling humarap sa akin. “Ano yung sasabihin mo sana sa akin?” Malawak ang ngiti niya, malayo sa kanina na iwas na iwas sa akin. Simpleng paglapit ko lang, sim

Troy’s POV“Choose, Venice,” sambit ko at nanatiling diretso ang tingin sa mga mata niya, tinagilid ko rin ang ulo ko para mas masilip ko ang ekspresyon ng kaniyang mukha. “Kung ayaw mo akong mahiga sa sofa, may isa pa namang paraan ‘yon ay kung papayag ka,” pinilit kong ngumisi.Ngingiti-ngiti lang ako ngunit ramdam ko ang kakaibang kaba na namumuo sa dibdib ko.‘What are you even thinking, Troy?!’ Asik ko sa isip ko.Para akong tanga na inaaway ang sarili ko, ako lang din talaga ang naglalagay sa sarili ko sa sitwasyon na alam kong mahihirapan ako.“Are you afraid?” Manunudyo kong tanong.Damn it!Gusto ko na lang palakpakan ang sarili ko, sana pala ay pag aartista ang kinuha kong propesyon. Hindi ko alam na may talento pala ako sa pag-akto tulad nalang ngayon, nakakaya kong magpanggap na matatag sa harapan niya. Ako pa ang may lakas ng loob na magtanong kung natatakot siya, pero ang totoo ay ako ‘tong nanlalambot na ang mga binti sa mga lumalabas na salita sa bibig ko.Kahit alam k

Venice’s POV“T-Troy…” Naguguluhan kong saad, naging malikot din ang tingin ko sa kaniya dahil hindi ko magawang salubungin ang mga mata niyang nakatitig sa akin ng malalim. Bawat segundo na lumilipas, pakiramdam ko ay inaaral niya ang bawat emosyon na dumadaan sa aking mukha.“Mali ba ako? Sa ating dalawa, ikaw ang hindi komportable na matulog tayong tatlo sa iisang kama. Anak mo si Vyron kaya mas mabuti kung kayo ang magtatabi sa kama—”“Pero…” Anak mo rin siya.Hindi ko matapos ang mga salitang gusto kong sabihin sa kaniya, dahil sigurado akong pag lumabas ang mga salitang ‘yon sa bibig ko ay tiyak na mahabang paliwanagan ang mangyayari at hindi ako sigurado sa mga susunod niyang magiging reaksyon.Wala sa plano na sabihin ko sa kaniya ang tungkol kay Vyron, kaya bakit ako masyadong gigil na gigil aminin sa kaniya ang totoo. Dahil lang pinatuloy niya kami sa bahay niya o dahil nakita ko siya kung paano alagaan si Vyron?P’wede na dahil nakita ko kung gaano kasaya si Vyron tuwing ka