All Chapters of Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: Chapter 61 - Chapter 70

Myla's POVNakaupo na ako sa waiting area. Ilang minuto na lang at labasan na nila Aleron, pero hanggang ngayon wala pa rin si Raven. Ang usapan namin, agahan niya para sabay kaming manundo. Pero ito, wala pa siya.Napalingon ako sa guard na minsan ko nang nakausap noong unang punta ko rito. Ngumiti lang siya. Sunod naman akong lumingon sa mga nanay na nasa kabilang gilid. Isa roon si Ms. Sanchez na agad na napaiwas ng tingin nang magtama ang mga mata namin. May binulong pa siya sa katabi niya na agad akong nilingon, pero umiwas din ng tingin. Mukhang nagkakalat pa rin ng maling impormasyon.Napailing na lang ako at inilabas ang cellphone ko sa bulsa. Agad akong nagtipa ng mensahe para kay Raven.  Typing… [Nandito na ako sa waiting area ng school ni Aleron. Nasaan ka na? Wala akong mga bodyguard na kasama ngayon para maging normal na bonding lang ang mangyayari sa ating tatlo. Bilisan mo

Myla’s POV“D-Daddy!” paulit-ulit na bulong ni Aleron habang nakasubsob siya sa dibdib ko. Mahigpit ko siyang niyakap habang nakaupo kami sa isa sa mga upuan na nakahelera sa hallway. Naghihintay kami ng balita sa doctor kung ano na ang lagay ni Raven.“Magiging okay ang lahat, Aleron. Magiging okay ang daddy mo,” sambit ko ng paulit-ulit sa kaniya at hinaplos ang likod niya.Ngunit kahit sinasabi ko ‘yon sa kaniya, hindi rin ako sigurado sa maaring mangyari kay Raven. Kita ko ang dugo sa damit niya at ang patalim na hawak-hawak ng lalaki habang tumatakbo ito palayo. Kung hindi dumating agad sina Hans ay hindi ko alam kung ano ang gagawin ko.Sabay kaming napatayo nang sa wakas ay lumabas na ang doctor. Napapailing ito at dismayado ang mukha.“Kayo ba ang pamilya ng pasyente?” tanong ng doktor habang nakatingin siya sa amin. Agad naman akong napatango at lumakad palapit sa kaniya.“Kami nga po, doc. Kumusta po ang lagay niya? Ayos na po ba siya? P’wede na po ba siyang ilipat ng kuwart

Myla's POV “Miss Francisco, dito po tayo,” magalang na saad ng babae habang binubuksan ang isang pintuan. Hindi ko alam kung ano ang gagawin namin sa loob.“A-ah, m-may mga kasama kasi ako. Naghihintay sila sa akin. Baka hinahanap na nila ako,” palusot ko nang maramdaman ko ang pag-aalala at takot. Ewan ko rin sa sarili ko kung bakit ako agad sumunod sa kaniya. Narinig ko lang ang pangalan ko at nagtiwala agad ako. Gusto ko na sanang sabunutan ang sarili ko, pero napatigil ako nang lingunin niya ako at ngumiti. Napangiwi na lang ako dahil sa sobrang pilit ng ngiti kong isinukli sa kaniya.“Huwag po kayong mag-alala, ma’am. Ihahatid ko po kayo kung nasaan naghihintay ang mga kasama ninyo pagkatapos nito,” sambit niya at sumenyas na humakbang na ako papasok.Wala na rin naman akong magagawa. Nandito na ako, kaya bakit pa ako aatras? Kung tatakbo naman ako, wala ring kasiguraduhan kung magiging maayos ang lagay ko. Hindi ko rin kabisado ang pasikot-sikot dito. Paano kung nagsasabi nga

Myla's POV Tulala lang akong nakaupo sa gilid ng kama ni Mama. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagkakamalay. Hindi ko maiwasang kabahan. Sabi ng doktor ay saglit lang din at magkakamalay na siya.Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at hinawakan ang kamay niya. Marahan kong hinaplos ang likuran ng palad ni Mama at tinitigan ang mukha niyang medyo maputla pa rin hanggang ngayon.Napaangat ang ulo ko nang may kumatok sa pintuan. Bumungad sa akin ang isang lalaking nasa late fifties. Nakangiti siya sa akin habang lumalapit.“Hindi pa rin siya nagkakamalay?” tanong niya habang nililingon si Mama sa kama. Napailing ako at sinulyapan din si Mama bago tuluyang itinuon ang atensyon sa kaniya. “Hindi pa po, Doc. Pero ayos lang po, lalo na at alam kong ligtas na si Mama.” Yumuko ako sa harapan niya. “Maraming salamat po dahil pumayag kayong operahan si Mama kahit biglaan. Kung hindi po dahil sa inyo, baka wala na si Mama ngayon,” nanginginig ang boses ko nang sabihin ko ‘yon. Kahit

Raven’s POV“Hiwalayan mo na ang lalaking ‘yon.”Rinig na rinig ko ang matigas na utos ng Mama ni Myla. Agad akong napahawak sa doorknob para pumasok para ipaglaban kung anuman ang mayroon sa amin ni Myla pero napatigil din ako.“Sa tingin mo ba ay nababagay ka sa mundo na mayroon siya, anak? Sobrang layo ng estado ninyong dalawa sa buhay. Ayaw kong mabuhay ka na nakikibagay sa paraan nila ng pamumuhay. Gusto kong humanap ka ng lalaking komportable kang makakakilos,” dagdag pa niyang sabi.“Mama…” Mahina ang boses ni Myla. Gusto pa niyang makipagtalo, pero sa huli ay tumahimik na lang siya.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Papasok ba ako o aalis muna? Bago pa ako makapag desisyon, bumukas na ang pinto. Naiwan akong nakatayo sa harapan ni Myla.“R-Raven…”Kita ko ang gulat sa mukha niya. Hindi niya yata akalaing nandito ako. Pero hindi lang siya ang gulat. Pati ako. Wala naman talaga akong balak na pilitin siyang pag-usapan kung anuman ang narinig ko ngayon. Pero dahil nah