All Chapters of A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Chapter 11 - Chapter 20

“Are you playing wrestling? Sali ako!”Napalunok ako ng laway, pakiramdam ko’y naubusan ng kulay ang buong mukha ko.Kung may Olympic event lang para sa pinakamabilis na pag-atras, siguradong gold medalist na ako ngayon.Agad kong itinulak ang matigas na dibdib ni Leonrei gamit ang buong lakas ko. Sa sobrang gulat ko, muntik pa akong mabuwal kung hindi lang mabilis na humawak ang kamay ko sa gilid ng pader.Ang puso ko? Jusko, parang sasabog na sa bilis ng tibok. Daig ko pa ang nakikipagpatintero sa mga traffic enforcer sa EDSA.“R-Reyleigh, b-baby!” nauutal kong tawag habang pilit na inaayos ang nagulo kong buhok. Agad akong lumuhod para mapantayan ang bata, iniiwasan ang nag-aapoy at madilim na titig ng kaniyang ama na nakatayo pa rin sa likuran ko. “H-Hindi kami nagre-wrestling ng Daddy mo, ah? Ano kasi... may lumipad na ipis! Oo, ipis! Tinulungan lang ako ng Daddy mong tabuyin.”Tumingala si Reyleigh kay Leonrei, ang mga inosenteng mata nito ay kumukurap-kurap. “Really, Daddy? May

ROSELEI RIVAMONTE’S POVTila huminto ang pag-ikot ng mundo ko.Pakiramdam ko ay umurong lahat ng dugo ko sa katawan at naipon sa mukha ko dahil sa sobrang init. Nakaupo ako. Sa mismong ibabaw ng hita ng Hari ng mga Hotdog!At hindi lang iyon, ramdam na ramdam ko sa mismong ilalim ng pwet ko ang isang matigas, mainit, at tila nagbabadyang panganib sa loob ng kaniyang mamahaling slacks.T*ngina! Anong ginawa mo, Roselei?! sigaw ng utak ko.“Y-Yay! Daddy and Ate nanny are hugging!” Masayang pumalakpak si Reyleigh sa gilid, punong-puno ng tuwa ang mga inosenteng mata. “Uy! Si Daddy… maghihire ka na ba ng mommy for me?!”Pakiramdam ko’y namula ang buong mukha ko sa narinig kong sinabi ni Reyliegh, napalunok ako para itago ang pagkapahiya.At sa halip na itulak ako o sigawan ng kung anong klaseng pagmumura, nanatiling nakapulupot ang isang malaking braso ni Leonrei sa baywang ko, parang ayaw akong bitawan ng lalaking ito.Ang kaniyang mga mata ay mas lalong dumilim ng husto, para siyang mang

...siguro'y dahil sa pwedeng mangyari kapag naabutan kami ng tatay nitong si Reyleigh. Pero sabi naman ng mga maid gabi na daw ito kadalasan nauwi kaya hindi ako masyado kinakabahan...Pagsapit ng tanghalian, imbes na Poached Salmon na walang lasa na luto ng chef nila, nagluto ako ng totoong pambatang pagkain.Simpleng prito ng regular na hotdog, yung kulay pula na nabibili sa labas na palihim kong ipinabili sa isang guard kapalit ng limang daan, gumastos pa talaga ako pero sisingilin ko ng refund nito si Mister Hotdog, nagluto din ako ng itlog na may malasadong dilaw, at sinangag na maraming bawang. Isinama ko rin ang mga natirang matamis na mani ko bilang side dish.Umupo kami ni Reyleigh sa mismong sahig, sa loob ng aming karton na kastilyo. Hindi kami gumamit ng kutsara't tinidor.“Like this, Ate?” tanong niya, balot ng mantika ang maliliit na daliri habang sinusubong ang kanin at hotdog.“Oo! Ganyan nga! Kamayin mo nang mabuti. Mas masarap kapag nagkakamay. Siksik sa lasa ang buha

“K-Kapal mo! Anong lap to sit on ka diyan?! Gutom lang ako kaya ako bumaba! Tsaka bakit ba gising ka pa? At bakit wala kang damit?! Uso mag-shirt sa bahay niyo, Mister Hotdog!”Umiwas ako ng tingin, “Palibhasa, puro pandesal… proud siya…” mahinang anas ko para hindi niya ako marinig sabay lipbite.Uminom siya ng alak, hindi inaalis ang mapanganib niyang titig sa akin kahit madilim. Inilapag niya ang baso nang marahan sa ibabaw ng marmol, at dahan-dahang tumayo.Tngina, ang tangkad niya.* Sa bawat hakbang niya palapit sa akin, parang may nagrarambulan sa loob ng tiyan ko.Nawala ang gutom ko sa pagkain, pero biglang nagising ang ibang klaseng gutom sa katawan ko na hindi ko maintindihan.“My house, my rules. Remember?” aniya, ang boses ay lalong bumaba, tila may halong pang-aakit na hindi ko alam kung sinasadya niya o natural lang sa kaniya.Napaatras ako nang napaatras hanggang sa maramdaman ko ang malamig na marmol ng kitchen counter sa likod ko.Hala! Balak yata akong lapain nito!Lu

“Wow! So many hotdogs! Look, Ate Nanny, it's an army of hotdogs!”Manghang-mangha si Reyleigh habang nakadikit ang mukha sa makapal na salamin. Kasalukuyan kaming naglalakad sa loob ng main factory catwalk, isang tulay na gawa sa bakal na nasa itaas ng mismong factory floor.Nakasunod kami sa likod ni Leonrei na naglalakad na parang haring nag-iinspeksyon. May kasama siyang dalawang executives at isang matandang floor manager na kanina pa dada nang dada.“Mr. Feruzzi,” pormal na sabi ng floor manager, nagpapawis ang noo. “This new synthetic casing that we are importing from Germany adds a twenty percent crunch factor when bitten. It's the future of King Hotdog.”Napakunot ang noo ko. Hindi ko mapigilang sumingit. “Crunch factor? Susmaryosep, anong kalokohan 'yan?”Natigilan ang manager. Nanlaki ang mga mata nito at gulat na napatingin sa akin. Maging si Leonrei ay napalingon. Pinukol niya ako ng masamang tingin na tila nagtatanong kung bakit nakikialam ang isang hamak na yaya sa usapa