Semua Bab A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Bab 81 - Bab 90

ROSELEI.Kung alam ko lang na ganito pala ang pakiramdam ng sumakay sa private chopper, sana nagdala ako ng diaper.“Waahhh! Mister Hotdog, ibaba mo na ako! Ayoko na, babalik na ako sa kalsada!” tili ko habang nakapikit nang mariin. Mahigpit na mahigpit ang pagkakakapit ng dalawa kong kamay sa kung anong matigas na bagay sa tabi ko.Narinig ko ang isang malalim at baritonong paghalakhak. Isang tunog na ngayon ko lang yata narinig mula sa kaniya.“Open your eyes, Diamante. We’re already landing. And frankly, you’re cutting off the blood circulation in my thigh,” paos at natatawang anas ni Leonrei.Idinilat ko ang isang mata ko. Laking gulat ko nang makita kong ang kanina ko pa palang yakap-yakap na parang unan ay ang mismong matigas na hita ng Hari ng mga Hotdog!Nakakapit ang mga kuko ko sa mamahaling khaki shorts niya, muntik na yatang umabot sa mismong kaselanan niya!Mabilis pa sa alas-kwatro kong binawi ang mga kamay ko.“A-Ay pusang gala! S-Sorry! Bakit hindi mo kasi sinabi agad?!

ROSELEI.Sa loob lang ng sampung minuto, ang amoy ng dagat at mamahaling sunblock sa buong infinity pool ay tuluyang natabunan ng matapang, mabango, at nakakagutom na amoy ng ginigisang bawang at mani.Nasa poolside outdoor bar ako, hawak ang isang mamahaling kawali, masayang hinahalo ang paboritong adobo peanuts ni Reyleigh.Si Roselei Rivamonte, ang palaban na naglalako ng mani, ay nagluluto ngayon sa isang bilyonaryong resort!“Ayan, malapit na maluto ang favorite food ko made by Ate Nanny!” masayang sabi ko habang inihahagis-hagis ang mani sa kawali na parang pro.Ang mga 'resort staff' na nakabantay sa paligid ay patagong sumisinghot sa hangin. Halatang naglalaway din sila sa amoy ng niluluto ko, pero kapag napapatingin sa kanila si Leonrei, mabilis silang nag-iiwas ng tingin at umaaktong parang tuod.Si Leonrei naman ay bumalik sa pool, nakasandal sa dulo nito, nakapatong ang kaniyang maskuladong mga braso sa gilid habang ang malamig ngunit nag-aapoy niyang mga mata ay hindi man

Bukod sa kalibugan—este, kaba na nararamdaman ko, may isa pang malaking problema kaya hindi ako makatulog.Kumakalam ang sikmura ko.Gutom na gutom na ako.Sa sobrang gulo ng hapunan kanina, kung saan pinilit ni Leonrei si Reyleigh na nagtatantrums na naman, halos hindi na ako nakakain nang maayos.“Kailangan ko ng makakain. Kahit isang balot lang ng mani, mabubuhay na ako,” kausap ko sa sarili ko.Bumangon ako mula sa kama.Nakasuot ako ng nighties dress.Abot hanggang gitna ng hita ko ang laylayan. Manipis ang tela nito, gawa sa mamahaling silk, at dahil wala akong suot na bra, ramdam na ramdam ko ang lamig ng aircon na tumatagos sa balat ko. Pero wala na akong pakialam. Wala namang makakakita sa akin.Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng kwarto ko. Dumungaw ako sa pasilyo. Madilim at tahimik.Maingat akong naglakad pababa ng engrandeng hagdan. Tanging ang malakas na pagbuhos ng ulan at ang pagkulog ang nagsisilbing background music ng paghahanap ko ng pagkain sa dambuhalang open-p

ROSELEI.“Tapos na ang bakasyon natin, Diamante. Let me go handle the pests.”Iyon ang huling sinabi ni Mister Hotdog bago niya ako bitawan.Tinalikuran niya ako at mabilis na kinuha ang isang itim na assault rifle mula sa isa sa mga tauhan niya.Sa isang iglap, tumakbo siya palabas ng kusina, sumisigaw ng mga taktikal na utos na hindi ko maintindihan.“Boss, the north barricade is taking heavy fire!” rinig kong sigaw ni Zora bago tuluyang nilamon ng ingay ng mga putok ng baril ang boses niya.BANG! BANG! Napapikit ako nang mariin at napasigaw nang yumanig ang buong villa dahil sa isang malakas na pagsabog sa labas.Ang mga salamin sa bintana ng kusina ay tuluyang nabasag, nagpaulan ng maliliit na piraso ng bubog sa sahig.“Miss Roselei! Kailangan na nating umakyat!”Napadilat ako. Dalawang tauhan ni Leonrei na parehong may hawak na mahahabang baril ang humawak sa magkabilang braso ko.“T-Teka! Si Leonrei! Paano siya?!” nanginginig kong tanong, pilit na lumilingon sa direksyon kung sa

“Diyos ko, iligtas niyo po kami,” bulong ko habang nakapikit. “Iligtas niyo po si Reyleigh... at si Mister Hotdog.”Kahit gaano ko pa siya laging inaaway, hindi ko maikakaila ang takot na namumuo sa dibdib ko sa isiping baka may mangyaring masama sa kaniya.Siya ang ama ng batang mahal na mahal ko. At siya ang lalaking... ang lalaking hindi ko alam kung bakit patuloy na nagpapabilis ng tibok ng puso ko.Biglang may narinig akong mahihinang yabag.Hindi ito galing sa direksyon ng shootout. Galing ito sa mismong dagat.Napamulat ako. Sumilip ako nang bahagya mula sa likod ng sementadong poste.Sa gitna ng makapal na hamog at malakas na pagbuhos ng ulan, isang bulto ng tao ang naglalakad papalapit sa pwesto ko.Hindi siya tumatakbo. Hindi siya nagmamadali. Ang mga hakbang niya ay banayad, kalkulado, at walang kahit anong tunog.Para siyang naglalakad na multo.Kumurap-kurap ako, pilit na pinapalinaw ang paningin ko sa gitna ng dilim at hamog.Nang tuluyan siyang makalabas mula sa fog, bah