A Baby with the Dangerous Mafia Boss! のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“Anong journey?! Ibalik mo ako kay Mister Hotdog! Ibaba mo ako dito!” Tumayo ako at nagtangkang tumalon mula sa bangka.Pero bago pa man ako makahakbang, umugong nang napakalakas ang makina ng military boat.Sa isang iglap, humarurot kami paalis ng dalampasigan, bumibiyak sa malalaking alon ng dagat.Dahil sa sobrang bilis, napatumba ako pabalik sa upuan.Napahawak ako sa railings ng bangka. Lumingon ako sa likuran, sa isla na unti-unting lumiliit dahil sa bilis ng pag-alis namin.Sa pamamagitan ng makapal na usok mula sa mga pagsabog at sa ilalim ng kumikislap na mga emergency lights ng resort, nakita ko ang isang eksenang tuluyang dumurog sa puso ko.Nakita ko si Leonrei.Nasa tuktok siya ng barricade. Ang kaniyang malaking katawan ay puno ng dugo—hindi ko alam kung kaniya ba iyon o sa mga kalaban.Para siyang halimaw na pinakawalan na hindi ko kailanman naisip na makikita ko sa kan’ya.Binaril niya ang tatlong kalaban nang sunod-sunod habang ang isa niyang braso ay mahigpit na nakap

“What do you mean naiwan?!” Umalingawngaw ang galit kong boses, nanginginig sa galit ang buong katawan ko.Napayuko ang guard. “N-Nabitiwan po niya si Young Master nang magpaputok ang kalaban. K-Kinuha po namin ang bata tulad ng utos niyo. B-Babalikan po sana namin siya pero natamaan ang paso malapit sa kaniya... hindi na namin siya nagawang lapitan dahil sa dami ng bala—”Walang pagdadalawang-isip, mabilis kong inabot si Reyleigh kay Zora.Kinwelyuhan ko ang guard gamit ang dalawang malalaki kong kamay at iniangat ko siya mula sa lupa na parang isang basahan."Goddamn it! Inutusan ko kayong protektahan silang dalawa! Anong ibig mong sabihin na naiwan siya sa crossfire?! You should fucking sacrifice yourself to make her safe!” panggagalaiti kong sigaw sa mukha niya.Gustong kong durugin ang bungo ng tauhan kong ito. Akmang bubunot na ako ng baril para tapusin ang walang kwentang ito nang biglang pumagitna si Zora.“B-boss, calm down!” awat ni Zora, pilit na inilalayo ang umiiyak na na

ROSELEI.Umaatungal ang makina ng dambuhalang military speed boat habang pilit nitong binibiyak ang malalaking alon ng dagat.Tumitalsik ang maalat at malamig na tubig sa mukha ko. Basang-basa na ang manipis kong puting linen dress, dumidikit ito sa balat ko habang nanginginig ang buong pagkatao ko—hindi lang dahil sa lamig, kundi dahil sa matinding galit at takot na namumuo sa dibdib ko.Nakatayo ako sa likuran ng lalaking kumidnap sa akin.Si Mister Pogi— Kidnapper.Si Snyder Valerius.Ang lalaking kumuha sa akin mula sa isla ni Leonrei. Ang lalaking nag-claim na ang kalaban ni Mister Hotdog ay ang mismong tatay ko.Nababaliw na siya! Imposibleng mangyari iyon! Lumaki ako sa kalsada, nagtitinda ng adobo peanuts! Anong tatay ang pinagsasasabi niya?!Dahil sa sobrang panic at desperasyon na makabalik, nag-init ang ulo ko. Wala na akong pakialam kung propesyonal na hitman ang lalaking nasa harap ko.“Hoy, ibalik mo ako doon!” tili ko sa ibabaw ng ingay ng makina.Hindi siya lumingon.Na

“Is there a problem—”Bago pa siya makatapos magsalita, ibinato ko nang buong lakas ang bagay na hawak ko. Isang dambuhalang bedside lamp na kumikinang. Direkta itong lumipad papunta sa mukha niya!Sa sobrang bilis ng reflexes ni Snyder, ni hindi siya kumurap. Dahan-dahan niyang inikot ang ulo niya pakanan.Swabeng-swabe niyang nailagan ang dambuhalang lamp.CRAAASH!Bumasag ang lamp sa pader sa likuran niya, nagkalat ang mga piraso ng kristal at ginto sa sahig. Ang mga maids ay napasigaw at sabay-sabay na nagtakip ng mukha.Nanlaki ang mga mata ko. G-Gwapo sana ang galawan niya, pero nakakatakot.Kalmadong ibinalik ni Snyder ang paningin niya sa akin.Hinarap niya ang wasak na lamp sa likuran niya, pagkatapos ay tumingin ulit sa akin. Ikiniling niya nang bahagya ang ulo niya, ang mga mata niya ay nag-aaral sa reaksyon ko.“That lamp,” anito at swabeng pinagcross ang mga braso niya. “Costs exactly three million pesos. Based on my calculations, it will take you exactly fifty thousand ye

“H-Hoy! Kadiri ka! Yung sipon mo dumidikit sa binti ko!” tili ko, pilit na kumakawala. “Bitawan mo nga ako, matandang baliw!”Nilingon ko si Snyder na kasalukuyang nakatayo pa rin sa gilid, walang kaemo-emosyon.“Hoy, Mr. Kidnapper!” sigaw ko kay Snyder, tinuturo ang matandang nakakapit sa binti ko. “Baliw ba 'tong amo mo?! Mukha siyang seryosong mamamatay-tao tapos biglang ngumangawa dito sa sapatos ko?! Mas malala pa 'to sa tantrums ni Reyleigh! Kunin mo nga 'to!”Walang reaksyon si Snyder. Sa isang napakaswabeng galaw, dumukot siya ng isang malinis na white silk handkerchief mula sa loob ng kaniyang navy suit jacket.Naglakad siya papalapit at walang emosyong inabot ang panyo sa umiiyak na Supremo.“Your handkerchief, Don Dominic,” malamig at pormal na sabi ni Snyder.Kinuha ng Supremo ang panyo at suminga nang napakalakas. Prrrrrrt!Pagkatapos suminga, biglang tumigil sa pag-iyak ang matanda.Sa loob lang ng isang segundo, nagbago ang ihip ng hangin. Mula sa pagiging isang nagmamak