Alle Kapitel von A Baby with the Dangerous Hotdog CEO (SPG): Kapitel 101 – Kapitel 110

“He kept you close because you are his ultimate leverage against me. Kapag dumating ang araw na magkabanggaan kami, gagamitin ka niya bilang hostage laban sa kin, you’re nothing to him kundi isang gamit.”“Hindi totoo 'yan!” umiiyak na kong depensa. “Mabuti siyang tao! P-Pinoprotektahan niya ako! S-Sabi niya...”“Ano? Sabi niya gusto ka niya?" ngumisi ang Supremo, pero walang saya doon, kundi awa para sa akin. “Isipin mong mabuti anak… think like how Diamante bloodline thinks… dahil isa kang Diamante.”Nanlamig ang buong katawan ko. Tumigil ang pagtibok ng puso ko.Diamante.“My Diamante...” “You are so loud, Diamante...” “Diamante...”Sumikip ang dibdib ko. Para akong kinakapos ng hininga.Biglang nag-flash sa isip ko ang mga sandaling ito ang tinatawag niya sa akin.Diamante?!Ito ba ang ibig sabihin nu’n? Apelyido ko ang Diamante? At alam niya ‘yon?Alam niya!?“No...” napahagulgol ako. Niyakap ko ang sarili ko habang nararamdaman ko ang literal na pagkawasak ng puso ko.Sobra. Sobr

“Buhay ang anak mo, Roselei! Buhay siya!” hagulgol ni Tita Belen, umaalingawngaw sa buong opisina. “N-Nang ipanganak mo siya… malusog na malusog siya! Umiiyak nang napakalakas! P-Pero… pero nabaon kami sa utang noon! K-Kailangan namin ng magtatrabaho para sa amin! Kung may anak ka, itutuon mo ang pansin mo sa bata at hindi ka na magbebenta ng mani! Wala na kaming mapagkakakitaan!”Nanlaki ang mga mata ko. Ang mga salita niya ay parang asidong tumutunaw sa utak ko.“Y-Yung bata… ebebenta dapat namin siya sa mga human trafficker!” patuloy na pag-amin ng nanay-nanayan ko. “Pero… nagkaroon ng problema… naraid ang dapat pagbebentahan namin!”Napatayo ako. Nabingi ako. Wala na akong pakialam sa mga baril ng guards o sa tactical knife ni Snyder.“H-Hayop kayo…” nanginginig ang mga kamay kong naglakad papalapit sa kaniya. “HAYOP KAYO! INIYAKAN KO ANG ANAK KO! ARAW-ARAW GUSTO KONG MAMATAY DAHIL AKALA KO WALA NA SIYA! MGA DEMONYO KAYO!”Kung kanina ako ang pumipigil kay Snyder na patayin sila! N

ROSELEI.Mainit.Sobrang init. Pakiramdam ko ay inihahaw sa nagbabagang uling ang buong katawan ko. Gusto kong imulat ang mga mata ko pero parang pinagdikdik na tingga ang bigat ng mga talukap ko.“Anak ko si Reyleigh…”“Ginamit niya ang sitwasyon para ikulong ka rin… Pinapaniwala ka ba niyang mahalaga ka sa kan’ya? Pero hindi niya masabing anak mo si Reyleigh kahit alam na niya…”Nag-echo sa loob ng utak ko ang nakakabinging boses ng Supremo, kasunod ang mukha ni Leonrei.Ang mga ngiti niya, ang mainit niyang mga labi, ang mga panahong tinatawag niya akong Diamante.Lahat kasinungalingan. Lahat laro lang para sa kaniya. Nasa kan’ya ang anak ko pero hindi niya sinabi sa akin! Hinayaan niya akong umiyak ng umiyak sa Quiapo kahit pa alam niyang buhay ang anak ko! Para ano? Bakit?Gagamitin niya ako? Kami ng anak ko? Kasi alam niyang kadugo naming ang taong pinakakalaban niya?Kung gano’n lahat ng pinapakita niya sa akin… palabas lang ang lahat ng iyon… at si Reyleigh, ang walang muwang

“The Supremo and I will give you the power to tear the Feruzzi Syndicate apart. But you cannot do that if you are a fragile, crying princess.”Hinawakan niya ako nang mas mahigpit at dahan-dahang inalalayan pabalik sa pagkahiga sa ibabaw ng kama.Ikinumot niya sa akin ang silk bedsheet hanggang sa dibdib ko.Yumuko siya, inilapit ang mukha niya sa tainga ko. Ang amoy ng mint at panganib ay pumuno sa pandama ko.“Let me teach you how to be a real Diamante, Lady Roselei. I will train you to become a weapon that even the King Hotdog Corporation will fear. But first, you must heal.”Umurong siya pabalik at umupo muli sa silya. Inayos niya ang pagkakatupi ng manggas ng polo niya na parang walang nangyari. Kumuha siya ng isang baso ng tubig at isang tableta mula sa bedside table.Inabot niya ito sa akin. “Drink. It’s for your fever.”Nanginginig ang mga kamay ko nang abutin ko ang gamot at baso. Tinitigan ko ang malamig na mukha ni Snyder.Hindi siya katulad ni Leonrei.Si Leonrei ay mainit,

ROSELEI.Isang linggo.Isang linggo na ang nakalipas mula nang bumagsak ang katawan ko dahil sa lagnat at matinding stress.Isang linggo na rin mula nang magising ako sa reyalidad na ang buong buhay ko—ang puso ko, ang anak ko, ang pagkatao ko—ay naging isang malaking laro lang para sa isang bilyonaryong akala ko ay naging totoo sa akin…Huminga ako nang malalim, pinagmamasdan ang sarili ko sa isang malaking salamin sa loob ng walk-in closet ng kwarto ko rito sa Diamante Castle.Ibang-iba na ang babaeng nakatingin sa akin.Wala na ang mga maluluwang na t-shirt at pantalon na binibili ko sa ukay-ukay sa Quiapo. Wala na ang simpleng yaya na laging amoy baby powder at gatas.Suot ko ngayon ang isang hapit na hapit na itim na tactical training suit.Ang tela nito ay makapal pero sumusunod sa bawat kurba ng katawan ko.Nakasuot ako ng itim na combat boots, at ang mahaba kong buhok ay nakatali sa isang mahigpit at mataas na ponytail.Wala akong kahit anong alahas, walang make-up, tanging ang