บทที่ 9 มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอเคนยืนกอดอกมองน้องชายตัวเองอยู่ด้านหลัง สายตาค่อยๆ หรี่ลงอย่างจับผิดเต็มที่“ไอ้คิน”ภาคินหันไปมองพี่ชาย“ครับ”เคนพยักพเยิดไปทางห้องของน้องชาย ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย“มึงอ่อยเพื่อนกูอยู่เหรอ”ภาคินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนสีหน้ากลับมานิ่งเหมือนเดิม“พี่คิดไปเอง”“กูไม่ได้โง่”“ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไร”“มึงไม่ต้องมาเนียน” เคนก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงยังติดขำ แต่แววตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย“กูเห็นนะ เมื่อกี้มึงยิ้มแบบนั้นทำไม”ภาคินเหลือบมองเข้าไปในห้องแวบหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ“ไม่มีอะไร พี่เมลเขาแค่ขู่ผม”“แล้วมึงชอบ?”คราวนี้ภาคินเงียบไปจริงๆ เคนเห็นแบบนั้นก็อุทานออกมาเบาๆ เหมือนจับได้คาหนังคาเขา“เชี่ย จริงดิ”“พี่เบาเสียงหน่อย”“อ๋อ กลัวเขาได้ยิน?”ภาคินถอนหายใจเบาๆ แต่ไม่ได้ปฏิเสธ เคนมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากตอนแรกที่แค่ตั้งใจจะแซวเล่น สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“กูไม่ได้ห้ามนะ”ภาคินหันมองพี่ชายอีกครั้ง เคนยักไหล่ แต่แววตากลับจริงจังกว่าเดิม“เมลมันโตแล้ว มึงก็โตแล้ว กูไม่มีสิทธิ์ไปห้ามอะไรใครอยู่แล้ว แต่กูเตือนไว้ก
Read more
LOGIN
