บทที่ 50 มึงเอางานมาอ้างเพื่ออ่อยเพื่อนกูหรือเปล่าเมลยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของภาคิน มือข้างหนึ่งวางค้ำไว้บนพนักเก้าอี้ที่ภาคินนั่งอยู่ ส่วนอีกมืออีกข้างยื่นข้ามไหล่หนาลงไปชี้บนแผ่นแปลน ร่างทั้งร่างโน้มเอียงข้ามไหล่ชายหนุ่มลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่า ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันแทบไม่เหลืออยู่แล้ว“ตรงนี้...” ปลายนิ้วของเธอลากไปตามแนวทางเดินบนแบบแปลนด้วยความตั้งใจ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ได้มองแปลนเลยสักนิด...แต่ภาคินกำลังเอาแต่นั่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานของเธอจากมุมล่าง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องทุกรายละเอียดเงียบๆ พร้อมกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ‘แกร๊ก’เสียงลูกบิดประตูห้องนอนอีกฝั่งส่งเสียงเบาๆ ก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า...เผยให้เห็นร่างของเคนที่เดินออกมาในสภาพโซซัดโซเซประหนึ่งเพิ่งฟื้นคืนชีพมาจากซากปรักหักพังของสงครามเบียร์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรงกระเซิงไปคนละทิศทาง เสื้อยืดตัวเดิมยับยู่ยี่ราวกับถูกยัดซุกอยู่ใต้หมอนตลอดทั้งคืน ใบหน้าคมคายบัดนี้ซีดเผือดแถมขอบตายังปรือจนแทบปิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับ ส่วนมืออีกข้างเกาะขอบประตูเอาไว้แน่น...สภาพราวกับว่าถ้
Read more