All Chapters of พี่สาวครับผมจีบได้ไหม: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 50 มึงเอางานมาอ้างเพื่ออ่อยเพื่อนกูหรือเปล่าเมลยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของภาคิน มือข้างหนึ่งวางค้ำไว้บนพนักเก้าอี้ที่ภาคินนั่งอยู่ ส่วนอีกมืออีกข้างยื่นข้ามไหล่หนาลงไปชี้บนแผ่นแปลน ร่างทั้งร่างโน้มเอียงข้ามไหล่ชายหนุ่มลงไปโดยไม่รู้ตัวเลยว่า ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันแทบไม่เหลืออยู่แล้ว“ตรงนี้...” ปลายนิ้วของเธอลากไปตามแนวทางเดินบนแบบแปลนด้วยความตั้งใจ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่นั่งอยู่ไม่ได้มองแปลนเลยสักนิด...แต่ภาคินกำลังเอาแต่นั่งเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานของเธอจากมุมล่าง นัยน์ตาคู่คมจับจ้องทุกรายละเอียดเงียบๆ พร้อมกับหัวใจที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ‘แกร๊ก’เสียงลูกบิดประตูห้องนอนอีกฝั่งส่งเสียงเบาๆ ก่อนจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า...เผยให้เห็นร่างของเคนที่เดินออกมาในสภาพโซซัดโซเซประหนึ่งเพิ่งฟื้นคืนชีพมาจากซากปรักหักพังของสงครามเบียร์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเส้นผมชี้ฟูไม่เป็นทรงกระเซิงไปคนละทิศทาง เสื้อยืดตัวเดิมยับยู่ยี่ราวกับถูกยัดซุกอยู่ใต้หมอนตลอดทั้งคืน ใบหน้าคมคายบัดนี้ซีดเผือดแถมขอบตายังปรือจนแทบปิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดขมับ ส่วนมืออีกข้างเกาะขอบประตูเอาไว้แน่น...สภาพราวกับว่าถ้

บทที่ 52 กูคุยกับเมล็ดข้าวในถ้วยอยู่“ในเมื่อมึงรู้ดีขนาดนี้ แล้วทำไมมึงไม่ไปช่วยดูงานให้น้องมึงเองล่ะ”คณินนิ่งไปก่อนจะค่อยๆ ก้มลงสำรวจสารรูปของตัวเอง ตั้งแต่เสื้อยืดเนื้อผ้ายับยู่ยี่ราวกับเพิ่งผ่านการสู้รบกับที่นอนมาทั้งคืน กางเกงขาสั้นที่ชายกางเกงข้างหนึ่งพับขึ้นอย่างไร้ทิศทางเส้นผมยุ่งเหยิงชนิดที่แปรงหวีผมยังอยากยื่นใบลาออก ไปจนถึงใบหน้าซีดเซียวของคนที่ร่างกายยังไม่อภัยให้แอลกอฮอล์เมื่อคืนเขาเงยหน้าขึ้นสบตาเมลด้วยแววตาซื่อสัตย์จริงใจขั้นสุด“มึงดูสภาพกูก่อน เหมือนเพิ่งโดนขุดขึ้นมาจากหลุม...กูจะเอาปัญญาที่ไหนออกนอกบ้าน”เมลกวาดสายตามองเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำสีหน้าเหมือนเพิ่งเห็นหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีอุกฉกรรจ์“กูดื่มมาสองวันติด สภาพกูยังไม่วิกฤตเท่ามึงเลย”“มึงอย่าเอาตัวเองมาเทียบกับกูสิ” คณินพยายามทำน้ำเสียงจริงจัง แต่สารรูปโดยรวมไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด“ทำไม”“มึงมันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทตับเหล็กและแข็งแรงผิดมนุษย์มนา เปิดสกิลตับทองคำ คอทองแดงมาตั้งแต่สามขวบ”“ขอบคุณที่ชม”“กูไม่ได้ชม! กูเปิดโปงความไม่ปกติของมึงอยู่ต่างหาก” คณินโต้กลับ ทว่ามือที่ถือช้อนยังสั่นระริกจา

บทที่ 54 พี่เมล รัดเข็มขัดด้วยครับเธอยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เหลือบสายตามองซากมนุษย์ที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย“เดี๋ยวสั่งอเมริกาโน่เย็นไม่หวานมาให้”คณินหน้าซีดลงทันที ไม่ใช่ว่าเขากลัวกาแฟอะไรขนาดนั้น แต่ในสภาพที่เพิ่งผ่านศึกหนักเมื่อคืนมา ทั้งหัวหนักอึ้ง คอแห้งผาก และช่องท้องยังไม่พร้อมรับสิ่งกระตุ้นใดๆ แค่นึกถึงรสชาติขมขื่นของกาแฟดำเข้มๆ สักแก้ว กระเพาะของเขาก็แทบจะยกธงขาวล่วงหน้า“มึงอย่าเอาของทรมานร่างกายมาฝากกูเลย” เคนครางประท้วง“ช่วยถอนแฮงก์ไง”“ช่วยแต่มึงน่ะสิ นั่นมันช่วยฆ่ากูชัดๆ”เมลยกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าสวยคม ราวกับคนที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่าง“งั้นแปลว่าควรซื้อแก้วใหญ่พิเศษ”“เมล...” คณินถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางยกมือขึ้นกุมอกตัวเอง“กูขอโทษ สำหรับทุกอย่างที่กูเคยแซวมึงมาตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน”“ช้าไปแล้ว”คณินกอดหมอนอิงแน่นขึ้นกว่าเดิม ทำหน้าเหมือนคนกำลังสั่งเสียชีวิต“คิน...ถ้าพี่มึงไม่รอด ฝากเลี้ยงกะทิด้วยนะ”ภาคินมองสภาพพี่ชายตัวเองนิ่งๆ“พี่แค่ต้องกินกาแฟครับ จะได้ตื่นมาทำประโยชน์”คนเป็นพี่หันไปมองน้องชายด้ว

บทที่ 56 เสียทรงยังไงเหรอครับคนในห้องมีเกือบยี่สิบคนอย่างที่ภาคินบอกจริงๆ กองทัพเดินนำไปยังโต๊ะว่างใกล้จอโปรเจกเตอร์ ก่อนรีบกวักมือเรียก“ตรงนี้ๆ ไอ้คิน โต๊ะมึงอยู่นี่”ตำแหน่งนั้นอยู่เกือบกึ่งกลางของโต๊ะฝั่งหน้าห้องพอดี ภาคินเดินเข้าไปวางกล่องโมเดลลงอย่างระมัดระวัง เตชินเข้ามาช่วยเลื่อนเก้าอี้ออกให้ เปิดพื้นที่หน้าโต๊ะให้พอสำหรับยืนพรีเซนต์ ส่วนป่านเอาแฟ้มที่ถืออยู่ไปวางเรียงข้างโต๊ะในพื้นที่ของตัวเองเมลยืนเยื้องอยู่ด้านข้าง เธอวางกระบอกใส่แบบพิงกับขาโต๊ะในมุมที่ไม่เกะกะ แล้วถอยออกมาเพื่อมองภาพรวมของพื้นที่หลังจากวางโมเดล ต่อสายโปรเจกเตอร์ และเปิดไฟล์สไลด์ทดสอบจนภาพขึ้นบนจอเรียบร้อย โต๊ะของภาคินก็ดูเข้าที่เข้าทางกว่าตอนเดินเข้ามาในห้องมาก แฟ้มเอกสารถูกวางซ้อนเป็นระเบียบเตชินก้มดูนาฬิกาข้อมือ“ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง รุ่นพี่บางคนยังไม่ครบเลย เดี๋ยวค่อยเริ่มตามคิวนะ”กองทัพพ่นลมหายใจออกมาเหมือนเพิ่งรอดชีวิตจากอะไรสักอย่าง“เฮ้ออ...ดี กูจะได้มีเวลาตั้งสติก่อนโดนทัวร์ลง”ป่านเหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยแซว“ตั้งสติก่อน หรือหาข้ออ้างอู้ก่อน”“มึงอย่ารู้ทันกูทุกเรื่องได้ไหม”เมลย

บทที่ 58 โอเค...กูเริ่มไม่ชอบอีนี่แล้วเมลมองเห็นแสนแสบกับชีฟองก่อนเป็นอันดับแรก ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงโต๊ะของกองทัพ ซึ่งถูกจัดวางไว้ติดกับโต๊ะของภาคินพอดี กองทัพกำลังพูดคุยกับแสนแสบอย่างออกรส ส่วนชีฟองยืนฟังอยู่ข้างๆ พร้อมรอยยิ้มสดใส ดูจากสถานการณ์แล้ว รุ่นน้องที่แสนแสบออกปากว่าจะมาช่วยคอมเมนต์งานให้เมื่อกี้คงไม่พ้นกองทัพคนนี้แน่ๆชีฟองหันมาสบตาเธอเข้าพอดี ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันควัน“พี่เมลลล!”เมลส่งยิ้มตอบรุ่นน้องสาวโดยอัตโนมัติ น้ำเสียงอ่อนลงอย่างไม่ต้องพยายาม“แป๊บนะคะยัยตัวเล็ก เดี๋ยวพี่เดินไปคุยด้วย”ชีฟองพยักหน้ารับรัวๆ อย่างว่าง่าย ก่อนจะหันกลับไปยืนข้างแสนแสบตามเดิม แต่ก็ยังไม่วายแอบชูมือโบกหยอยๆ ให้เมลอีกรอบจนคนพี่หลุดขำออกมา ภาคินที่ลอบมองอาการนั้น ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยเย้าอะไรออกมา สายตาของทั้งคู่ก็เลื่อนไปหยุดชะงักที่โต๊ะของภาคินพร้อมกันมีใครบางคนกำลังยืนรออยู่ตรงนั้น...เธอเป็นหญิงสาวหน้าตาสวยสะดุดตา ลุคอ่อนหวาน ดูสะอาดสะอ้านและเรียบร้อยกว่านักศึกษาคนอื่นๆ ในห้อง เรือนผมยาวสลวยถูกปล่อยทิ้งตัวลงมานุ่มนวล ปลายผมดัดลอนคลายบางเบา เสื้อแขนกุดสีอ่อนกับกระโปรง