All Chapters of พี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 29 ยังไหวอยู่ไหมครับเกือบเที่ยงคืน ฟรีสส่งข้อความมาบอกอลิซว่าถึงหน้าร้านแล้ว เดิมทีเขาแค่ตั้งใจจะมารับแฟนกลับ แต่พอขึ้นมาถึงโต๊ะก็ถูกอลิซคว้าแขนให้นั่งลงข้างๆ ด้วยประโยคสั้นๆ ว่า“อยู่ก่อน” ซึ่งฟรีสก็ทำเพียงเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนยอมถอดเสื้อแจ็กเก็ตพาดพนักโซฟาแล้วนั่งลงอย่างว่าง่ายส่วนชีต้าตามขึ้นมาอีกไม่นานหลังจากนั้น พอเจ้าตัวมาถึงจริง ซีซ่าส์กลับแค่เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วขยับที่ให้เหมือนเป็นเรื่องปกติมาก ชีต้ามองแก้วเหล้าบนโต๊ะ มองหน้าเพื่อนแฟนทีละคน แล้วนั่งลงข้างเธอโดยไม่ถามอะไรสักคำ จากโต๊ะห้าสาวเลยกลายเป็นโต๊ะที่มีผู้ชายสองคนเพิ่มเข้ามาแบบงงๆเวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีหนึ่งโดยไม่รู้ตัว จากแก้วแรกที่เมลตั้งใจแค่จิบให้หายหงุดหงิด กลายเป็นแก้วที่สอง แก้วที่สาม ตามด้วยกับแกล้มอีกหลายจานที่สั่งมาเหมือนจะกินจริงจัง แต่สุดท้ายก็ถูกใช้เป็นข้ออ้างระหว่างการซักไซ้มากกว่าการรองท้องโต๊ะเพื่อนรักตอนนี้เต็มไปด้วยแก้วเปล่า ขวดเหล้าขวดที่สี่ที่พร่องไปเกินครึ่ง และเสียงหัวเราะที่เริ่มดังแบบคนเมากันทั้งโต๊ะอลิซกำลังนั่งเอนตัวพิงฟรีสอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือแก้ว อีกมือเขี่ยปลายนิ้วเล่นกับแขนเส

บทที่ 31 ให้ผมอุ้มไหมครับเมลพยายามลุกขึ้นเอง มือหนึ่งยันขอบโต๊ะ อีกมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถือไว้แน่นเหมือนกำลังยืนยันกับทุกคนว่าเธอยังจัดการตัวเองได้ แต่ทันทีที่ยืนเต็มความสูง โลกตรงหน้าก็คล้ายจะเอียงวูบ“อ่ะ…”เสียงอุทานหลุดออกมาเบาๆ พร้อมกับตัวที่เสียหลักไปด้านข้าง ภาคินขยับเข้ามารับเธอไว้แทบจะทันที มือหนึ่งประคองเอว อีกมือแตะต้นแขนเธออย่างระวังพอไม่ให้ล้ม แต่ก็ไม่ได้รั้งแน่นจนเกินไปเมลเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้างงๆ ดวงตาปรือช้าเหมือนสมองยังตามเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ทัน ส่วนคนรอบโต๊ะพร้อมใจกันหยุดหายใจไปชั่วขณะ บางคนยกมือปิดปาก บางคนก้มหน้ากลั้นเสียงกรี๊ด และบางคนก็ทำหน้าเหมือนกำลังดูฉากสำคัญของซีรีส์แบบไม่กล้ากะพริบตาภาคินก้มมองคนในอ้อมแขนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงต่ำลงเล็กน้อย“ให้ผมอุ้มพี่ไหมครับ”ประโยคนั้นทำให้อากาศรอบโต๊ะเหมือนหยุดนิ่งไปเสี้ยววินาที อลิซรีบซุกหน้าลงกับไหล่ฟรีสทันทีเหมือนกลั้นเสียงกรี๊ดไม่ไหว ส่วนเจนจิกแขนแป้งแรงจนเจ้าของแขนต้องหันมาตีคืนเบาๆ ด้วยสีหน้าเจ็บแต่ยังไม่ยอมละสายตาจากฉากตรงหน้าเมลกะพริบตาช้าๆ มองภาคินอยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลคำว่า ‘อุ้ม’ ด้วยส

บทที่ 33 กินไม่ได้…แต่ขอชิมได้ไหม (NC 15+)เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วเหมือนยังไม่แน่ใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ภาคินมองอาการนั้นแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาทั้งขำทั้งเอ็นดู ก่อนก้มลงช้อนตัวเธอขึ้นมาอีกครั้งเมลสะดุ้งนิดๆ ตอนตัวลอยขึ้นจากเบาะ ก่อนแขนทั้งสองข้างจะยกขึ้นคล้องคอเขาไว้โดยอัตโนมัติ เธอพึมพำอะไรสักอย่างที่ฟังแทบไม่เป็นคำ แล้วซบหน้าลงกับไหล่เขาเหมือนเดิม ราวกับตัดสินใจแล้วว่าที่ตรงนี้อุ่นพอจะหลับต่อได้ภาคินอุ้มเธอขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นห้องของเคน ตอนนี้ทั้งชั้นเงียบสนิท ไฟตามทางเดินเปิดไว้เพียงสลัวๆ มีเพียงเสียงรองเท้าของเขาที่ดังเบาๆ ไปตามพื้นทางเดินเคนหลับไปแล้วเรียบร้อย เหลือแค่โคมไฟตรงห้องนั่งเล่นที่เปิดทิ้งไว้ แสงอุ่นจางๆ พอให้มองเห็นทางโดยไม่ต้องเปิดไฟใหญ่ภาคินอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้องนอนอันมืดสลัวอย่างทะนุถนอม เขาก้มลงหวังจะวางร่างที่นุ่มนิ่มและร้อนผ่าวลงบนเตียงกว้าง ทว่าในจังหวะที่กำลังจะผละตัวออกนั้น...‘หมับ!’มือนุ่มของเมลคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น“พี่เมล…”ภาคินเรียกเสียงเบา แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ คนที่เหมือนจะหลับไปแล้วกลับออกแรงดึงเขาลงมาอย่างเอาแต่ใจ

บทที่ 36 เพื่อนพี่...ดูรักพี่มากนะครับเมลสูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าอย่าเปิด อย่าไปให้ค่าพวกมัน อย่าเอาชีวิตตัวเองไปเป็นอาหารเช้าให้เพื่อนรักทั้งสี่คนกินเล่นเด็ดขาด แต่โทรศัพท์ในมือกลับสั่นต่อไม่หยุด[Zheza: ส่งหลักฐาน]ไฟล์วิดีโอคลิปหนึ่งเด้งขึ้นมาในกลุ่มทันทีเมลนิ่งค้าง หัวใจเธอกระตุกวูบเหมือนหน้าจอนั้นไม่ใช่โทรศัพท์ แต่เป็นระเบิดเวลาที่พร้อมทำลายศักดิ์ศรีทั้งหมดของเมลดาในเช้าวันเสาร์[Alice: เปิดดูเดี๋ยวนี้][Pang: อย่าหนี][Jane: รับประกันว่าน่ารัก][Zheza: ความยาวสิบแปดวินาที แต่คุณค่าทางประวัติศาสตร์สูง]“ไอ้พวกเวร…”เมลพึมพำลอดไรฟันเบาๆ ภาคินเงยหน้าขึ้นมอง“อะไรนะครับ”“กินของนายไปเลย”“ครับ”เขาก้มหน้ากินต่อจริงๆ แต่สายตายังคงเหลือบมาทางเธอเล็กน้อย เมลจับได้ทันทีว่าเขายังคงแอบมอง หญิงสาวจึงถลึงตาใส่เขาไปหนึ่งที ก่อนหันกลับมามองโทรศัพท์อีกครั้งเธอควรปิดแชท ควรคว่ำหน้าจอ ควรโยนโทรศัพท์ไปไกลๆ แล้วกินข้าวต้มต่อให้หมดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่คำว่า ‘หลักฐาน’ กับไฟล์วิดีโอตรงหน้ามันคาใจเกินไปสุดท้ายนิ้วของเธอก็ทรยศสมองจนได้ เมลกดเข้าไปในแชท แล้วเปิดคลิปทันที ภาพในคลิปสั่นเล็ก

บทที่ 38 วันนี้ต้องรอดให้ได้ เมลดาด้านนอก ภาคินรออยู่ก่อนแล้ว เขานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา ข้างๆ ตัวมีเจ้ากะทิที่นอนขดเป็นก้อนกลม พอได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันหน้ามามองเธอทันที สายตานั้นมองตรงมาที่เธอแวบหนึ่ง แต่ก็ทำเอาเมลหน้าร้อนวาบภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า“เสร็จแล้วเหรอครับ”เมลพยักหน้า แล้วตอบเสียงนิ่ง“อืม”เขามองสำรวจเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงเรียบๆ อีกครั้ง“ยังปวดหัวอยู่ไหมครับ”เธอชะงักไปเล็กน้อย เพราะเขาไม่ได้แซว ไม่ได้พูดถึงคลิปหรือไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วแค่ถามเรื่องปวดหัว เธอเลยตอบแบบไม่มองหน้าเขา“ก็ดีขึ้นแล้ว”“กินกาแฟก่อนไหมครับ”“เดี๋ยวค่อยไปซื้อในห้างแล้วกัน”“ครับ”คำว่าครับของเขาปกติมาก แต่เพราะเขาปกติเกินไป เมลกลับยิ่งรู้สึกผิดปกติเอง เธอเดินไปหยิบกระเป๋าบนโต๊ะ พยายามทำท่าทางให้เป็นธรรมชาติที่สุด“พี่จะไปห้างไหนครับ”“ห้างแถวใกล้ๆ นี้แล้วกัน นายเลือกเลย”“ซื้อของใช้เหรอครับ”“อืม”เธอหยุดไปนิดหนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ว่าถ้าตอบสั้นเกินไปจะดูเหมือนไม่ปกติ เลยเติมประโยคให้ดูปกติขึ้น“ของใช้ฉันหมดหลายอย่างเลย พวกทิชชู น้ำยาซักผ้า