พี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม

พี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม

last updateLast Updated : 2026-07-27
By:  HuneybunchUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
53Chapters
608views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมลดาก็รู้ รู้ดีว่าภาคินคือน้องชายเพื่อนสนิท เด็กสถาปัตย์ที่ควรมองเป็นแค่น้อง แต่เด็กมันไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด “พี่เมลครับ ผมจีบได้ไหม” เมลดาควรปฏิเสธทันที แต่เด็กมันอ่อยขนาดนี้..ขอชิมๆ ได้ไหมนะ

View More

Chapter 1

หน้าลิขสิทธิ์

หน้าลิขสิทธิ์

พี่สาวครับ…ผมจีบได้ไหม

เขียนโดย เยว่เมิ่งเหยาว์

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

หนังสือ/นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้เขียนโดยชอบด้วยกฎหมาย ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง แก้ไข ตัดต่อ เผยแพร่ แจกจ่าย จำหน่าย ให้เช่า นำออกแสดงต่อสาธารณชน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของเนื้อหาไปใช้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน ในรูปแบบใด ๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง สื่อสิ่งพิมพ์ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ เว็บไซต์ แอปพลิเคชัน แพลตฟอร์มออนไลน์ สื่อสังคมออนไลน์ หนังสือเสียง ไฟล์ภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์ P*F หรือการเผยแพร่ผ่านระบบอินเทอร์เน็ต โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เขียน

ห้ามนำเนื้อหา ตัวละคร บทสนทนา โครงเรื่อง ฉาก เหตุการณ์ หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายเรื่องนี้ไปดัดแปลง ต่อยอด แปล เรียบเรียงใหม่ ผลิตซ้ำ ทำเป็นผลงานอื่น หรือใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้า ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียน

ผู้ใดฝ่าฝืนอาจมีความผิดตามกฎหมายลิขสิทธิ์ และผู้เขียนขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด

ตัวละคร เหตุการณ์ และเนื้อเรื่องทั้งหมดในนิยายเรื่องนี้เป็นผลงานที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ชื่อบุคคล ตัวละคร องค์กร สถานที่ หรือเหตุการณ์บางส่วนอาจมีการอ้างอิงบรรยากาศจากสถานที่จริงเพื่อเพิ่มความสมจริงของฉาก แต่สถานที่ส่วนใหญ่ในเรื่องเป็นสถานที่สมมุติ มิได้มีเจตนาพาดพิงหรือกล่าวถึงบุคคล องค์กร สถานที่ หรือเหตุการณ์จริงใด ๆ หากมีส่วนใดคล้ายคลึงกับความเป็นจริง ถือเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกคอมเมดี้ อ่านสบาย ๆ เน้นเคมีของตัวละคร บทสนทนา การหยอกล้อ และความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ พัฒนาในชีวิตประจำวัน มากกว่าการดำเนินเรื่องที่จริงจังหรือซับซ้อน ผู้เขียนตั้งใจให้เรื่องนี้เป็นนิยายแนวถอดสมอง อ่านเพื่อผ่อนคลาย ยิ้มตาม และเอ็นดูความปากแข็งของพี่สาวกับความเนียนของรุ่นน้องเป็นหลัก

เพราะฉะนั้นขอฝากผู้อ่านทุกท่านเปิดใจอ่านอย่างไม่ต้องซีเรียสมากนะคะ

ปล่อยใจไปกับบทสนทนา ความกวน ความเขิน ความหวานแบบไม่ทันตั้งตัว

และแมวส้มจ้ำม่ำหนึ่งตัวที่อาจจะขโมยซีนเก่งกว่าพระเอกนางเอกในบางครั้ง

ด้วยรัก

เยว่เมิ่งเหยาว์

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
53 Chapters
หน้าลิขสิทธิ์
หน้าลิขสิทธิ์พี่สาวครับ…ผมจีบได้ไหมเขียนโดย เยว่เมิ่งเหยาว์สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติมหนังสือ/นิยายเรื่องนี้เป็นผลงานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้เขียนโดยชอบด้วยกฎหมาย ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ทำซ้ำ ดัดแปลง แก้ไข ตัดต่อ เผยแพร่ แจกจ่าย จำหน่าย ให้เช่า นำออกแสดงต่อสาธารณชน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของเนื้อหาไปใช้ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน ในรูปแบบใด ๆ รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง สื่อสิ่งพิมพ์ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ เว็บไซต์ แอปพลิเคชัน แพลตฟอร์มออนไลน์ สื่อสังคมออนไลน์ หนังสือเสียง ไฟล์ภาพ ไฟล์เสียง ไฟล์ PDF หรือการเผยแพร่ผ่านระบบอินเทอร์เน็ต โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เขียนห้ามนำเนื้อหา ตัวละคร บทสนทนา โครงเรื่อง ฉาก เหตุการณ์ หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายเรื่องนี้ไปดัดแปลง ต่อยอด แปล เรียบเรียงใหม่ ผลิตซ้ำ ทำเป็นผลงานอื่น หรือใช้เพื่อประโยชน์ทางการค้า ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนผู้ใดฝ่าฝืนอาจมีความผิดตามกฎหมายลิขสิทธิ์ และผู้เขียนขอสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุดตัวละคร เหตุการณ์ และเนื้อเรื่องทั้งหมดในนิยายเรื
Read more
บทนำ
บทนำฝุ่นสีขาวลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศภายในไซต์งานรีโนเวตคาเฟ่หรูย่านทองหล่อ เสียงสว่าน เสียงตัดไม้และเสียงช่างตะโกนคุยกันดังแข่งกับเพลงร็อกเก่าๆ ที่เปิดคลอจากลำโพงตัวเล็กมุมห้อง“พี่ชัย! บอกแล้วว่าเคาน์เตอร์มันต้องขยับอีกสิบเซน! พี่โยนตลับเมตรทิ้งไปแล้วเหรอคะ ถึงไม่เอามาวัด!”เสียงผู้หญิงดังขึ้นชัดเจนเหนือความวุ่นวายทั้งหมดหญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีผู้มีใบหน้าสวยคมยืนอยู่กลางไซต์งานที่เต็มไปด้วยเสียงสว่านและกลิ่นฝุ่น ดวงตาเรียวยาวของเธอดูเฉี่ยวขึ้นเล็กน้อยยามจดจ่อกับงานตรงหน้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับสั่งงานอย่างฉะฉาน จนช่างทั้งไซต์แทบไม่มีใครกล้าทำงานพลาดต่อหน้าเธอ ผมยาวสีดำถูกมัดรวบขึ้นอย่างลวกๆ ด้วยดินสอหนึ่งแท่ง มีปอยผมบางส่วนหลุดลงมาข้างแก้ม ยิ่งขับให้ใบหน้าของเธอดูสวยสะดุดตาอย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงยีนส์สีเข้มทำให้รูปร่างสูงเพรียวของเธอดูทะมัดทะแมงและโดดเด่นท่ามกลางความวุ่นวายของไซต์งาน แม้รองเท้าผ้าใบคู่เก่าจะเต็มไปด้วยคราบฝุ่น แต่กลับไม่ได้ลดทอนเสน่ห์ความมั่นใจของหญิงสาวลงเลยแม้แต่น้อยเมลดาเป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ฟรีแลนซ์ที่กำลังมีชื่อเสียงในวงการ เธอไ
Read more
บทที่ 1 ชีวิตกูนี่นะ
บทที่ 1 ชีวิตกูนี่นะเมลดายืนมองสภาพห้องตัวเองอยู่เงียบๆ ความเหนื่อยสะสมจากทั้งวันค่อยๆ ถาโถมขึ้นมาจนปวดหัวไปหมดหยดน้ำยังคงร่วงลงมาจากฝ้าเพดานดังแปะ แปะ ไม่หยุด พื้นไม้บริเวณห้องนั่งเล่นเริ่มบวมขึ้นเป็นคลื่นเล็กๆ จากการถูกแช่น้ำ ส่วนโซฟาสีครีมตัวโปรดก็เปียกไปเกือบครึ่ง“…เออ เอาให้สุดไปเลย”หญิงสาวพึมพำด้วยเสียงแห้งๆ ก่อนรีบเดินลุยน้ำเข้าไปด้านในห้อง ยกโน้ตบุ๊ก เอกสารงาน และกล่องตัวอย่างวัสดุ ไปวางบนโต๊ะกินข้าวที่ยังพอแห้งอยู่พนักงานนิติรีบเดินตามเข้ามา“เดี๋ยวทางเราช่วยย้ายของนะครับคุณเมล”“ขอบคุณค่ะ ฝากระวังกล่องนั้นหน่อยนะคะ ในนั้นมีตัวอย่างหินของลูกค้า ถ้าพังเมลคงต้องขายไตจริงๆ”อีกฝ่ายพยักหน้าทันทีก่อนช่วยยกของไปไว้บนโต๊ะ เมลก้มมองพื้นไม้ที่เริ่มโก่งตัว ก่อนถอนหายใจยาว“พื้นน่าจะบวมหมดแล้ว…”พนักงานนิติบุคคลมองตาม ก่อนอธิบายอย่างระมัดระวัง“เบื้องต้นต้องให้ช่างขึ้นไปเช็กห้องด้านบนก่อนครับ ว่าน้ำรั่วมาจากท่อหรือจุดใช้น้ำตรงไหน ถ้ายังมีน้ำไหลอยู่ต้องปิดวาล์วให้เรียบร้อยก่อน ส่วนฝ้าห้องคุณเมลน่าจะต้องเปิดบางจุดเพื่อระบายน้ำที่ค้างอยู่ แล้วค่อยเช็กระบบไฟกับพื้นไม้อีกทีครับ”หญิงสาว
Read more
บทที่ 2 เกรงใจว่ะ
บทที่ 2 เกรงใจว่ะ“ขำอีกที กูผลักมึงลงน้ำในห้องกูนี่แหละ”เคนยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แต่ริมฝีปากยังกลั้นยิ้มไม่อยู่“โอเคๆ ไม่ขำแล้วครับคุณผู้ประสบภัย”“ไอ้เคน”“ครับๆ ไม่พูดแล้วครับ”ถึงปากจะกวน แต่เคนก็เดินเข้าไปช่วยยกของทันที เขากวาดตามองกล่องเอกสาร กระเป๋าเดินทาง โน้ตบุ๊กและกล่องตัวอย่างวัสดุที่เมลพยายามแยกไว้บนโต๊ะ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย“ของจำเป็นมีแค่นี้ใช่ไหม”“มีกระเป๋าเสื้อผ้าอีกใบ แล้วก็กล่องตัวอย่างหินตรงนั้น ห้ามทำตกเด็ดขาด”“ถ้าตกนี่กูต้องขายไตแทนมึงไหม”“เออ มึงต้องเอาไตมึงมาขายชดใช้กู”เคนหัวเราะ ก่อนก้มลงยกกล่องใบใหญ่ขึ้นอย่างระมัดระวัง“โอเค เดี๋ยวขนพวกของสำคัญออกก่อน”“ระวังกล่องนั้นด้วยนะ ของลูกค้า”“เออ รู้แล้วน่า มึงพูดเหมือนกูเป็นโจร”“มึงดูไม่น่าไว้ใจ”“อ้าว ไอ้เมล”เมลช่วยประคองกล่องเอกสารอีกใบขึ้นจากพื้น ก่อนเหลือบมองเคนที่กำลังยกกล่องตัวอย่างวัสดุอย่างระมัดระวัง แล้วถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ ถึงปากมันจะกวนประสาทไปหน่อย แต่ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมา คนแรกที่เธอโทรหาก็มักจะเป็นไอ้เคนอยู่ดี อย่างน้อยในคืนที่ทุกอย่างพังจนแทบไม่รู้จะเริ่มแก้จากตรงไหน เธอก็ยังมีเพื่อนบ
Read more
บทที่ 3 บ้านกูเรียกสกปรก
บทที่ 3 บ้านกูเรียกสกปรก“ไอ้ส้มอ้วนขึ้นเยอะเลย...”“เมี้ยววว” แมวสีส้มในอ้อมแขนเคนหันมามองเธอตาแป๋ว ก่อนจะร้องใส่ทันที เหมือนกำลังเถียงว่าไม่ได้อ้วนสักหน่อยเคนหัวเราะ“มันไม่ได้อ้วน ขนมันหนา”“กูเชื่ออยู่หรอก”หญิงสาวยื่นมือไปเกาคางแมวเบาๆ เจ้าก้อนส้มก็หลับตาพริ้มอย่างพอใจทันที จนเธอหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง“ยังขี้อ้อนเหมือนเดิมเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”“เออ ช่วงนี้ติดคนฉิบหาย ถ้าไม่มีคนอยู่ห้องมันจะเดินร้องหา”“ลูกกูเหมือนกู ท่องไว้สิ”“อ้าว ไอ้เมล”เคนหัวเราะเล็กน้อย ก่อนปล่อยแมวลงพื้น เจ้าก้อนส้มเดินมาถูขาเมลทันทีเหมือนจำเธอได้ ทั้งที่ไม่ได้เจอกันพักใหญ่แล้วหญิงสาวก้มมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า“…อย่างน้อยวันนี้กูก็ยังมีแมวมาต้อนรับ”“แน่นอน ลูกกูรักมึงจะตาย”“มันรักเพราะกูซื้อขนมให้ทุกครั้งมากกว่า”เคนเดินนำเข้าห้องไปก่อน พลางโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์ครัวอย่างคุ้นเคย ส่วนเมลก็ลากกระเป๋าเดินทางตามเข้ามาช้าๆ ด้วยสภาพใกล้หมดแบตเต็มที“เมี้ยว” เจ้าก้อนส้มยังเดินตามติดข้อเท้าเธอไม่ห่าง พลางร้องเบาๆ เป็นระยะเหมือนกำลังต้อนรับแขกใหม่“ห้องใหม่มึงใหญ่ดีนะ”เมลพึมพำพลา
Read more
บทที่ 4 ผมไม่เด็กแล้วนะ
บทที่ 4 ผมไม่เด็กแล้วนะ‘แกร๊ก’เมลเดินก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายของเธอยังคงแพรวพราวไปด้วยหยาดน้ำ เกาะพราวตามผิวเนียนละเอียด ทั่วทั้งร่างมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวสะอาด พันกายเอาไว้แบบหมิ่นเหม่ ปมผ้าถูกขมวดไว้เหนือทรวงอกอวบอิ่มที่เบียดชิดจนเห็นร่องอกลึกชัดเจน ความยาวของผ้าเช็ดตัวสั้นเพียงต้นขา เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องกับไหล่มนที่ยังชื้นไปด้วยหยดน้ำหญิงสาวกำลังยกมือเช็ดปลายผมลวกๆ ก่อนจะชะงักค้างทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอสบเข้ากับผู้ชายตัวสูงที่ยืนอยู่ปลายเตียงพอดี“….”“….”ทั้งห้องเงียบสนิท ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมเข้มมองเธอเต็มๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว ส่วนเมลก็เหมือนสมองหยุดทำงานไปแล้วเช่นกันวินาทีถัดมา“เชี่ย!!! กรี๊ดดด...อื้อออ!”ยังไม่ทันที่เสียงกรีดร้องจะหลุดออกไปจริงๆ ภาคินที่ตั้งสติได้ก่อนก็รีบก้าวพรวดเข้ามาทันที มือหนายกขึ้นปิดปากเธอไว้แทบจะอัตโนมัติ แรงพุ่งเข้าหากันทำให้แผ่นหลังของเมลแนบชิดผนังด้านข้างห้องน้ำอย่างจัง“ชู่ว! เดี๋ยวพี่เคนได้ยิน!”“อื้ออ!!”เมลดายังดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยทั้งความตกใจและความอาย มือเล็กฟาดลงบนอกเปลือยขอ
Read more
บทที่ 5 กูพลาดอะไรไปวะเนี่ย
บทที่ 5 กูพลาดอะไรไปวะเนี่ยหญิงสาวรีบคว้าชุดนอนบนเตียงขึ้นมากอดไว้แน่น ก่อนถอยหลังกรูดกลับไปทางห้องน้ำทันที ท่าทางลนลานของเธอแทบไม่เหลือเค้าคนที่ปกติคุมไซต์งานทั้งไซต์ด้วยสายตาเดียวอยู่เลย“ห้ามมองนะ!”“ครับ”“แล้วก็หันหน้าไปทางอื่นด้วย!”ภาคินยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแบบขำๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนพยายามกลั้นยิ้ม“ครับผม”เมลดารีบปิดประตูห้องน้ำดังปังทันที ก่อนพิงแผ่นประตูอยู่ด้านในแน่น ราวกับกลัวอีกฝ่ายจะมองทะลุเข้ามาได้ หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความร้อนจากใบหน้าลามลงมาถึงลำคอ ทั้งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะไหม้“…บ้าชะมัด”หญิงสาวยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า ก่อนหลับตาแรงๆ หนึ่งทีเหมือนพยายามเรียกสติกลับมา‘นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย…ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นการยืนสบตากับน้องชายเพื่อนในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวแบบนั้นไปได้’ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งอยากเอาหัวโขกประตูห้องน้ำให้รู้แล้วรู้รอดอีกด้านหนึ่งของประตู ภาคินยังยืนอยู่กลางห้องเงียบๆ ราวกับเสียงปิดประตูเมื่อครู่เพิ่งดึงสติของเขากลับมาได้ครึ่งหนึ่ง ชายหนุ่มก้มมองสภาพตัวเองที่ยังถอดเสื้ออยู่ ก่อนถอน
Read more
บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วย
บทที่ 6 ลูกกูก็ใจง่ายซะด้วยหญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนเอนตัวพิงโซฟาอย่างหมดแรง คืนเดียวชีวิตเธอเหมือนถูกจับโยนเข้าเครื่องปั่น ทั้งห้องน้ำท่วม เจอน้องชายเพื่อนในสภาพที่ไม่ควรเจอ แล้วยังโดนไอ้เพื่อนตัวดีนั่งล้อไม่หยุดอีกต่างหากเมลยกหมอนขึ้นมากอดแน่นกว่าเดิม พยายามบอกตัวเองให้เลิกคิดถึงเสียงทุ้มต่ำข้างหูเมื่อครู่ แต่ยิ่งพยายามลืม ประโยคนั้นกลับยิ่งวนซ้ำอยู่ในหัวอย่างน่าหงุดหงิด‘พี่ใส่ชุดนอนแล้ว…ก็น่ารักดีนะครับ’“บ้าเอ๊ย…”เธอพึมพำเบาๆ ก่อนก้มหน้าลงเอาหน้าผากโขกกับหมอนหนึ่งทีด้วยความหงุดหงิด ราวกับอยากให้ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดกระเด็นออกจากหัวไปพร้อมกัน จังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของภาคินเปิดออกอีกครั้งเมลชะงักทันที ทั้งที่หน้าผากยังแนบอยู่กับหมอน ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องในเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ กับกางเกงขายาวสีเข้ม ชุดธรรมดา แต่พออยู่บนตัวเขากลับดูดีเกินความจำเป็นไปมาก ไหล่กว้างรับกับเสื้อพอดีตัว เส้นผมสีดำยังยุ่งนิดๆ เหมือนถูกเจ้าตัวเสยขึ้นลวกๆ หลายครั้ง ปลายผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้ใบหน้าคมดูอ่อนวัยลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยังมีแววขำจางๆ เหมือนคนที่ยังไม่เลิกสนุกกับอาการเสียทรงข
Read more
บทที่ 7 ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้ง
บทที่ 7 ตอนนี้ไม่ตกใจเลยมั้งเช้าวันต่อมา เมลถูกปลุกด้วยน้ำหนักนุ่มๆ ที่ทับอยู่บนอก เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะเห็นก้อนขนสีส้มๆ นั่งจ้องหน้าอยู่ในระยะประชิด ดวงตากลมใสของเจ้ากะทิมองเธอนิ่งๆ ราวกับมันตื่นมานานแล้วและกำลังรอให้มนุษย์คนนี้รู้หน้าที่ของตัวเองเสียทีเมลกะพริบตาช้าๆ แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวมันอย่างเอ็นดู“ตื่นแล้วเหรอเจ้าอ้วน…”กะทิร้อง “เมี้ยว” เบาๆ แล้วก้มหน้าลงมาเอาจมูกแตะปลายคางเธอหนึ่งที มุมปากของเมลยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“รู้แล้วๆ ลุกแล้ว ไม่ต้องมาอ้อนเลย ตัวก็หนักนั่งทับอกไม่เกรงใจเลย นึกว่าผีอำ”ราวกับฟังรู้เรื่อง เจ้ากะทิกะพริบตาใส่เธอหนึ่งที ก่อนค่อยๆ ยกขาหน้าขึ้นเหยียบผ้าห่ม แล้วก้าวลงจากอกเธออย่างเชื่องช้า ท่าทางไม่รีบร้อนเลยสักนิด เหมือนเจ้านายที่เพิ่งตัดสินใจให้อภัยทาสรับใช้ที่ตื่นสาย เมลถึงกับผ่อนลมหายใจออกมา เมื่อแรงกดนุ่มๆ บนอกหายไปเสียทีเจ้ากะทิเหยียบผ้าห่มย่ำไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างหมอนอย่างสบายใจ ราวกับห้องนี้เป็นของมันตั้งแต่แรก เมลมองท่าทางนั้นแล้วอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้“เมื่อคืนก็นอนเบียดเก่งมากนะเรา ตัวแค่นี้ทำไมกินที่
Read more
บทที่ 8 แต่พี่หน้าแดง
บทที่ 8 แต่พี่หน้าแดงเคนเดินออกมาด้วยสภาพผมยุ่งเหมือนเพิ่งตื่น แม้จะอาบน้ำแล้วก็ตาม มือหนึ่งเกาศีรษะ อีกมือถือโทรศัพท์ เขาหาวออกมายาวๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าเมลยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง ขวดน้ำในมือถูกกำแน่นจนแทบยุบ ส่วนภาคินยืนอยู่ใกล้ๆ ในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ผมยังเปียกน้ำและสีหน้าดูสงบนิ่งเกินไปจนน่าสงสัยเคนกะพริบตาช้าๆ หนึ่งครั้ง“…เช้านี้กูเปิดประตูออกมาผิดจังหวะอีกแล้วใช่ไหม”“ไอ้เคน!”“กูยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”“มึงพูดอยู่!”เคนหันไปมองน้องชายตัวเอง ก่อนมองเมล แล้วค่อยๆ ยิ้มกว้างขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เมลคว้าหมอนเล็กบนโซฟาปาใส่เขาทันที“หุบปากไปเลย!”เคนรับหมอนไว้ได้แบบชำนาญ พลางหัวเราะจนไหล่สั่น“โอ๊ย กูยังไม่ทันเริ่มเลย”“ไม่ต้องเริ่ม!”ภาคินก้มมองสภาพตัวเองแวบหนึ่ง เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าการยืนคุยกลางห้องนั่งเล่นในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวอาจไม่ใช่เรื่องที่ควรทำต่อไปนานนัก โดยเฉพาะเมื่อเมลยังยืนหน้าแดง กำขวดน้ำแน่นเหมือนพร้อมจะเอามาฟาดหัวเขาได้ทุกเมื่อมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นนิดๆ ก่อนเขาจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ“งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ”เมลรีบชี้ไปทางห้องทัน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status