All Chapters of พี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 กูแค่ไว้อาลัยให้ตับมึงล่วงหน้า สามวันผ่านไปหลังจากเมลดาต้องย้ายมาใช้ชีวิตชั่วคราวในห้องของเพื่อนสนิทและตลอดสามวันนี้ เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของภาคิน‘ซึ่งก็ดี’‘ดีมากด้วย’ดีจนเมลดาอยากกราบขอบคุณตารางชีวิตของเด็กสถาปัตย์ปีห้าที่ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาโผล่หน้ามาให้เธอเห็น เพราะหลังจากเหตุการณ์บนเตียงวันนั้น เธอก็ยังไม่มั่นใจนักว่าตัวเองควรทำหน้าใส่เขาแบบไหน พูดให้ถูกคือ เธอทำหน้าปกติได้ แต่หัวใจเธอนี่สิ เสือกไม่ให้ความร่วมมือแค่เดินผ่านประตูห้องน้ำแล้วนึกถึงประโยค “ล็อกห้องด้วยนะครับ เผื่อผมลืมตัวเปิดเข้ามาแบบเมื่อวาน” ขึ้นมา ใบหูก็ร้อนขึ้นมาเองอย่างน่าหงุดหงิด ยิ่งนึกถึงตอนที่เขาอยู่ใกล้เกินไปบนเตียง ลมหายใจอุ่นๆ นั้นและสายตานิ่งลึกที่มองลงมาเหมือนเธอเป็นสิ่งเดียวในห้อง เมลดาก็ยิ่งอยากเอาหัวโขกผนังให้ความจำเสื่อมไปสักห้านาทีดังนั้น การที่ภาคินหายไปจึงถือเป็นเรื่องดี เธอไม่ต้องเจอหน้าเขา ไม่ต้องคอยระวังสายตาตัวเอง ไม่ต้องคอยหงุดหงิด

บทที่ 22 มือพลาดได้น่ารักดีครับ“ได้ครับ”คำตอบง่ายเกินไปทำให้เมลเหลือบมองเขาอย่างไม่แน่ใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ลิฟต์ก็เปิดออกที่ชั้นล่างพอดี ทั้งคู่เดินออกมาพร้อมกันภาคินหยิบโทรศัพท์ออกมาพร้อมกดเปิดหน้าจอ แล้วหันมาหาเธอ“ขอเบอร์พี่ไว้หน่อยได้ไหมครับ”เมลหรี่ตา มองโทรศัพท์ในมือเขาสลับกับใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติของเจ้าตัว“ขอเบอร์?”“ครับ” เขาตอบเสียงเรียบ“พี่มีอะไรจะได้โทรหาผมได้”“ฉันจะมีอะไรได้”ภาคินก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนช้อนตามองเธอเหมือนลูกหมาตัวโตที่รู้ว่าตัวเองกำลังขอมากไปหน่อย แต่ก็ยังอยากขออยู่ดี“ไม่รู้ครับ แต่เผื่อมี”เมลเม้มปากเล็กน้อย สายตาแบบนั้นของภาคินทำให้ใจเธอคันยุบยิบขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ เหมือนโดนลูกหมาตัวโตเอาหัวมาถูมือ แล้วนั่งมองตาแป๋วประมาณว่า ไม่ให้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้‘รอได้บ้าอะไรล่ะ มองแบบนั้นใครมันจะใจแข็งไหว’เมลสูดลมหายใจเข้าช้าๆ พยายามเรียกศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมา ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าแพ้รายคาบไปเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนแบมือไปตรงหน้าเขา“เอามา”ภาคินวางโทรศัพท์ลงบนมือเธออย่างว่าง่าย เมลกดเบอร์ตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะจัด

บทที่ 24 อยู่ห้องเคนหรืออยู่ห้องใครตลอดทั้งวัน เมลแทบไม่มีเวลาว่างให้ตัวเองคิดอะไรนอกเหนือจากงาน ช่วงเช้าเธอเข้าโชว์รูมวัสดุแถวทองหล่อเพื่อเลือกหินกับไม้สำหรับโปรเจกต์บ้านเดี่ยวระดับลักชัวรี่ (Luxury) ของลูกค้ารายใหม่ ก่อนจะไปคุยรายละเอียดกับลูกค้าอีกรายแถวพระรามเก้า ตารางแน่นจนแทบไม่มีช่วงให้พักหายใจ โทรศัพท์ดังสลับกันทั้งจากลูกค้า ผู้รับเหมาและเซลส์วัสดุที่ส่งรูปตัวอย่างเข้ามาให้เธอตัดสินใจแทบทุกชั่วโมงช่วงบ่าย เมลเข้าไซต์งานรีโนเวตคาเฟ่หรูย่านสุขุมวิท งานทั้งร้านเดินมาได้เกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว เหลือเพียงงานเก็บรายละเอียดสำคัญบางส่วนก่อนส่งมอบจริง ทั้งแนวไฟซ่อน ฝ้า หน้าเคาน์เตอร์ งาน Built-in (บิวท์อิน) หลังบาร์กาแฟ และเฟอร์นิเจอร์ลอยตัวที่กำลังทยอยเข้ามาติดตั้งภายในร้านเริ่มเห็นภาพใกล้เคียงแบบที่เธอวางไว้มากขึ้นเรื่อยๆ โทนไม้สีอุ่นตัดกับผนังหินลายอ่อน แสงไฟ ถูกวางให้ตกลงบนเคาน์เตอร์พอดี กลิ่นไม้กับกลิ่นสีจางๆ ยังลอยปะปนอยู่ในอากาศ แต่พื้นที่ส่วนใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างจนแทบมองเห็นบรรยากาศตอนเปิดร้านจริงได้แล้วเมลเดินเข้ามาพร้อมไอแพดในมือ สายตากวาดมองรอบร้านอย่างเป็นระบบ ก่อ

บทที่ 26 กินได้ ไม่ผิดศีลแป้งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ คิ้วเรียวเลิกขึ้นทันที“เดี๋ยวนะ แล้วน้องมันอายุเท่าไหร่”เมลยกแก้วขึ้นจิบ ทำหน้าเหมือนไม่ได้สนใจอะไรนัก ทั้งที่คำถามนั้นทำให้ปลายนิ้วที่จับแก้วอยู่เกร็งขึ้นนิดหนึ่ง“น่าจะยี่สิบสามมั้ง”ทั้งโต๊ะเงียบไป เป็นความเงียบแบบที่ไม่ได้แปลว่าไม่มีใครมีอะไรจะพูด แต่แปลว่าทุกคนกำลังจัดเรียงข้อมูลในหัวพร้อมกันอย่างน่ากลัวเจนค่อยๆ หันไปมองอลิซ“ยี่สิบสาม”อลิซหันไปมองแป้งต่อทันที เหมือนรับไม้ในการไต่สวนคดีสำคัญระดับชาติ“เด็กกว่ามึงสี่ปี”ซีซ่าส์วางแก้วลงช้าๆ ก่อนสรุปด้วยน้ำเสียงนิ่งมาก“บรรลุนิติภาวะแล้ว กินได้ ไม่ผิดศีล”เมลแทบสำลักเหล้า เธอรีบวางแก้วลง ก่อนยกหลังมือแตะปากตัวเอง ดวงตาคมตวัดมองซีซ่าส์ทันทีเหมือนอยากถามว่าเพื่อนคนนี้ใช้ชีวิตมายังไงถึงสรุปเรื่องศีลธรรมได้หน้าตายขนาดนั้น“อีซ่าส์!”แป้งหัวเราะจนตัวงอ“กูชอบคำว่าไม่ผิดศีลมาก”อลิซยกมือทาบอก ทำหน้าเหมือนกำลังให้คำปรึกษาทางธรรม“โยมเมลไม่ต้องกังวลค่ะ เด็กยี่สิบสามแล้ว ไม่ใช่ผู้เยาว์ เป็นการหวั่นไหวที่กฎหมายอนุญาต”เมลชี้หน้าทีละคน“พวกมึงหยุดเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะทำผิดศีลข้อหนึ่ง

บทที่ 28 ผมพูดเหมือนเป็นห่วงต่างหากจนกระทั่งโทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น‘ครืด’เสียงสั่นสั้นๆ นั้นไม่ได้ดังมาก แต่กลับตัดผ่านเสียงเพลงและเสียงหัวเราะบนโต๊ะได้อย่างประหลาด เมลที่กำลังจะยกแก้วขึ้นจิบหยุดมือกลางอากาศทันที ส่วนเพื่อนอีกสี่คนก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายชื่อบนหน้าจอเด้งขึ้นมาสั้นๆ[Phakin Calling]ความเงียบแผ่คลุมทั้งโต๊ะในเสี้ยววินาที สายตาทุกคู่ค่อยๆ เลื่อนลงไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของเมลพร้อมกัน เหมือนฉากในหนังสืบสวนตอนหลักฐานชิ้นสำคัญเพิ่งปรากฏตรงหน้าผู้ต้องสงสัย ชื่อบนหน้าจอยังสว่างอยู่ชัดเจนเกินกว่าจะทำเป็นไม่เห็น[Phakin]เมลรู้สึกได้ทันทีว่าแอลกอฮอล์ในเลือดเมื่อกี้ยังไม่น่ากลัวเท่าสายตาของเพื่อนทั้งโต๊ะตอนนี้อลิซเป็นคนแรกที่หลุดเสียงออกมาเบาๆ“เชี่ย”แป้งค่อยๆ วางแก้วลงช้าๆ เหมือนกลัวเสียงแก้วจะไปรบกวนหลักฐานเจนยกมือขึ้นปิดปาก แต่ดวงตาเป็นประกายจนปิดไม่มิด เจนรีบคว้าแขนแป้งทันที“มึงงงงง ใช่ใช่ไหม”ซีซ่าส์ยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ แต่รอยยิ้มมุมปากเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆส่วนเมล…เธอนิ่งค้างไปจริงๆ หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะกลับมาเต้นแรงกว่าเดิมอย่างน่าหงุด