บทที่ 40 มากับแฟนเหรอเมลอ้าปากจะดุ แต่สุดท้ายคำพูดกลับติดอยู่ที่ปลายลิ้น เพราะเขาพูดถูกและนั่นแหละที่น่าโมโหคือเธอไม่ได้ปฏิเสธจริงๆถ้าเป็นคนอื่น เมลคงตัดบทไปตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว ไม่ก็พ่นคำว่า ‘อย่ามายุ่ง’ ใส่หน้าด้วยน้ำเสียงชัดเจน ให้อีกฝ่ายไม่กล้าเซ้าซี้ แต่กับภาคิน เธอกลับเอาแต่พูดอ้อมไปอ้อมมา เอาข้อเสียของตัวเองมากองตรงหน้าเขาเหมือนกำลังเตือน เหมือนกำลังเว้นระยะ ทั้งที่ความจริงถ้าไม่อยากให้เขาเข้ามาเลยสักนิด เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายมากขนาดนั้นด้วยซ้ำแค่พูดว่าไม่ก็จบ แต่เธอไม่ได้พูด ความจริงข้อนั้นทำให้เมลรู้สึกเหมือนถูกจับได้ ทั้งที่คนจับได้ก็มีแค่ตัวเธอเองกับสายตานิ่งๆ ของเด็กตรงหน้าภาคินเองก็ไม่ได้แสดงออกมากไปกว่ารอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปาก แต่ในอกกลับเหมือนมีอะไรบางอย่างค่อยๆ คลายออก เขาไม่ได้คิดว่านั่นคือคำตอบตกลง ไม่ได้คิดว่าเมลยอมให้เขาเดินเข้าไปในชีวิตเธอแล้ว แต่การที่เธอไม่ผลักเขาออกทันที ก็เพียงพอให้เขารู้ว่าอย่างน้อยประตูบานนั้นยังไม่ได้ปิดสนิทสำหรับเมลดา แค่ไม่ปฏิเสธก็คงเป็นเรื่องใหญ่พอแล้วและสำหรับเขา แค่นั้นก็มากพอที่จะลองเดินหน้าต่อเมลก้มหน้าคีบปลาซาบะขึ้นมากิน ทำเสียงเ
Read more
LOGIN
