พี่สาวครับผมจีบได้ไหม의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

บทที่ 60 โอ้โห...ตาสว่างเลยครับกองทัพสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มเปิดสไลด์แรก“งานของผมเป็นบูทีคโฮเทลขนาดเล็กครับ คอนเซ็ปต์หลักคือพื้นที่พักผ่อนที่ยังเชื่อมกับชุมชนรอบข้างได้ ไม่ได้แยกตัวออกจากเมืองจนเกินไป…”กองทัพเริ่มพรีเซนต์งานของตัวเองอย่างจริงจังกว่าตอนคุยเล่น เขาเล่าตั้งแต่แนวคิดหลักของบูทีคโฮเทล แปลนชั้นล่าง ทางเดินหลัก ตำแหน่งห้องพัก ไปจนถึงลานกลางอาคารที่ตั้งใจให้เป็นพื้นที่เชื่อมระหว่างแขกของโรงแรมกับคนภายนอกเมลยืนฟังอยู่ข้างแสนแสบกับชีฟองเงียบๆ ไม่ได้พูดแทรก สายตาของเธอไล่จากสไลด์บนจอ ลงมาที่โมเดล แล้วกลับไปมองแปลนบนโต๊ะเป็นระยะ ดวงตาคู่สวยเรียบนิ่งขึ้นตามสัญชาตญาณของดีไซเนอร์ที่ผ่านงานระดับสากลมานับไม่ถ้วนหลังเจ้าตัวพรีเซนต์จบ รุ่นพี่ในกลุ่มก็เริ่มไล่จี้ทีละจุดบางคนถามเรื่องโครงสร้างที่ดูยังไม่ค่อยสมเหตุสมผล เสาบางตำแหน่งเหมือนวางตามความสวยของแปลนมากกว่าการรับน้ำหนักจริง บางช่วงของอาคารเปิดช่องกว้างเกินไปจนถ้าจะสร้างจริงอาจต้องคิดระบบคานใหม่ ส่วนรูปก็ยังอธิบายระดับพื้นกับความสูงของอาคารได้ไม่ชัดพออีกคนจี้เรื่องทางเดินหลักที่ยังวนไปวนมา ทางเข้าโรงแรมกับทางเข้าคาเฟ่เหม

บทที่ 62 หยุดพูดตอนที่กูยังใจดี“น้องพริมคะ...คำว่าขายงานเกินจริง เขาเอาไว้ใช้กับงานที่ข้างในกลวงโบ๋ ไม่มีดีเทลอะไรเลย แล้วพยายามพ่นน้ำลายแต่งเรื่องให้มันดูมีค่ะ ไม่ใช่ตอนที่เจ้าของงานมองเห็นจุดแข็งของตัวเอง แล้วอธิบายให้กรรมการเข้าใจ”เมลดายกมือขึ้นกอดอกหลวมๆ เอียงหน้ามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังยืนดูเด็กน้อยหัดเดินที่พยายามจะวิ่ง แววตาที่มองพริมแฝงความท้าทายอยู่ลึกๆ ก่อนเธอจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“สิ่งที่ภาคินเขาคิดมา มันมีดีอยู่เต็มไปหมด แสงเงาและลำดับมิติทางสายตา (Visual Sequence) ตรงนี้เป็นศิลปะชั้นสูงที่สถาปนิกเขาจงใจซ่อนไว้ การที่คนพรีเซนต์จะนำจังหวะหักมุมทางอารมณ์นี้มาอธิบายให้กรรมการเข้าใจ มันเรียกว่า การโชว์ศักยภาพและความเป็นมืออาชีพในการออกแบบ ค่ะ...ไม่ใช่การอวดอ้าง”พอพูดจบ เธอก็ละสายตาจากพริม พลางถอนใจออกมาเบาๆ ราวกับกำลังเอือมระอากับคนประเภทที่ทำตัวรู้ดีไปหมดทุกเรื่อง... แต่ความจริงกลับไม่รู้อะไรเลย ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคเชือดนิ่มๆ“งานธีสิส ไม่ใช่งานประกวดนางงามนะคะ ที่จะมานั่งฉีกยิ้มสวยๆ โชว์ทัศนียภาพ การจัดแสงเรนเดอร์หลอกตา แล้

บทที่ 64 ก็ผมจีบพี่อยู่ทันทีที่ทั้งสองเดินพ้นออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของพริมก็จางหาย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างห้ามไม่อยู่ ความอ่อนหวานที่พยายามประคองไว้ตลอดทั้งวันหลุดลอยไปในพริบตาอีกด้านหนึ่ง... เมลดาเดินนำออกมาได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ปรายตามองคนข้างกาย ภาคินยังคงอุ้มกล่องโมเดลไว้ในมือ สีหน้าสงบนิ่งทำราวกับว่าเมื่อครู่ตนไม่ได้เพิ่งหักหน้าปฏิเสธคำชวนของสาวสวยต่อหน้าใคร‘ใจเย็นจริงนะพ่อคุณ’“เสน่ห์แรงจริงๆ เลยนะ เด็กสถาปัตย์”ภาคินหันหน้ามามองเธอ“ครับ?”“รีวิวจบปุ๊บก็มีสาวสวยมารอรับไปกินข้าวปั๊บ ฮอตไม่เบาเลยนะ” เมลจ้องหน้าเขาพลางเอ่ยเสียงเรียบที่ฟังอย่างไรก็เจือความหมั่นไส้กึ่งประชดเอาไว้ด้วยภาคินมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนนิดๆ“แต่ผมปฏิเสธไปแล้วนะครับ” เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่เดิม ทอดมองใบหน้าของเมลตรงๆ “...เพราะมีนัดสำคัญกว่าอยู่แล้ว”มือของเมลที่กอดกระบอกแบบอยู่กระชับแน่นขึ้นนิดหนึ่งโดยไม่รู้ตัว หัวใจกระตุกวูบอย่างน่ารำคาญ‘นัดสำคัญบ้านนายสิ ก็แค่กินข้าวค่ะ ไม่ต้องพูดเหมือนกำลังจะไปเซ็นสัญญาช

บทที่ 66 มึงยังมีสมองเหลือให้จิ้มอีกเหรอทั้งคู่เดินเข้าร้านข้าวหัวมุมหน้าคณะ ร้านเล็กๆ ที่มีโต๊ะไม่กี่ตัวตั้งเรียงอยู่ริมทาง กลิ่นอาหารลอยปะปนมากับลมช่วงหัวค่ำ หลังจากรีวิวงานลากยาวมาทั้งวัน ข้าวง่ายๆ สักจานกลับดูน่ากินกว่าที่เมลคิดไว้มากพอกินใกล้เสร็จ เมลถึงนึกขึ้นได้ว่าเคนยังอยู่ห้อง เธอเลยบอกให้ภาคินสั่งข้าวกลับไปเผื่อพี่ชายด้วย จะได้ไม่ต้องตื่นมาคุ้ยตู้เย็นหรือจบที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหมือนทุกครั้งเมลนั่งมองภาคินเดินไปสั่งและรอรับถุงข้าวจากแม่ค้า ท่าทางเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติของเขาทำให้เธอเผลอมองอยู่นานกว่าที่ควร มื้อเย็นครั้งนี้ไม่มีอะไรพิเศษ เป็นแค่การกินข้าวธรรมดา ทว่าความธรรมดาแบบนี้นี่แหละที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันทำให้เธอเริ่มคุ้นชินกับการมีเขาอยู่ข้างๆ โดยแทบไม่ทันรู้ตัวทั้งคู่กลับมาถึงคอนโดตอนฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเข้มสนิท ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ลมแอร์เย็นฉ่ำก็ลอยมาปะทะใบหน้า ส่วนกลางห้องมีคณินนอนแผ่อยู่บนโซฟาราวกับร่างไร้วิญญาณ ผ้าห่มหลุดลงมากองที่เอว เสื้อยืดยับย่นจนรู้ว่าไม่ได้ขยับตัวมาตั้งแต่เช้า ส่วนเจ้ากะทิแมวส้มตัวอ้วนจ้ำม่ำก็นอนหมอบอยู่บนหน้าท้องของเขาอย่างสบายใจเม

บทที่ 68 งั้น...ได้ผลไหมครับรถของเมลออกจากลานจอดในช่วงเช้าที่ถนนเริ่มแน่นขึ้นทีละนิด ภาคินเป็นคนขับ เขาปรับเบาะกับกระจกเพียงเล็กน้อยก่อนพารถออกจากอาคารอย่างระวัง ขณะที่เมลนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือหนึ่งถือโทรศัพท์เช็กข้อความงานรถเลี้ยวเข้าสู่เขตสนามบิน ตอนเก้าโมงนิดๆ ยังเหลือเวลามากพอให้คณินเดินไปเช็กอินและโหลดกระเป๋าได้แบบสบายๆ โดยไม่ต้องวิ่งหน้าตื่นทันทีที่ล้อรถจอดสนิทข้างทางเท้า ภาคินก็ลงไปเปิดท้ายรถเพื่อยกกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ลงมาให้พี่ชาย ส่วนเมลเปิดประตูลงตามไปยืนกอดอกอยู่ข้างๆ สายตาคู่สวยจับจ้องเคนที่กำลังขยับสายกระเป๋าเป้บนบ่าด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนคุณแม่ที่กำลังตรวจความเรียบร้อยของเด็กอนุบาลก่อนส่งขึ้นรถโรงเรียนไม่มีผิด“เอกสารครบใช่ไหม”คณินเหลือบมองเธอ“ครบ”“บัตรประชาชน กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ สายชาร์จ”“ครบหมดแล้วครับแม่”เมลยิ้มเย็นส่งกลับไป“ดี...งั้นแม่จะได้ไม่ต้องวนรถกลับมาส่งให้ลูกชายที่ซุ่มซ่ามลืมของ”เคนหัวเราะร่า ก่อนจะรับกระเป๋าเดินทางจากภาคินมาลากไว้ข้างตัว เขาหันไปมองน้องชายตัวโตอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าทะเล้นลดลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ทิ้งความขี้เล่นตามนิสัย“อยู่บ้านอ