มือหนิงอันที่จับจอกสุราอยู่หยุดชะงัก ดวงตาหลี่มองเขาอย่างไม่พอใจ “ท่านคงเข้าใจผิด ข้ามิใช่สตรี”ไป๋เหยียนหัวเราะเบา ๆ “เช่นนั้นหรือ? ข้าเจอสตรีปลอมตัวมานับไม่ถ้วนคิดว่าไม่น่าจะพลาด” เขาก้มเล็กน้อยมองถ้วยสุราของนางที่มือสั่นเล็กน้อย “ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี เพียงเห็นแล้วอดห่วงไม่ได้ ช่วงนี้ในเมืองหลวงมีข่าวสตรีงามหายตัวไม่เว้นวัน เจ้างามถึงเพียงนี้ จะไม่กลัวหน่อยหรือไร”หนิงอันเงยหน้าขึ้นริมฝีปากขยับเป็นรอยยิ้มจาง “แต่ตอนนี้ข้าควรกลัวท่านมากกว่าพวกนั้นกระมัง”เขาหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำแต่แฝงความหยอกล้อไม่คลาย “ข้าไม่ทำร้ายหญิงงามหรอก”ดวงตาทั้งคู่สบกันชั่วอึดใจ แสงจากโคมสะท้อนในม่านตาของนางราวประกายไฟกำลังไหว หนิงอันหลบสายตา ยกถ้วยขึ้นจิบอีก รสขมแผ่ซ่านจนปลายนิ้วชา“ต่างคนต่างดื่มก็แล้วกัน”“รับปาก ต่างคนต่างเป็นสหายร่วมดื่มสุรา...”เขาพูดยิ้ม ๆ ก่อนรินสุราให้ตนเองอีกถ้วยยกชูขึ้นให้หนิงอันอย่างผูกมิตรเวลาค่อย ๆ ล่วงผ่านไปหนิงอันพิงเก้าอี้ ดวงตากึ่งปิดเพราะมึนฤทธิ์สุราและความง่วงเริ่มครอบงำ สุดท้ายตัดสินใจลุกขึ้น “ข้าลาล่ะ ขอท่านเพลิดเพลินต่อ...”“อย่างน้อยบอกนามไว้หน่อยได้หรือไม่
더 보기
