ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

บทที่ 8แสดงตัวตนของอนุคนโปรดเสียหน่อย“วันนี้ท่านอ๋องให้ท่านไปร่วมงานวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลชวีเจ้าค่ะ ท่านอ๋องมีราชการด่วน ไปไม่ได้ให้ท่านไปแทน...”หนิงอันเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างฉงน “เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้เขายังกล้าให้ข้าไปแทนหรือ?”“เจ้าค่ะ” อาหลานตอบเสียงระมัดระวัง “ทุกคนรู้ว่าท่านคืออนุคนโปรด หากท่านไปงานย่อมมิต่างกัน”คำว่า อนุคนโปรด ทำให้นางชะงัก ปลายนิ้วไล้ขอบพัดในมือช้า ๆ ราวกับจะกลบความรู้สึกบางอย่างในอก“หนึ่งในหน้าที่อนุคนโปรดสินะ…” เสียงพูดแผ่วเบาบุรุษเยือกเย็น ใจแข็ง และดูเหมือนรักเดียวใจเดียว… หากนางไม่รู้เนื้อเรื่อง คงเผลอตกหลุมรักเขาไปแล้วแน่ ๆริมฝีปากนางคลี่ยิ้ม ดวงตาฉายแววขบขัน“ได้สิ ว่าแต่แล้ววันนี้แม่นมอวิ๋นไปไหนล่ะ”“ไม่สบายเจ้าค่ะ แม่นมให้ข้าน้อยไปแทน”หนิงอันพยักหน้า “งั้นไปจัดรถม้า ข้าจะเปลี่ยนชุด วันนี้ข้าไปในนามอนุคนโปรดของจวนอ๋อง จะให้ใครดูถูกไม่ได้เด็ดขาด”งานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลชวีในวันนี้จัดได้ยิ่งใหญ่สมกับชื่อเสียงของข้าหลวงผู้มั่งคั่งในเมืองเหนือ ห้องโถงใหญ่ประดับโคมนับร้อย กลิ่นกำยานดอกไม้หอมอวลผสมกลิ่นชาจาง ๆ เสียงพิณแผ่วคลอขับให้บ

บทที่ 9ไม่ต้องไปปรนนิบัติข้าเข้านอนหลี่เฟิงก้าวเข้ามาในห้องหนังสือของอ๋องเจ๋อ ค้อมตัวต่ำ รายงานเสียงเรียบ “พวกชุดดำที่ดักโจมตีวันนี้ กลุ่มนั้นไม่ได้มุ่งปล้นทรัพย์ เป้าหมายตรงตัวคือเพื่อปลิดชีพอนุเซี่ยขอรับ”อ๋องเจ๋อเงยตาขึ้นจากงานในมือ แววตาคมสงบจนยากอ่าน “แน่ใจหรือ?”“ขอรับ ลูกธนูทุกดอกพุ่งไปทางรถม้า … เหมือนตั้งใจสังหารให้ตายคราเดียว”หลี่เฟิงตอบนิ่งแต่เงามุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยเมื่อขยับแขน ความเจ็บจากแผลตึงรั้งจนแทบข่มไว้ไม่อยู่อ๋องเจ๋อเหลือบมองทันที “เจ้าบาดเจ็บ?”หลี่เฟิงชะงัก สายตาเลี่ยงลงต่ำ “เล็กน้อยขอรับ”แต่สายตาของอ๋องเจ๋อเหลือบมองก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “รอยขีดข่วนของเจ้าผูกเรียบร้อยเช่นนั้นหรือ?”หลี่เฟิงนิ่งไปชั่วอึดใจดวงตาคมหลุบต่ำกว่าเดิม “...ขอรับ ข้าน้อยจะรีบหาท่านหมอ” เสียงตอบเบาจนแทบกลืนกับลมหายใจอ๋องเจ๋อวางพู่กันลงช้า ๆ “ไปให้ท่านหมอเปลี่ยนผ้าพันแผลเสีย แล้วอย่าลืมส่งคนไปสืบให้ละเอียด ข้าอยากรู้ว่าใครกล้าทำเรื่องกับอนุของข้า”คำว่า อนุของข้า ออกมาเบาแต่ดูจงใจ ฟังคล้ายคำพูดทั่วไป แต่หางเสียงกลับหนักแน่นจนแม้คนฟังก็รู้สึกได้หลี่เฟิงขานรับ พลันขยับตัวเตรียมถอย

บทที่ 10ออกงานร่วมกันหนิงอันหยุดยืนหน้าประตูต่อหน้านางก็คือองครักษ์หน้านิ่งคนเดิม หลี่เฟิง...ที่เพิ่งถูกท่านอ๋องไล่ออกมาโดยข้อหาว่าเขายืนกวนสมาธิในการทำงาน“ท่านอ๋องกำลังยุ่ง อาจไม่สะ--” “ให้เข้ามาได้” ยังพูดไม่ทันจยเสียงทุ้มจากด้านในดังแทรกขึ้นก่อนหลี่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนผลักประตูออกให้นางก้าวเข้าไปได้ แม่นมอวิ๋นถือถาดชาเดินตามเข้ามาภายในห้องจึงกรุ่นด้วยกลิ่นมะลิละมุนอ๋องเจ๋อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน หน้าต่างด้านข้างเปิดรับแสงจันทร์ที่พาดผ่าน “วางไว้ แล้วออกไปได้”หนิงอันค้อมศีรษะ “อ้อ เจ้าค่ะ”“ข้าไม่ได้หมายถึงเจ้า”หนิงอันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเหลือบมองแม่นมอวิ๋นที่รีบโค้งแล้วถอยออกอย่างรู้หน้าที่ เหลือเพียงสองคนในห้องแสนเงียบสงัด เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขาผสมกับกลิ่นหมึกและชาร้อนทำให้บรรยากาศคลายความอึดอัดลงบ้าง“ข้ามาขอบคุณท่านอ๋องสำหรับของทั้งหมดเมื่อเช้าเจ้าค่ะ”อ๋องเจ๋อยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือในมือเช่นเคยราวไม่มีหนิงอันยืนอยู่ตรงหน้า “ข้าให้เพราะเจ้าทำดี ไม่ได้คิดพิศวาสอันใด”“หือ ข้าทำดีอันใดกันเจ้าคะ”คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยอย่างสงสัย หลายวันมานี้ชีวิตอนุของอ๋องเจ๋อสบายจนนางค

บทที่ 11การตัดสินใจของหนิงอันหากแจกสมุนไพรให้คนที่มาวันนี้ วันต่อไปย่อมมีอีกนับร้อยคนตามมาขอด้วย แต่หากเมินเฉย ภาพของอ๋องไร้เมตตาจะกระจายไปทั่วเมืองเหนือในชั่วข้ามคืนแน่ !“ไปถามให้แน่ทีสิ ว่าพวกเขาป่วยเป็นอะไรกันบ้าง” หนิงอันเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วทำไมไม่ไปแช่น้ำที่ลำธารกุยหลิงเฉวียน ที่นั่นว่ากันว่ารักษาโรคได้มิใช่หรือ”พ่อบ้านหลัวรีบวิ่งออกไปสอบถาม ก่อนกลับมาพร้อมสีหน้าหนักอึ้ง “พวกเขาว่าธารน้ำนั้นช่วงเพียงแค่เสริมสุขภาพขอรับ เห็นว่าวันนั้นจวนท่านอ๋องแจกยาจึงพากันมาขอขอรับ อย่างไรก็ไม่ไปหากไม่ได้ของขอรับ”หนิงอันฟังแล้วก็นิ่งคิดนานหลายเค่อก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างคิดตกแล้วในที่สุด“พ่อบ้านหลัว เอาสมุนไพรในคลังที่เหลือวันก่อนมาแจกเฉพาะวันนี้ อย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องเฉพาะกิจนี้ไปก่อน ส่วนเจ้าหลี่เฟิงไปหาผู้ว่าการเมืองให้รู้ไว้ก่อนว่าเกิดเรื่องป่วยลามทั่วเมืองเช่นนี้ อ้อ แล้วข้าว่าต้องหาพื้นที่รองรับคนป่วยด้วยยิ่งไกลจากผู้คนก็ยิ่งดี ค่ายทหารนอกเมืองคงเหมาะที่สุด”“แต่...” หลี่เฟิงขยับปากเหมือนจะค้านกับคำสั่งที่ดูใหญ่เกินกว่าที่คิดหนิงอันหันไปสบตาเขา ดวงตาเรียบเย็นแต่นิ่งแน่ว “อย่ารอให้เรื

บทที่ 13นางถูกเขาหลอกกินเต้าหู้ลำธารกุยหลิงเฉวียนทอดตัวยาวตั้งแต่ยอดเขาจรดผืนดินข้างล่าง ผืนน้ำเขียวใสสะท้อนท้องฟ้าดูรื่นรมย์เคล้าเสียงสวดพระธรรมจากศาลาไม้แทรกอยู่ในสายลมตลอดแนว เสียงนั่นแผ่วเบาแต่กลับชัดเจนพอจะทำให้จิตใจนิ่งลงอย่างไม่รู้ตัวคนมากหน้าหลายตาพอเดินเข้ามาก็ถูกคัดแยกกันเป็นสองฝั่ง ผู้มีทรัพย์นั่งจิบชาอยู่ในเรือนเล็กด้านในพร้อมได้ใช้บริการบ่อแช่น้ำส่วนตัว ส่วนคนไม่อยากเสียเงินก็ต้องเบียดกันอยู่ในลำธารใหญ่ แค่ทว่าชาวบ้านนั้นก็คิดกันว่าแค่ได้แช่น้ำก็ถือว่าได้บุญแล้วอ๋องเจ๋อเดินนำเข้ามาตามด้วยหนิงอันในระยะพอเหมาะ แต่เมื่อรู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้อง เขาก็กลับเอื้อมมือมาแตะเบา ๆ ที่เอวนาง แรงกดดึงนางเสเข้าหาเขาพาให้หัวใจนางสะดุดจังหวะหนึ่ง“อย่าทำหน้าต่อว่าข้าเช่นนั้น” เสียงเอ๋องเจ๋อกระซิบเสียงเบาเพียงต้องการให้นางได้ยิน “เดี๋ยวคนจะนึกว่าเจ้าไม่ใช่อนุคนโปรดของข้าหรอก”หนิงอันเหลือบมองเขานิดหนึ่ง ดวงตาเรียวยกขึ้นเล็กน้อยvย่างเข้าใจการกระทำของเขา “เจ้าค่ะ ท่านก็ไม่บอกข้าก่อน ข้าจะได้แสดงอย่างแนบเนียน”ไม่ใช่เอะอะอันใดก็เดี๋ยวสวมบทบาท เดี๋ยวถอดบทบาท จนนางงงไปหมดว่าอันใดคือต