ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

115 챕터

บทที่ 35 ความรักและหน้าที่

บทที่ 35ความรักและหน้าที่รู้ตัวอีกทีวันงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแคว้นก็มาถึงแล้ว เมื่อวานนางยุ่งกับการซ้อมชงมัทฉะเพราะกลัวตื่นเต้นจนลืมทุกอย่างพอเหรินชวนมาหาและพูดบางอย่างกับนางก็เลยตอบรับไปโดยไม่ตั้งใจฟัง และผลของมันทำให้วันนี้นางต้องมาออกงานเคียงคู่เขาในฐานะสตรีของท่านอ๋องไป๋เยี่ยชุดของนางที่สวมตอนนี้ก็เป็นเขาที่ให้คนจัดเตรียมให้แต่ความงามที่เห็นเป็นที่ประจักษ์กลับมาจากหมี่หลัวเอง แค่นางถูกเหรินชวนมองก็ว่าเขินหนักแล้วยามเมื่อก้าวเข้าสู่เขตพระราชวังกลับเขินหลักกว่าเพราะนางตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนทันทีเหรินชวนเดินข้างนางด้วยท่าทีปกติต่างจากหมี่หลัวนัก เขาเดินรั้งรอให้เดินไปพร้อมกันเพียงเท่านี้ก็เหมือนประกาศสถานะของนางต่อผู้คนโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เสียงซุบซิบดังเป็นระลอกไม่ว่าพวกนางจะไปทางใดตามติดเยี่ยงเงาตามตัว“นางเป็นบุตรีตระกูลใหญ่หรือ ตระกูลใด…”“สง่างามนักเหตุใดข้าไม่เคยเห็นหน้าเลย ท่านอ๋องถึงกับพามาร่วมงานเช่นนี้…ข้าว่านางอาจจะคือว่าที่พระชายาก็เป็นได้”หมี่หลัวปล่อยเสียงเหล่านั้นให้ผ่านเข้าหูมาแล้วก็ผ่านไปเหมือนสายลมสายหนึ่ง แต่ก็ไม่อาจห้ามหัวใจที่เต้นเร็วแรงขึ้นได้ เขาไม่เคยเอ่
더 보기

บทที่ 36 ทุกคนที่นั่นเฝ้ารอเจ้า

กลิ่นชาเป็นตัวช่วยอย่างดีที่ช่วยดึงความสนใจผู้คน พวกเขายามสูดกลิ่น ยกขึ้นชิมต่างก็ลืมเรื่องที่สงสัยใคร่รู้กันไปชั่วคราว แล้วก็ฟังหมี่หลัวบรรยายชาแต่ละถ้วยตรงหน้าของตนเองอย่างตั้งใจไม่รู้ตัว ไม่เว้นแม้กระทั่งเจียอี้ เขามองน้องสาวที่มีใบหน้าคล้ายตนพูดไปก็จิบชาไปรู้ตัวกลับมามีสติอีกทีก็ตอนที่ชาตรงหน้าหมดทุกถ้วยไปเสียแล้วหลัวเจียอี้กระแอมเรียกสติตนก่อนกลับสู่แผนการของเขาอีกครั้ง “ยอดเยี่ยมยิ่งนัก น้องสาวข้า...”เสียงชื่นชมนี้ทำให้ทั้งลานพิธีเงียบกริบทันใด เหมือนมีฟ้าแลบลงกลางลานพิธี เสียงฮือดังเป็นระลอกใหม่ ผู้คนหันไปมองหมี่หลัวสลับองค์รัชทายาทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อแต่หลักฐานมันชัดเจนเสียอย่างนี้แสดงว่าสรุปแล้วแคว้นอวิ๋นจะเกี่ยวดองแคว้นหนิงหลัวเช่นนั้นหรือ?งานเลี้ยงต้อนรับดำเนินต่อจนจบพร้อมกับหัวข้อสนทนาใหม่ที่ยังไม่ได้ข้อสรุปหมี่หลัวรู้สึกถึงลมหายใจหนักของเหรินชวนที่หนักอึ้งยามเดินอยู่ข้างกัน เขาเดินออกจากงานด้วยก้าวที่เร็วกว่าขามาจนนำหมี่หลัวจนเกิดระยะห่างระหว่างกัน นางเข้าใจเขาที่คงกำลังคิดหนักว่าจะจัดการกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างไร นางคงต้องให้เวลาเขาหน่อย...“วั
더 보기

บทที่ 36 องค์รัชทายาท

อากาศในห้องเย็นลงวูบทันใด ทั้งเงียบและอัดแน่นจนอึดอัดไปหมด เจียอี้ที่หาได้เคยต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องใดกลับรู้สึกเสียดที่หัวใจจนคิ้วขมวด คำพูดของนางแทงถูกจุดที่เขาไม่เคยให้ใครแตะต้อง เขาเข้าหานางเพราะต้องการใช้นางทำให้ศัตรูเจ็บปวดจริง“องค์รัชทายาทเจียอี้... ตัวพระองค์ย่อมรู้ดีว่าสองแคว้นบาดหมางกันเพียงใด แต่กลับเลือกเปิดเผยตัวข้าว่าเป็นน้องสาวท่ามกลางงานที่รู้ดีว่าไม่อาจทำอันใดได้ หากท่านต้องการให้ข้ามีความสุขจริงคงไม่ทำเช่นนี้... นั่นไม่ใช่การกระทำของผู้ที่คำนึงถึงข้าเลยสักนิด ท่านทำเพื่อประโยชน์ของตน ต่างหากเพคะ”เจียอี้ไร้คำใดตอบโต้ เขาไม่คิดว่านางจะรู้ แต่เมื่อรู้แล้วอย่างไรนางคือองค์หญิงของแคว้นหนิงหลัวก็ควรเสียสละเพื่อแว่นแคว้นเพื่อประชาชนมิใช่หรือ เขาทำผิดอันใดสีหน้าอ่อนโยนของเจียอี้หายไปกลายเป็นสีหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มไปเสียแล้ว“ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของข้า แต่เพื่อแคว้นหนิงหลัวต่างหาก ในเมื่อเจ้าคิดได้ก็ดีแล้วข้าจะได้ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา เจ้าต้องกลับไปกับข้า”“ไม่ ข้าไม่ใช่คนแคว้นหนิงหลัว ข้าคือหมี่หลัวที่ใช้สองมือหนึ่งสมองเลี้ยงตัวเองมา หากจะตายก็ขอตายเพราะการตัดสินใ
더 보기

บทที่ 37 สำรับแสนหรูหรือ จะสู้สำรับอุ่นร้อนได้

บทที่ 37สำรับแสนหรูหรือ จะสู้สำรับอุ่นร้อนได้เหรินชวนยามนี้ยืนนิ่งจ้องมองหมี่หลัวกลับมา ความสับสนในแววตาของเขาหายไปแล้ว หลังจากเขาแยกกับนางขึ้นรถม้าไปเพียงไม่นานก็เข้าใจตนเองและรีบตามหานาง เขาอยากคุยกับนาง พอยิ่งรู้ว่านางมาที่นี่จิตใจที่แข็งแกร่งกลับสั่นคลอนก่อนที่หมี่หลัวจะเอ่ยคำใดเป็นเหรินชวนที่เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “ไม่ว่าเจ้าจะเลือกหนทางไหน...ข้าก็จะอยู่เคียงข้างสิ่งที่เจ้าเสมอ”ประโยคนั้นเรียบง่ายไม่ได้ยืดยาว ทว่าหนักแน่นอย่างที่ใจหมี่หลัวกำลังต้องการ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงคลอตามแก้ม นางไม่อยากแสดงความอ่อนแอแต่ยามอยู่ต่อหน้าเขานางก็ไม่อยากแสร้งเป็นเข้มแข็งเช่นกัน หมี่หลัวสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้งก่อนก้าวไปหาเขามากขึ้นเรื่อย ๆ“หากข้า...เลือกกลับไปเป็นองค์หญิงของแคว้นหนิงหลัวเล่า”เหรินชวนขยับเข้ามาใกล้จนมือเขาเอื้อมจับมือของนางไว้ทั้งสองข้างได้ถนัด สีหน้าไร้อารมณ์หยักยิ้มมุมปากอย่างจริงจัง“ข้าก็จะยอมละทิ้งตำแหน่งอ๋องแคว้นอวิ๋น ไม่ทำผิดต่อแคว้น แล้วก็ไม่ทำผิดต่อหัวใจตนเองด้วย ข้ารักเจ้านะ หลัวเอ๋อร์...”คำพูดนั้นทำให้น้ำตาพรั่งพรูออกมา หมี่หลัวยกมือตีอกเขาคราแล้วคราเล่า เสียงสะอื้นป
더 보기

บทที่ 37 ลูกใคร

ความนัยนี้ถือว่าเขาไว้หน้านางผู้เป็นมารดามากแล้ว ทั้งเขาและเหรินชวนต่างตกอยู่ในการควบคุมของมารดามาตลอดแต่หลังจากนี้ควรเปลี่ยนยุคเสียแล้ว“เสด็จแม่บอกว่าทำเพื่ออนาคตพวกข้า เสียสละเพื่อพวกข้า...แต่ในวันนี้ ข้ากลับเริ่มคิดว่า ที่ผ่านมาท่านทำเพื่อท่านเองต่างหาก” หยางไทเฮาชะงัก สีหน้าเปลี่ยนชัดเจนเมื่อได้ยินหลี่อวิ้นเซียงพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ไม่เปิดช่องให้มารดาแย้ง “ส่วนเรื่องหยางซีผิง ก็ให้นางเข้ามาเป็นสนมของข้าก็แล้วกัน”เมื่อกล่าวจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไป ส่วนเหรินชวนนั้นยังคงนั่งอยู่สักพักมือหนึ่งลูบขอบถ้วยชาช้า ๆ เวลาผ่านไปชั่วครู่ก็ลุกขึ้นเงยหน้าสบตามารดาแผ่รังสีเย็นเยียบ“หลังจากนี้ มื้ออาหารของเราสามคน...ก็คงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว”ประโยคนั้นตกลงกลางห้องดังชัดเจนก่อนร่างสูงจะก้าวพ้นประตู ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงกว่าเสียงใด หยางไทเฮานั่งนิ่งอยู่กับที่ ดวงหน้านิ่งเรียบแววตาที่เคยเฉียบคมบัดนี้มีเพียงความเจ็บลึกซ่อนอยู่มามาคนสนิทขยับเข้ามาเงียบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “จะให้บ่าวไปเปลี่ยนสำรับไหมเพคะ?”หยางไทเฮาถอนหายใจยาว “ไม่ล่ะ...ข้าอยากพั
더 보기

บทส่งท้าย

ไม่ผิดแน่เด็กน้อยมีสายตาเรียบนิ่ง อีกทั้งใบหน้าก็คล้ายบุรุษข้างกายนางมากกว่าแปดส่วน เขากล้าโกหกหลอกล่อนางมานานเพียงนี้แล้วเพิ่งมาบอกนางอย่างนี้ไม่ต่างจากเอาไม้กระบองมาทุบหัวคนหนึ่งคิดจินตนาการไปไกลส่วนคนฟังแล้วก็อึ้งไม่เข้าใจว่านางคิดเช่นนั้นได้อย่างไร เขานั้นกลัวนางจะเข้าใจผิดก็รีบเอ่ยตัดความคิดอีกฝ่ายอย่างเร็วไม่สนมือบางที่ทุบตีเขาอยู่“ไม่ใช่ลูกข้า แต่เป็นข้าเองต่างหาก! อา ข้าอยากตายนัก...”จบกันศักดิ์ศรีและหน้าตาของอ๋องไป๋เยี่ยที่สร้างสมมา ไม่เหลืออีกแล้ว เหรินชวนก้มหน้าลงซ่อนในฝ่ามือทั้งสอง ทำใจอยู่ครู่หนึ่งข้างหูเขาก็ยินเสียงบางอย่างคล้ายคนกำลังกลั้นหัวเราะ พอเงยหน้ามองก็พบว่าหมี่หลัวกำลังปิดปากมองเขาอยู่“เจ้าไม่ชังข้าหรือ?”“อ้อ เรื่องนั้นหรือข้าจะชังทำไมกัน การที่ร่างพระองค์หดเหลือกลายเป็นเด็กก็เพราะพิษของแคว้นหนิงหลัวมิใช่หรือ ข้าสิควรถูกโกรธ เอ่อ แล้วพระองค์มิเคยคิดจะแก้แค้นคนแคว้นหนิงหลัวหรือเพคะ?”“หึ ข้าแก้แค้นแล้ว การที่เจ้าเลือกข้าและละทิ้งสายเลือดนั่นก็ทำให้พวกเขาเจ็บปวดปางตายแล้วกระมัง”หมี่หลัวรีบสลัดความรู้สึกผิดเมื่อครู่ทิ้งทันที นางค่อยสบายใจขึ้นหน่อย“พอพระองค์
더 보기

ตอนพิเศษ 1 ทำให้ประหลาดใจ

ตอนพิเศษทุกก้าวที่หยางซีผิงก้าวเดินล้วนถูกจับจ้องโดยสายตานับสิบของเหล่าสตรีฝ่ายใน ภาพฝันว่านางจะก้าวเข้าสู่วังหลังอย่างทรงเกียรติเพราะมีทั้งอำนาจจากตระกูลหยางและการสนับสนุนของไทเฮานั้น… ใช้ไม่ได้ในที่แห่งนี้เลยสตรีรอบกายล้วนมาจากตระกูลใหญ่ไม่ต่างจากนาง บางคนยิ่งกว่าด้วยซ้ำ รอยยิ้มที่พวกนางส่งให้ดูงดงาม ยินดี… ทว่าไร้ความจริงใจราวยาพิษเคลือบน้ำผึ้งจะขอเอื้อใบบุญของหยางไทเฮาก็ไม่ได้แล้วเพราะล่าสุดนางเพิ่งไปส่งพระนางขึ้นไปสวดมนต์ที่วัดประจำราชวงศ์ นับแต่นี้นางต้องพึ่งฝีมือตนเองซีผิวยกยิ้มมุมปากขึ้นเพียงนิดเดียวให้กับชะตาตนเอง จะโทษใครได้เล่าในเมื่อนางเลือกเส้นนี้เพราะอยากมีอำนาจเองอำนาจกับความอิสระสบายใจ อยู่ตรงข้ามกัน... ขึ้นอยู่กับว่านางจะเลือกเส้นทางที่มุ่งไปฝั่งไหน...หมี่หลัวเดินทางกลับมายังหมู่บ้านที่เคยอาศัยอยู่ …สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยขับไล่นางออกไป บัดนี้ถูกเผาจนวอดวายไม่เหลือเคล้าเดิมแล้ว นางเพิ่งรู้ความจริงจากปากของเหรินชวนว่าเขาจัดการให้หลังจากนางจากไปยามได้ฟังนางไม่รู้สึกอันใดแค่สิ่งที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป นางใช้ชีวิตตอนนี้อย่างมีความสุขดีกว่าทว่าตอนแต่สิ่งที่รออย
더 보기

ตอนพิเศษ 2 กลับมาพร้อมหน้า

ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นได้จังหวะเสียแล้ว“มีคนมาพบขอรับ!” เป็นเสียงของอู่ไห่ คนสนิทแสนซื่ออีกคนของเขานั่นเองเหรินชวนถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดปล่อยนางออกไปแล้วค่อยเดินตามนางมา ระหว่างทางที่ผ่านลูกน้องคนสนิทก็เอ่ยสั่งเสียงกร้าว“อู่ไห่...ไปรับโทษเสีย”“หา? ...ทำอะไรผิดหรือ?” เขางุนงงสุดขีดแต่ท่านอ๋องไม่อยู่อธิบายแล้ว เป็นอวี่เซินเดินเข้ามาบอกสหายอย่างหวังดี“เจ้าทำลาย ‘ช่วงเวลาล้ำค่า’ ของท่านอ๋อง...น่ะสิ”ทันทีที่หมี่หลัวก้าวออกจากพ้นหลังโรงน้ำชาแล้ว เสียงก็มาก่อนได้เห็นตัวเจ้าของเสียงทันทีโฮ่ง! โฮ่ง!“เจ้าไป๋หู!”สุนัขขนขาวสะอาดตัวเตี้ย วิ่งเข้าหานางอย่างดีใจจนแทบเหินบินมากกว่าวิ่งบนพื้น หางสะบัดแรงแทบจะหลุด แล้วยิ่งพอมันถึงตัวหมี่หลัว มันก็กระโดดขึ้นหมายจะเลียหน้านางอย่างสุดแสนคิดถึง“อู๊ย! ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะเรา”หมี่หลัวหัวเราะออกมาอย่างอ่อนโยน อุ้มมันขึ้นกอดด้วยสองแขนแน่นมองมันที่แลบลิ้นดิ้นไปมา นางเจอมันล่าสุดก็ตอนไปจวนสกุลหลิวเพื่อเตรียมของทำชามัทฉะในงานพิธีนู่นแหนะ พอเห็นมันทรมานพอตัวแล้วก็อุ้มมันเข้ามาใกล้มากขึ้น เจ้าไป๋หูเองก็ไม่รอช้า มันหอบหายใจด้วยความตื่นเต้น และ
더 보기

บทนำ : อนุตัวประกอบเช่นข้า มีชะตาต้องตาย

บทนำอนุตัวประกอบเซี่ยหนิงอันนั่งนิ่งริมหน้าต่าง ปลายนิ้วแตะขอบถ้วยชาที่เย็นแล้ว สายตาเหม่อมองออกไปนอกเรือนที่แสนเงียบงันชีวิตนี้บัดซบเพราะเจ้านายด่าไม่พอ จากธรรมดากลับตาลปัตรกลายเป็นตัวละครหนึ่งในนิยายจีนโบราณไปเสียแล้ว...ใครจะคิดเล่าการที่นางอยากผ่อนคลายจากความเครียดไม่อ่านหนังสือแนวสืบสวนสอบสวนอย่างปกติ มาอ่านนิยายรักจีนโบราณเพียงครั้งเดียวจะทำให้นางได้ชีวิตใหม่เร็วเพียงนี้อยู่ดี ๆ นางก็ทะลุเข้ามาในนิยายย้อนยุคที่ยายของนางเขียนไว้ก่อนสิ้นใจ และไม่ใช่ในฐานะตัวเอกหรือนางร้าย แต่กลับเป็นเพียงตัวประกอบที่ถูกเอ่ยถึงสองครั้งในเรื่อง ได้ชื่อว่าเป็นอนุคนโปรดของตัวร้ายที่ตายอย่างไร้ค่าในตอนเกือบช่วงท้ายของเรื่อง มีนามว่าเซี่ยหนิงอัน นามเหมือนเหมือนกันทุกตัวอักษรไม่พอ ใบหน้าก็ใช่ราวกับเป็นตัวคนเดียวกันแต่คนละกาลเวลาอย่างไรอย่างนั้นทว่าหากไม่เพราะพอถามหลายอย่างจากคนรอบตัวแล้วก็คงไม่เชื่อว่าตนกำลังอยู่ในนิยายเช่นนี้นางลองหาทางกลับแล้ว ทั้งขอพรต่อฟ้า ทั้งกระโดดลงสระบัวหวังให้จบจากฝันนี่ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงผ้าเปียกชุ่มและเสียงบ่าวโวยวายแทบทั้งเรือน สุดท้ายก็ได้แต่หัวเราะในลำคอและคิด
더 보기

บทที่ 1 พาข้ากลับหน่อย 1

บทที่ 1พาข้ากลับหน่อยหลังเรื่องอับอายวันนั้นจบลง ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วทั้งจวนอ๋องอย่างรวดเร็ว ปลายลิ้นของบ่าวสาวและเหล่าอนุนางอื่น ๆ ของท่านอ๋อง แผ่วเบาแต่แหลมคมกว่าใบมีดอย่างไม่ต้องสืบบ้างก็ว่า “อนุเซี่ยหน้าไม่อาย จงใจล้มใส่ท่านอ๋อง”บ้างหัวเราะพลางกระซิบ “หญิงพรรค์นั้นมีแต่มารยา อยากให้ท่านอ๋องเหลียวแลจนทำเรื่องเสียหน้าเอง สมน้ำหน้า”เซี่ยหนิงอันแตะหน้าผากที่ยังขึ้นโหนกบวมจาง ๆ นางไม่ได้โต้ตอบใคร เพียงเก็บตัวอยู่ในห้องด้านหลังเรือนที่มีแต่ตู้หนังสือเก่า กลิ่นกระดาษและฝุ่นจับหนา ปลายนิ้วเรียวไล้ตามอักษรบนสมุดบัญชี พอเห็นลายมือเก่าแก่ก็ได้แต่ถอนหายใจยิ่งค้น นางก็ยิ่งเห็นเงาเจ้าของร่างเดิมชัดขึ้น อนุเซี่ยคนก่อนนั้นคงเป็นหญิงเอาแต่ใจ มีนิสัยถือดี เพราะเป็นลูกสาวที่บิดารักกว่าที่คิด แม้เกิดจากมารดาฐานะต่ำต้อยอย่างนางโลมผู้เคยอยู่ในหอรื่นรมย์แต่เพราะงามนักจึงเป็นที่โปรดปรานของนายท่าน คงหวังเลี้ยงดูไว้ใช้ประโยชน์อย่างเช่นวันนี้คำบอกเล่าของแม่นมอวิ๋นยามยื่นถ้วยยาให้ทุกคืนก็ยิ่งตอกย้ำชัดเจนราวอยากล้างสมอง“แม้มารดาท่านจะต่ำต้อย แต่ท่านผู้ว่าการเมืองเซี่ยก็รักท่านไม่ต่างจากบุตรภรรยาเอก ตอน
더 보기
이전
1
...
56789
...
12
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status