ข้าทะลุมิติมาเลี้ยงท่านอ๋องจอมโหด의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

เสียงฝีเท้าบางเบาดังขึ้นที่หน้าทางเข้า เหมือนมีใครสักคนกำลังเดินเข้ามาในห้องเงียบ ๆ นี้เปลือกตาที่หลับอยู่ดีๆ ก็ลืมโพลงขึ้น แววตาคมเข้มวาบวับ เขาเด้งตัวลุกขึ้นราวกับสายฟ้าแลบ ถอดชุดคลุมออกด้วยความรวดเร็วอย่างไร้ลังเล แล้วกระโจนสู่บ่อน้ำทันใดเสียงน้ำกระเพื่อมดังตูมใหญ่ หนิงอันสะดุ้งเฮือก รีบยกมือปิดอก เปล่งเสียงตกใจทันที“อ๋องเจ๋อ! ท่าน!!”แต่นางยังพูดไม่จบ ร่างสูงของเขาก็ว่ายน้ำเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว มือแกร่งคว้าเอวนางไว้แล้วดันไปแนบกับขอบหินเย็นที่อยู่ริมบ่อ ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมา ทั้งแผ่กายบังทั้งตัวไว้ไม่ให้มองเห็นจากมุมใด ใบหน้าคมก้มลงมาชิดจนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาแตะปลายจมูกนาง“อ๋องเจ๋อ ท่านจะทำอะไร...”น้ำเสียงของนางสั่นระริก ริมฝีปากของเขาเฉียดกับริมฝีปากของนางจนแทบจะสัมผัสกันแต่เขากลับหยุดไว้เพียงเท่านั้น ดวงตาคมตวัดไปมองด้านหลัง แล้วเปล่งเสียงดุดัน“ออกไป!”เสียงนั้นกึกก้อง กดดันจนแม้แต่คนที่ย่องมาเงียบๆ ยังต้องถอยหนี หนิงอันหอบหายใจแรง หน้าแดงซ่านไปถึงใบหู มือยังปิดหน้าอกไว้ ยามเขาเอ่ยไล่ใครบางคนหนิงอันจึงค่อยได้สติ ดวงตากลมโตเบิกกว้างหลี่เล็กลงอย่างเข้าใจ กล้ามเนื้อแน่น

บทที่ 15โอกาสไม่เคยรอใครพร้อม“บิดาเจ้าส่งหนังสือมา ขอให้ข้าเป็นผู้จัดการเรื่องที่เกี่ยวกับโรคระบาดนี้ทั้งหมด...”เซี่ยจิ้งอันดูเหมือนร้องขอ ให้อ๋องเจ๋อเป็นฝ่ายได้เปรียบแต่ก็ใช้โอกาสได้ดีไปในตัวด้วย...หากอ๋องเจ๋อที่อยู่ในตำแหน่งเจ้าเมืองจัดการไม่สำเร็จเขาจะถูกมองว่าไร้ความสามารถอย่างแท้จริง แต่หากพลิกสถานการณ์ได้ ศรัทธาของชาวเมืองเหนือจะหันกลับมาหาเขาแทน แม้จะเป็นเหมือนกับดักแต่เป็นโอกาสให้อ๋องเจ๋อเช่นกันเป็นโอกาสที่หอมหวานยากต้านทานยิ่งนัก“แล้วท่านอ๋องจะรับหรือไม่เจ้าคะ?”“ข้ารับแล้ว” เสียงเขาหนักแน่น “ที่ข้าเรียกเจ้ามาก็เพราะคิดว่าเจ้ามีความคิดดีมาเสนอในการจัดการนั่นแหละ มิใช่หรือ?”คำพูดนั้นทำให้มุมปากนิ้วหนิงอันกระตุกเล็กน้อย เขารู้ดีและรู้จักใช้ประโยชน์เสียจริง...นางขยับริมฝีปากหยักยิ้มก่อนตอบเสียงเรียบเรียบไม่ตื่นเต้นเกินไป “ข้าก็พอมีแนวทางจัดการอยู่บ้างเจ้าค่ะ แต่เรื่องหาต้นเหตุของโรคนี้คงต้องรบกวนท่านอ๋องจัดการ...”อ๋องเจ๋อพยักหน้า “ได้ แล้ววิธีการของเจ้าคืออย่างไร?”หนิงอันอธิบายอย่างใจเย็นกับสิ่งที่นางใคร่ครวญมาคลอดหลายวันผนวกกับให้คนไปสอบถามอาการของคนป่วยมาแล้วด้วย “หา

“แน่นอนข้าสัญญา ”เขาเอ่ยพร้อมสบตานางอย่างสื่อความหมายลึกซึ้ง สายตานี้ทำให้หนิงอันรู้สึกสั่นไหวในใจอย่างประหลาด นางไม่อาจสู้สายตาเขาได้จึงเบนตามองนอกหน้าต่างทันใด“ขอบคุณเจ้าที่ทำให้ข้ามองเห็นทางชัดขึ้น ที่เหลือ...ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด”หนิงอันแย้มยิ้มกับคำขอบคุณของเขาโดยไม่หันกลับไปมอง ความอบอุ่นในใจที่เกิดขึ้นมีหรือหนิงอันจะไม่รู้ว่าคืออันใด หัวใจน้อย ๆ ดวงนี้เกินหักห้ามแล้ว แม้จะเหลือเวลาอีกไม่นานก่อนที่เขาจะกลับเมืองหลวงไปตามเส้นเรื่องเดิมในนิยายก็ตามนางก็ขอใช้เวลาให้คุ้มค่าเถิด...รถม้าหยุดสนิทเมื่อถึงหน้าจวนผู้ว่า อ๋องเจ๋อลุกขึ้น บอกสั้น ๆ กับสารถี “ส่งอนุเซี่ยกลับจวนอ๋อง” แล้วก้าวลงโดยไม่หันกลับมามองอีกหนิงอันมองตามแผ่นหลังกว้างที่ค่อย ๆ หายลับไปทางบันไดหิน ความอุ่นวาบบางอย่างยังคงค้างอยู่ในอก ทั้งจากคำพูดสุดท้ายของเขา...และแววตาที่ทำให้นางลืมหายใจไปชั่วครู่ยามหนิงอันก้าวพ้นประตูเรือนจวนก็เห็นร่างของแม่นมอวิ๋นยืนรออยู่ตรงหน้าประตูห้อง สีหน้ากังวลจนปิดไม่อยู่“คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะดูเหมือนว่าท่านจะได้เบาะแสอันใดเพิ่มแล้วเลยรีบวิ่งไปมิใช่หรือ?”“อืม เป็นอย่างที่ค

บทที่ 18หนิงอันคนนั้นคือนางใช่หรือไม่มือที่สั่นเทาเทราดน้ำมันลงบนพื้น กลิ่นฉุนแทรกจมูกจนหนิงอันแทบสำลัก หัวใจเต้นระส่ำขณะสายตากวาดหาทางออกคบเพลิงข้าง ๆ ถูกหยิบออกมาแม่นมอวิ๋นยกขึ้นสูง เปลวไฟส่องใบหน้าและแววตาที่ทั้งรักทั้งแค้น น้ำตาไหลเงียบจากหางตาแต่ริมฝีปากยังยิ้มเย็นเสียงสวดพระธรรมแผ่วเบาดังขึ้นจากไกลลิบ เงาไฟในห้องสั่นวูบตามแรงลมที่ลอดเข้ามา แม่นมอวิ๋นหยุดชะงักนิ่งไปทันใด ดวงตาเลื่อนลอย มือคลายจากคบเพลิงจนมันหล่นกระแทกพื้นไม่โดนจุดที่ราดน้ำมันไว้แต่สะเก็ดไฟแตกกลับกระจายไปโดนเสี้ยวของน้ำมันแทนร่างเหี่ยวย่นทรุดฮวบลงราวสติถูกดึงออกไปในพริบตา...หนิงอันอึ้งมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นค้างแข็งไปชั่วขณะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินเข้าใจ กลิ่นน้ำมันคละคลุ้งจนแสบคอ ไฟเริ่มลุกลามช้า ๆ ตามรอยน้ำมันที่หกไว้ นางขยับตัวหนีแต่เชือกรัดแน่นเกินไป เสียงไอของนางดังสลับกันกับเสียวปะทุกับเปลวไฟ“ช่วยด้วย!”ในวินาทีก่อนความมืดจะกลืนร่าง เสียงหนึ่งฝ่าเปลวเพลิงเข้ามา “หนิงอัน!”ประตูถูกถีบจนไม้หนึ่งเดียวปลิวกระเด็น อ๋องเจ๋อพุ่งเข้ามาในชุดเปื้อนดิน เขาไม่ลังเลแม้ครู่เดียวที่จะฝ่าเปลวไฟที่เริ่มโหมกระหน่ำ อุ้ม

บทที่ 20เข้าสู่เมืองหลวงอ๋องเจ๋อในอาภรณ์สีกรมเข้มเพิ่งก้าวออกจากห้องอักษร หลังถวายรายงานต่อเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้จบสิ้น เสียงฝีเท้าของขันทีค่อย ๆ จางลง ทิ้งเพียงความเงียบที่ก้องอยู่ในหัวเขาแต่ใจไม่อยู่กับตัวแล้วขณะนั้นเบื้องหน้าอ๋องเจ๋อก็เห็นเป็นสตรีคุ้นตาในชุดสีขาวอ่อนกำลังก้าวเคียงมากับชายหนุ่มในชุดดำขลิบทองปักดิ้นทอง พวกเขาคือเว่ยจิ่งฮวา และองค์รัชทายาทอวี่เหิง...“กระหม่อมถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งคุณหนูเว่ย”อวี่เหิงยิ้มยินดี แววตาทอดมองอย่างผู้เหนือกว่าแต่ก็แฝงความเป็นมิตร “อ๋องเจ๋อ กลับจากเมืองเหนือพร้อมกับงานสำเร็จสมดังพระราชประสงค์ของเสด็จพ่อเป็นที่ยินดียิ่ง”“เป็นพระเมตตาฝ่าบาทที่ทรงประทานโอกาสให้กระหม่อมรับใช้...” น้ำเสียงของเขาราบเรียบไม่ยินดีเท่าที่ควรเว่ยจิ่งฮวาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่นั้นฉายแววฉงนอย่างไม่ปิดบัง“หลายปีมานี้ท่านอ๋องดูเปลี่ยนไปมากนะเจ้าคะ ไม่ได้เจอกันนานสบายดีหรือไม่? เมืองเหนือคงทำให้ท่านลำบากมากกระมังเจ้าคะ”“ขอบคุณคุณหนูเว่ยที่เป็นห่วงแต่ข้าสบายดี...”เขาตอบเพียงเท่านั้น ดวงตาเหลือบเห็นรอยยิ้มบางที่ผุดขึ้นเมื่อองค์รั