“นายท่านออกไปว่าราชการแต่เช้า คงกลับยามค่ำเจ้าค่ะ” บ่าวสาวรายงานเสียงนุ่มกับแม่นมอวิ๋นที่เอ่ยถามไปเมื่อครู่“เสียดายจริง ๆ” แม่นมเอ่ยอย่างอ่อนโยน แววตาผิดหวังซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม “นายท่านคงปลื้มใจนักหากรู้ว่าท่านกลับมาเยี่ยมบ้านนะเจ้าคะ ไว้คราวหน้ากลับมาอีกบ่าวจะสอบถามให้ดีก่อน”หนิงอันยกถ้วยชาแตะริมฝีปากส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจอันใด“เช่นนั้น วันนี้ข้าก็ไปดูดูเรือนเก่าที่เคยอยู่หน่อยก็แล้วกัน”เสียงนุ่มแต่ทิ้งความสังสัยไว้แต่อื่นใดเลยคนอารมณ์ดีอยู่ก็รีบเสนอตัวทันที“งั้นเดี๋ยวนมพาไปเจ้าค่ะ”“ไม่ต้องหรอก นมไปเอาขนมกับน้ำชาเตรียมไว้เถิด ข้าหิวพอดีเพียงบอกทางมาข้าจะเดินไปเอง”แม่นมชะงักแววลังเลวูบในดวงตา ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “เช่นนั้นนมจะรีบไป ท่านอย่าเดินเถลไถลไกลนักนะเจ้าคะ”หนิงอันคลี่ยิ้มบางขณะมองแผ่นหลังของสตรีวัยกลางคนหายไปหลังเสาไม้ พอลับตา ก็ออกเดินไปตามทางที่ได้รับคำบอก ลมบ่ายพัดกลิ่นเขียนของใบไม้และฝุ่นจาง ๆ เข้าปะทะหน้าจนผมที่ม้วนไว้สั่นเบา ทางเดินยาวเรียงรายด้วยต้นหลิวสองข้าง บ่าวรับใช้เริ่มบางลงจนเงียบสงบและแล้วเสียงแหลมสูงก็ดังขึ้นมาจากปลายทาง “อ้าว...กลับมาแล้วรึอนุเซี่ย? หรือว
더 보기
