ตอนที่ 9 พายุหึง

ตอนที่ 9 พายุหึง

คืนนั้น มู่หรงเสวี่ยกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลโม่เกือบห้าทุ่ม เมื่อผ่านตึกใหญ่ที่มืดสลัว เธอหวังจะรีบกลับไปพักผ่อนที่ตึกเล็ก

“ไปไหนมา!”

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังมาจากเงามืดตรงพุ่มไม้ มู่หรงเสวี่ยชะงักกึก หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย

โม่เยี่ยนเฉิงก้าวออกมาจากเงามืด ในมือมีแก้วบรั่นดีที่พร่องไปกว่าครึ่ง เขาไม่ได้ใส่สูท แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้าง

“เรื่องของฉัน” มู่หรงเสวี่ยตอบเสียงเย็น พลางก้าวเดินต่อหมายจะผ่านหน้าเขาไป

หมับ!

มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอต้องนิ่วหน้า “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?!"

มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงความเบื่อหน่าย “คุณโม่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของคุณ พวกเราต่างคนต่างอยู่ ฉันจะไปไหน ทำอะไร มันก็เรื่องของฉัน เหมือนกับที่คุณจะพาเถียนเซียงไปไหนต่อไหน ฉันก็ไม่เคยยุ่ง”

“เธอประชดฉันงั้นเหรอ?” โม่เยี่ยนเฉิงบีบข้อมือเธอแรงขึ้นจนผิวขาวเริ่มขึ้นรอยแดง “ที่แท้ที่ทำเป็นเงียบไป เพราะจะเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีนี้สินะ”

“ฉันไม่ได้ประชด ฉันพูดความจริง” เธอพยายามบิดข้อมือออก “ปล่อยค่ะ ฉันเหนื่อย และอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ฉันมีงานต้องทำแต่เช้า”

“งาน? งานบ้าบออะไรของเธอ!” เขาตวัดร่างเธอเข้าหาตัว จนอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นบรั่นดีผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำให้เธอมึนงง “หรือว่าเธอไปเสนอขายตัวให้ผู้ชายคนอื่นอีก!”

“โม่เยี่ยนเฉิง! อย่ามาดูถูกฉันนะ!” มู่หรงเสวี่ยตวาดกลับ แววตาแข็งกร้าว “ไม่ใช่ทุกคนที่จะมักมากเหมือนคุณ!”

ความโกรธแล่นพล่านในกายมาเฟียหนุ่ม เขาเกลียดที่เธอมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาแบบนี้ เขาชอบให้เธอกรีดร้อง ชอบให้เธอดิ้นรน หรือชอบแม้กระทั่งให้เธออ้อนวอนขอความรักจากเขา มากกว่าการที่เธอมองเขาเหมือนเป็นธาตุอากาศ

“มักมากงั้นเหรอ? งั้นมาดูซิว่าคนมักมากอย่างฉัน จะทำอะไรกับเมียที่จองหองอย่างเธอได้บ้าง!”

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มพาดบ่า มู่หรงเสวี่ยพยายามดิ้นรนแต่เรี่ยวแรงของเธอสู้เขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาพาเธอกลับไปที่ตึกใหญ่ เดินตรงไปยังโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว

ก่อนจะวางเธอลงบนโซฟาหนังเย็นเฉียบ ร่างกายกำยำกดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“หยุดนะ... โม่เยี่ยนเฉิง!”

“ไม่หยุด!” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างบ้าคลั่ง มู่หรงเสวี่ยพยายามผลักไส แต่สัมผัสที่คุ้นเคยกลับปลุกเร้าความรู้สึกส่วนลึกที่เธอพยายามซ่อนไว้ ร่างกายของมู่หรงเสวี่ยคนเดิมตอบสนองต่อชายคนนี้อย่างรุนแรงจนลู่เหม่ยในร่างรู้สึกเกลียดตัวเอง

เขากระชากชุดกี่เพ้าของเธอจนขาดวิ่น เผยให้เห็นทรวงอกสะพรั่งที่เขาโหยหามาหลายวัน

“อา... เสวี่ยเอ๋อร์... เธอทำอะไรกับฉัน” เขาครางเสียงพร่าขณะที่ริมฝีปากบดขยี้ลงบนยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทาย

มู่หรงเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดรอดออกมา

“เกลียดฉันสิ... ด่าฉันเลย...” โม่เยี่ยนเฉิงเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉ่ำเยิ้มด้วยความปรารถนา “แต่จำไว้นะมู่หรงเสวี่ย... อย่าได้คิดจะไปหาใครคนอื่น นอกจากฉัน!”

 มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างเริ่มทำหน้าที่สำรวจความอวบอิ่มที่สั่นระริกตามแรงสะอื้น

โม่เยี่ยนเฉิงไม่ได้ใช้ความรุนแรงป่าเถื่อนเหมือนครั้งแรก แต่สัมผัสของเขาในคืนนี้กลับเต็มไปด้วยความช่ำชองและเอาแต่ใจ เขาใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวพรมจูบไปทั่วซอกคอขาวระหง ลากต่ำลงมายังเนินอกที่กระเพื่อมไหว

“ปล่อย... อย่าทำแบบนี้...” เสียงของเธอสั่นเครือ แผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ “ถ้าฉันไม่บังคับ เธอคงไม่ยอมให้ฉันแตะต้องเลยใช่ไหม?”

โม่เยี่ยนเฉิงไม่รอคำตอบ เขาบดเบียดริมฝีปากลงมาปิดปากที่กำลังจะโต้แย้งนั้นอย่างรุนแรง เขาแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างจาบจ้วง มู่หรงเสวี่ยพยายามขัดขืนในคราแรก แต่เมื่อถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง สมองของเธอก็เริ่มพร่าเบลอ มือที่ถูกรวบไว้เหนือศีรษะเริ่มอ่อนแรง

เขาสัมผัสได้ถึงการโอนอ่อนนั้น มุมปากหยักยกยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะถอนริมฝีปากออก แล้วลากไล้ต่ำลงมาที่ทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบถี่ เขาใช้ลิ้นร้อนละเลียดชิมยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตาอย่างจงใจกระตุ้นอารมณ์ให้หญิงสาว

“อ่าา!...” มู่หรงเสวี่ยแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมตัว 

“ร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากนะ เสวี่ยเอ๋อร์...” เขาครางกระเส่าข้างหู พลางปลดเข็มขัดและกางเกงของตนออกอย่างรวดเร็ว

ความเย็นของอากาศในห้องนั่งเล่นตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายกำยำที่ทาบทับลงมา โม่เยี่ยนเฉิงแยกเรียวขาเสลาของเธอออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวเข้าประจำที่ 

“มองหน้าฉัน!” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับบีบคางเธอให้สบตา “จำไว้ว่าคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวเธอคือฉัน... โม่เยี่ยนเฉิง!”

“อ๊ะ!...” มู่หรงเสวี่ยสะดุ้งสุดตัวเมื่อความแข็งขึงเบียดแทรกเข้ามาที่เดียวสุดลำ ความคับแน่นทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะปริแตก 

“อา... แน่นชะมัด...” เขาโน้มตัวลงมาจูบปิดปากที่พยายามจะประท้วงของเธอ มอบจูบที่ดูดดื่มและเรียกร้องจนเธอแทบขาดใจตาย

จังหวะรักเริ่มเร่งเร้าขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง เสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกัน โม่เยี่ยนเฉิงพลิกกายเธอให้ขึ้นมาอยู่ด้านบน บังคับให้เธอเป็นฝ่ายควบคุมจังหวะ มู่หรงเสวี่ยตัวสั่นเทา เธอต้องเกาะไหล่หนาไว้แน่นขณะที่เขาสวนสะโพกเข้าหาอย่างรุนแรง

“อ๊ะ!... โม่... โม่เยี่ยนเฉิง...เบา ๆ หน่อยได้ไหม” เธอครางกระเส่า มือเรียวจิกลงบนแผ่นหลังกว้างที่มีมัดกล้ามตึงแน่นเพื่อระบายความเสียวซ่าน

“พูดออกมา... ว่าเธอเป็นของใคร!” เขาคำรามพร่า สองมือหนาบีบเค้นสะโพกมนอย่างแรงจนขึ้นรอยมือ

“ฉัน... ฉันเป็นของ... ของคุณ... อื้อออ!”

พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนถึงขีดสุด มู่หรงเสวี่ยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกกระจายกลายเป็นแสงสีขาวโพลน ร่างระหงเกร็งกระตุกซบลงบนอกกว้างอย่างหมดแรง ขณะที่โม่เยี่ยนเฉิงเองก็ปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าสู่กายสาว เขาโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

เมื่อพายุสวาทสงบลง มู่หรงเสวี่ยพยายามพยุงร่างกายที่อ่อนแรงให้ลุกขึ้นจากตักคนใจร้าย ทว่าชุดกี่เพ้าตัวสวยกลับขาดวิ่นจนไม่สามารถปกปิดร่างกายได้อีกต่อไป

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวของโม่เยี่ยนเฉิงที่ถูกถอดทิ้งไว้บนพื้นข้างโซฟา เธอไม่ลังเลที่จะคว้ามันขึ้นมาสวมใส่ กลิ่นบรั่นดีและน้ำหอมที่ติดอยู่บนเนื้อผ้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับตอกย้ำถึงร่องรอยการตีตราที่เขาเพิ่งฝากไว้

เธอติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งด้วยมือที่สั่นเทา ชายเสื้อยาวลงมาคลุมต้นขาขาวนวลที่ยังมีรอยแดงจางๆ

“พอใจหรือยัง? ถ้าพอใจแล้ว... ฉันขอตัว”

คำพูดนั้นเรียบเฉยเสียจนน่าใจหาย เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งจมอยู่ในความมืด มู่หรงเสวี่ยพาร่างที่สั่นสะท้านของตนเองเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่แรงจะมี

โม่เยี่ยนเฉิงมองตามแผ่นหลังบางในเสื้อเชิ้ตของเขาไปจนลับตา ความรู้สึกผิดเล่นงานมาเฟียหนุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน