ตอนที่ 8 หัวใจที่ถูกสั่นคลอน

ตอนที่ 8 หัวใจที่ถูกสั่นคลอน

ตลอดทั้งสัปดาห์ เถียนเซียงพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่สวยแต่รูป เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง คอยช่วยเฉินอวี่จัดระเบียบเอกสารสำคัญต่างๆ มากมาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ดอกมะลิที่ติดตัวเธอทำให้ห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่ดูสดชื่นขึ้น

โม่เยี่ยนเฉิงเริ่มเสพติดการมีเธออยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าเขาจะไปประชุมที่ท่าเรือ หรือไปตรวจความเรียบร้อยที่โกดังสินค้า เขามักจะสั่งให้เถียนเซียงติดตามไปด้วยเสมอ ในสายตาของคนภายนอก เถียนเซียงกลายเป็นคนโปรดของมาเฟียหนุ่มไปเสียแล้ว

“คุณโม่คะ... วันนี้ต้องไปที่กาสิโนก่อนตอนทุ่มตรงค่ะ” เถียนเซียงเดินมารายงานตารางงานพร้อมสมุดจดเล่มเล็กในมือ

โม่เยี่ยนเฉิงเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา “วันนี้เธอต้องไปกับฉันด้วย”

เถียนเซียงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาโตสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้น มือที่ถือสมุดจดสั่นเทาจนสังเกตได้ชัด ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เธอพยายามจะฝังกลบไว้ก็ผุดพรายขึ้นมาดั่งฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

โม่เยี่ยนเฉิงวางแก้วกาแฟลง กิริยาของหญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาเดาออกได้ไม่ยากว่าเธอกำลังกลัวอะไร ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อสารเลวของเธอคงจะย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง

“ไม่ต้องกลัว เธอไปในฐานะผู้ช่วยของฉัน อยู่ข้างๆ ฉันตลอดเวลาก็พอ” เขาพูดพลางลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้จนเถียนเซียงต้องก้มหน้าหลบด้วยความขัดเขิน มือหนาเอื้อมไปแตะไหล่บางเบาๆ “ตราบใดที่เธออยู่ข้างกายฉัน... จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บ"

คำมั่นสัญญาจากปากชายที่ดูน่าเกรงขามที่สุดในเซี่ยงไฮ้ ทำให้เถียนเซียงรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่แล่นพล่านในอก เธอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

 

โม่เยี่ยนเฉิงเดินนำเถียนเซียงเข้าสู่โถงกาสิโนท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมาจากทุกสารทิศ บรรดาพนักงานต่างพากันโค้งคำนับให้พยัคฆ์ร้ายแห่งเซี่ยงไฮ้ด้วยความยำเกรง ทว่าสายตาหลายคู่กลับเลื่อนไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวร่างบางข้างกายเขาอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วคนที่จะยืนเคียงข้างมาเฟียหนุ่มในสถานที่แบบนี้ได้ มีเพียงมู่หรงเสวี่ยเท่านั้น

เถียนเซียงตัวสั่นเทาเล็กน้อย กลิ่นอายของนักผีพนันทำให้เธอนึกถึงวันที่พ่อลากเธอมาที่นี่เพื่อขายเธอชดใช้หนี้ มือบางเผลอขยำชายกระโปรงตัวเองแน่นจนยับย่น

โม่เยี่ยนเฉิงสัมผัสได้ถึงอาการนั้น เขาจงใจลดระดับแขนลงแล้วกระซิบด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันเพียงสองคน "เดินมาใกล้ๆ ฉัน"

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย เธอขยับเข้าไปใกล้จนไหล่บางแทบจะชนกับแผงอกแกร่ง ความอบอุ่นและรังสีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลายเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นอย่างประหลาด

ในขณะที่มาเฟียหนุ่มกำลังเจรจาธุรกิจพันล้านกับเหล่านักลงทุน เถียนเซียงก็นั่งคอยจดบันทึกประเด็นสำคัญอย่างตั้งใจ ความไร้เดียงสาของเธอที่พยายามจะทำความเข้าใจโลกสีเทานี้ทำให้โม่เยี่ยนเฉิงรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

ครั้งหนึ่งเมื่อนักลงทุนคนหนึ่งพยายามจะส่งแก้วเหล้าให้เถียนเซียงและเอื้อมมือจะแตะแขนเธอ โม่เยี่ยนเฉิงก็คว้าข้อมือชายคนนั้นไว้ทันควัน แรงบีบที่มหาศาลทำให้ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด

“มือของเธอมีไว้จดงานให้ผมเท่านั้น” เสียงของโม่เยี่ยนเฉิงเย็นเฉียบจนบรรยากาศรอบโต๊ะหนักอึ้ง

เถียนเซียงมองแผ่นหลังกว้างของชายที่ปกป้องเธอด้วยความรู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง เธอเริ่มมองข้ามความโหดร้ายที่คนอื่นร่ำลือ

หลังเสร็จงาน โม่เยี่ยนเฉิงพาเถียนเซียงเดินเล่นริมน้ำหวังผู่ ลมหนาวยามดึกพัดมาจนหญิงสาวตัวสั่น มาเฟียหนุ่มไม่ลังเลที่จะถอดเสื้อสูทราคาแพงของเขามาคลุมให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เถียนเซียงเงยหน้าสบตาเขา แสงไฟจากหอคอยสื่อสารสะท้อนในดวงตาของทั้งคู่

โม่เยี่ยนเฉิงพยายามบอกตัวเองว่าเถียนเซียงคือความสบายใจ แต่ลึกๆ ในส่วนที่มืดมิดที่สุดของหัวใจ เขากลับอดเปรียบเทียบไม่ได้... เถียนเซียงคือดอกไม้ที่น่าถนุถนอม แต่เมื่อนึกถึงมู่หรงเสวี่ย เขากลับรู้สึกถึงไฟที่แผดเผาและความปรารถนาที่อยากจะกำราบให้เธอยอมสยบอยู่ใต้ร่าง 

 

สองวันต่อมา ความสงบเงียบที่ตึกเล็กท้ายคฤหาสน์กลับกลายเป็นพายุที่ก่อตัวขึ้นในใจของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ทราบสาเหตุ โม่เยี่ยนเฉิงนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอาหารกว้างขวางในตึกใหญ่ เบื้องหน้าของเขาคืออาหารเช้าเลิศรสที่แม่ครัวฝีมือดีจัดเตรียมไว้ และข้างกายมีเถียนเซียงที่คอยคีบอาหารให้อย่างเอาใจใส่

ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องมองไปยังเก้าอี้ว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม... ที่ซึ่งปกติมักจะมีผู้หญิงแต่งกายฉูดฉาด นั่งจีบปากจีบคอพูดเรื่องไร้สาระหรือไม่ก็คอยจ้องจับผิดเขาด้วยสายตาหึงหวง

แต่นี่ผ่านไปเกือบสัปดาห์แล้ว ที่เขาไม่เห็นแม้แต่เงาของมู่หรงเสวี่ย

“คุณโม่คะ... ปลาทับทิมทอดสามรสวันนี้รสชาติดีมากเลยค่ะ ลองทานอีกนิดนะคะ” เถียนเซียงเอ่ยเสียงหวาน พลางส่งยิ้มละมุนให้มาเฟียหนุ่มที่มีสีหน้าบึ้งตึงตั้งแต่เช้า

“อืม... วางไว้เถอะ” โม่เยี่ยนเฉิงตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปหาเฉินอวี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล “อาเจินไปไหน? ทำไมวันนี้ไม่เห็นมาดูแลแถวนี้”

“อาเจินย้ายไปรับใช้นายหญิงที่ตึกเล็กเป็นการถาวรตามคำสั่งของนายหญิงครับ” 

โม่เยี่ยนเฉิงขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม พลางนึกถึงคืนที่เขาตักตวงผลประโยชน์จากร่างกายเธอจนหนำใจบนโต๊ะทำงาน ภาพมู่หรงเสวี่ยที่นอนหอบหายใจรวยริน ร่างกายบอบช้ำแต่ดวงตายังคงวาวโรจน์ด้วยความพยศมันยังติดตาเขาไม่หาย

“แล้วทั้งวันยัยนั่นทำอะไรบ้าง?”

“เอ่อ...นายหญิงออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าและกลับมาที่คฤหาสน์ดึกดื่นทุกวัน เห็นว่าไปอยู่ที่ร้านหยกที่เพิ่งซื้อมาน่ะครับ”

โม่เยี่ยนเฉิงแค่นหัวเราะ “ร้านหยกซอมซ่อนั่นน่ะเหรอ? หึ คงจะเรียกร้องความสนใจจากฉัน อยากให้ฉันไปง้อล่ะสิ” แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ความหงุดหงิดกลับทวีคูณ

 

ที่ร้านหยกในย่านการค้าเก่า สภาพภายในเปลี่ยนไปอย่างผิดหูผิดตา มู่หรงเสวี่ยในชุดกี่เพ้าสีเรียบง่าย ทับด้วยผ้ากันเปื้อนลินิน กำลังถือไฟฉายส่องสว่างดวงเล็กจ่อเข้ากับหินดิบก้อนใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้

ข้างๆ เธอคือ ช่างจาง ชายชราหน้าตาซื่อๆ จากยูนนานที่เธอไปตามหาจนเจอในย่านสลัม เขาคือช่างเจียระไนหยกฝีมือขั้นเทพที่ในอนาคตจะมีชื่อเสียงโด่งดัง 

“ช่างจาง... ดูตรงนี้สิคะ” มู่หรงเสวี่ยชี้ไปที่ผิวหินที่ดูขรุขระ “ถ้าฉันเดาไม่ผิดหินก้อนนี้น่าจะเป็นหยกเขียวจักรพรรดิ"

ช่างจางมองตามนิ้วเรียวสวยของนายหญิงคนใหม่ด้วยความทึ่ง “คุณนายดูหินเป็นด้วยหรือครับ?"

“พอดูได้ค่ะ ลงมือตัดเลยนะ ฉันต้องการให้คุณเจียระไนเป็นกำไลทรงกลมเรียบๆ ห้าวง และที่เหลือทำเป็นจี้ทรงหยดน้ำ”

ช่างจางพยักหน้าอย่างสุขุม "ได้เลยครับ"

เสียงเครื่องตัดหินกระทบกับก้อนอัญมณีดิบดังสนั่นไปทั่วร้านหยกที่เคยเงียบเหงา ละอองน้ำที่ใช้หล่อเย็นผสมกับฝุ่นหินฟุ้งกระจายในอากาศ มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ถอยหนี เธอเพียงแต่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก สายตาจับจ้องไปที่คมเลื่อยที่กำลังกรีดผ่านเปลือกหินสีน้ำตาลเทาอย่างไม่วางตา

ช่างจางค่อยๆ ดึงแผ่นหินที่ถูกตัดออกครึ่งหนึ่งด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะราดน้ำสะอาดลงไปเพื่อล้างเศษฝุ่น 

“สวรรค์...” ช่างจางอุทานออกมา เสียงของเขาสั่นเครือ “มันคือเขียวจักรพรรดิจริงๆ ด้วย! แถมน้ำยังใสราวกระจก ไม่มีรอยแตกร้าวแม้แต่นิดเดียว คุณนาย...นี่มันคือสมบัติล้ำค่าชัดๆ!”

มู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ เงินสี่แสนหยวนที่เธอแลกมาด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้มันกำลังจะงอกเงยเป็นเงินหลายล้านหยวน หยกก้อนนี้ก้อนเดียว หากเจียระไนเสร็จและนำไปประมูล มูลค่าของมันจะมหาศาลพอที่จะทำให้เธอตั้งตัวได้โดยไม่ต้องง้อเศษเงินจากโม่เยี่ยนเฉิงอีกต่อไป