All Chapters of The Billionaire's Son Playing Cupid: Chapter 141 - Chapter 150

Kakaiba ngayon ang paraan ng pagromansa niya kaysa nung mga huling pag aangkin niya. Kaya ko namang indain noon ang kiliting dulot ng bawat halik at haplos niya pero ngayon para na akong mawawalan ng malay kahit na kasisimula pa lang niya.Pareho kaming ang lalalim kung huminga. Para kaming tumatakbo sa lakas ng paghinga namin. Idagdag pa na para kaming hinihingal na sa pagod.Ang palad niya na humahaplos sa katawan ko ay kakaiba na din. Mas naging mainit iyon. Pakiramdam ko ay para na akong mapapaso."Uhm." tanging ungol na lang ang lumalabas sa bibig ko. Kakagatin ang sarili kong labi para lang ibsan ang kiliting nararamdaman ko."Little Sofia. This is mine." Muli akong napakislot ng himasin niya ang dibdib ko at pisilin niya ang isang utong ng dibdib ko. Nilalaro ng daliri niya iyon. Napapaliyad na lang ako na napapakislot kapag paulit ulit niyang pinipisil iyon. Palipat lipat niyang nilalaro at hinihimas ang dibdib ko."K-kuya Kenneth. Uhmm.. Ahhhhh." paos na tawag ko sa pangalan

"As I know. Walang kai-kaibigan o kapamilya para kay papa kung nakagawa ito ng kasalanan sa mga negosyo niya. Maliban kay Mommy at sa kapatid ko ay wala ng ibang mahalaga sa kanya." paliwanag ko pa dito na ngayon ay wala ng imik na tanging masamang tingin ang ipinakita sa akin."Uhm, okay. This meeting is over, Mr. Martin." sabi ko dito na sinabayan ng tayo. Inayos ang mga gamit ko. "Just wait for the case against you. Good Luck, Mr. Martin." na sinabayan na ng pagtalikod dito.Ng makahakbang ako ng limang hakbang ay tumigil ako saka ako lumingon at muling hinarap ito."Oh! Nakalimutan ko palang sabihin, Mr. Martin. Subukan niyong alamin kung ano ang ginawa ng anak niyo at sabihang tigilan ang kapatid ko. Baka sakaling magbago ang isip ko at hindi ko sundin ang utos ng papa sa akin. Makakahinga ka pa ng maluwang dahil wala ka ng aalalahanin na darating na kaso sa yo. Adios, Mr. Martin." saka ako muling tumalikod at tuluyang umalis.This is me. At ito ako kung paano pinalaki ni papa. W

"Mga pinsan siya ng kapatid mo kaya huwag kang magpakita ng pagkairita. Manang mana ka sa daddy mo pagdating sa pagseselos. Bata ka, oo.""Lolo.""Hindi mo man sabihin ay alam ko ang tinging iyan sa mga pinsan niyo. Maghunusdili ka, walang aagaw sayo sa kapatid mo.""Hindi naman sa ganun lolo." sinubukan ko paring itanggi ang sinabi ng lolo. Agad akong umiwas ng bigwasan ako ng tungkod nito. "Hahaha, lolo naman eh. Kayo ang maghunos dili dyan.""Hindi mo ako mapagsisinungalingan. Marami ka pang kakaining bigas bago ka makapag sinungaling sa akin.""Hindi na lolo. Sige na. Tama na kayo sa mga hinala niyo." pag amin ko na lang dito dahil wala din iyong silbi."Hala pumasok na nga tayo." sabi na nito.Tumingin ako kay Tito Benny na siyang nasa likod ng wheelchair nito. Naunawaan naman nito ang ipinahiwatig ko at binigyan ako ng daan para ako na ang nagtulak ng wheelchair ng lolo.Naabutan namin sa loob si Sofia na masayang naglalaro kasama ang mga pinsan niya. Nanatili na lang akong naka

"What happen?" tanong ko kay Sofia ng hindi parin siya tumitigil sa kayayakap sakin simula ng dumating ako nung nakaraang araw."I just miss you, kuya Kenneth." palagi niyang sagot sa akin. Kung wala lang sigurong pasok sa school ay baka hindi na niya ako iiwan at sasama na sa akin sa kompanya."Yeah! I miss my little Sofia too but you have class today. C'mon. Magbihis ka na at ng maihatid na kita."Napalabi siya. Ngumiti naman ako saka ko mabilis na dinampian siya ng halik bago siya kumilos para magbihis."Pwede bang hindi na lang ako pumasok ngayon. Kahit ngayon lang?" sabi pa niya pero nagbibihis na din naman."Sabado na bukas, little Sofia. Saka gusto ko din naman kaso pareho tayong walang magagawang iba maliban sa bagay na iyon kung hindi ka papasok ngayon. Hmmm." sinubukan ko pa siyang tuksuhin pero katutuhanan din naman iyon. Nagpipigil lamang ako dahil ayaw ko siyang maabuso sa bagay na iyon.Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumula ng pisngi niya kaya naman nahatak akong

"Bakit hindi kayo nag iingat? Kailan pa? Bakit hindi niyo siya iningatan?" malakas na sumbat ni Lolo nang maipaliwanag ni daddy ang kalagayan niya."Lolo, calm down." si mommy ang pumigil kay Lolo dahil nakitaan ko si daddy na tila galit din sa naisumbat ni lolo. "Kami man ay humihinahon kahit na gusto kong manumbat sa kung sino ang nagkamali sa amin. Pero lolo, walang may gustong bumalik ang sakit ng anak ko. H-hindi.. h-hindi k-ko gu-gugustuhin n-na muling m-maranasan ng a-anak ko a-ang n-naranasan n-niya noon." tuluyan ng humagulgol ng iyak si mommy na agad dinaluhan ni daddy habang tahimik lang si lolo na alalang alala din.Kahit na pinipigilan ko ang luha ko ay hindi ko na mapigilan ang daluyan ng luha ang mga mata dahil ramdam ko kung gaano kabigat kay mommy ang sinabi niya.Ngayon ko tuluyang naramdaman kung gaano naghirap nuon si Sofia sa sakit niya sa puso. Iyong kahit wala ako noon ay nakikinita ko na kung paano siya pinahalagaan nina mommy at daddy nung baby pa lamang siya