All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 61 - Chapter 70

หมอกยามเช้ายังคงลอยเรื่อยปกคลุมทิวไม้เลียบชายป่า แสงทองเพิ่งจับขอบฟ้าได้ไม่นาน จาซูก็สะพายย่ามเดินออกจากบ้านไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ชายหนุ่มก้าวเท้าลงเรือนด้วยความเงียบแม้จะรีบร้อนบนเรือนเลอต้านั่งเงียบๆ อยู่บนม้านั่งชานเรือน ในมือถือมีดเหลาไม้แต่กลับไม่ได้ลงน้ำหนัก ปลายมีดเล่มคมค้างอยู่นาน นัยน์ตาคมจ้องมองตามหลังพี่ชายคนโตจนกระทั่งแผ่นหลังนั้นกลืนหายไปในดงไม้ชายป่าเลอต้าถอนหายใจยาวแผ่วเบา เขาไม่ได้พูดอะไร ทุกอย่างถูกวางแผนมาตั้งแต่เมือคืนแล้ว ชายหนุ่มค่อยๆ วางมีดลงบนโต๊ะ ลุกขึ้นคว้าขวานพกเหน็บเอวและสะพายย่าม ก่อนจะก้าวลงเรือนไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้ใครทันสังเกตเห็นเลอต้าเดินลัดเลาะตามชายป่า รักษาระยะห่างไว้อย่างระมัดระวัง ทิ้งระยะให้อยู่พ้นสายตาของจาซู แต่ไม่ยอมให้คลาดไปจากรอยฝีเท้าตลอดหลายวันที่ผ่านมา ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเลอต้าทีละน้อย ยิ่งเมื่อวานได้ยินนาลินถามเรื่องป่าหลังน้ำตก และเห็นสายตาหลบเลี่ยงของพี่ชายเวลาถูกต้อนถาม ความระแวงในใจยิ่งชัดขึ้นจนเขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืนเลอต้านึกทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ในบ้าน เขาจำได้แม่นว่าเมื่อสามวันก่อน จาซูมารื้อกองสมุนไพรดับกลิ่นใน

คืนนั้นฟ้ามืดสนิทไร้ดวงจันทร์ เนลีนั่งขดตัวอยู่มุมถ้ำเย็นเยียบ เสียงน้ำตกซัดสาดดังอยู่ไม่ไกลปากถ้ำ มือทั้งสองข้างที่เคยอ่อนนุ่มตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแผลจากบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายสนิทดี นางเงยหน้ามองออกไปทางปากถ้ำที่แสงดาวลอดผ่านม่านน้ำตกเข้ามาเลือนราง ก่อนจะก้มลงมองตะกร้าใบเล็กที่ซ่อนไว้หลังก้อนหินก้อนใหญ่ภายในตะกร้ามีเห็ดสีขาวนวลวางเรียงอยู่หลายดอก ดูผิวเผินไม่ต่างจากเห็ดที่กินได้ทั่วไป แต่นางรู้ดีว่ามันคือเห็ดพิษชนิดที่แม่เคยสอนไว้ตั้งแต่เด็กว่าห้ามแตะต้องเด็ดขาดนางคิดเรื่องนี้มานานแล้ว นานจนไม่อาจจำได้ว่าเริ่มคิดตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นคืนแรกที่ถูกทุบตีจนแทบสิ้นใจก่อนจาซูจะมาช่วยเอาไว้ หรืออาจเป็นวันที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับพี่น้องสองคนพร้อมกันตั้งแต่แรก ไม่มีใครในเผ่าให้ความสำคัญกับความรู้สึกของนางเลยสักครั้งหลายคืนก่อน นางแอบเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าลึกใกล้ๆ ที่พอจำเส้นทางได้จากตอนยังอยู่ในหมู่บ้าน มือสั่นเทาตลอดเวลาที่เก็บเห็ดพิษใส่ตะกร้า กลัวทั้งความมืด กลัวทั้งสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ แต่ความกลัวนั้นก็ไม่มากพอจะหยุดนางได้ ทางเดียวที่จะปลดปล่อยนางออกไปจากถ้ำนี้ ก็คือสถานะแม่หม้าย กฎ

บ่ายวันนั้น เมื่อเห็นว่าไม่มีใครในหมู่บ้านสังเกตเห็นความผิดปกติ จาซูรีบหาโอกาสแวะเวียนไปยังถ้ำหลังน้ำตกทันที ใจยังคงร้อนรุ่มไม่หายตั้งแต่เช้า อยากรู้ให้แน่ใจสักครั้งว่าเนลียังปลอดภัยดีอยู่เขาฝ่าม่านน้ำตกเข้าไปในถ้ำ แต่ภายในกลับว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของนางเลยสักนิด"เนลี" เขาเรียกชื่อนางเบาๆ เสียงสะท้อนกังวานอยู่ในโพรงถ้ำ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาจาซูรีบเดินสำรวจไปทั่วรอบๆ ถ้ำ มุมที่นางเคยนอน ซอกหินที่เคยซ่อนตะกร้า ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแต่ไม่มีตัวนางอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ผ้าห่มผืนเก่าที่เคยคลุมตัวนางถูกพับเก็บไว้เป็นระเบียบผิดปกติ ราวกับตั้งใจจะไม่กลับมาอีก ห่อข้าวที่เขาเอามาให้เมื่อวานก็หายไปด้วย เหลือเพียงเปลือกผลไม้ป่าที่นางเคยเก็บสะสมไว้กระจัดกระจายอยู่มุมหนึ่ง"นางหายไปไหน..." เขาพึมพำกับตัวเอง ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ มือลูบไล้ไปตามผนังถ้ำราวกับหวังจะเจอร่องรอยอะไรบางอย่างที่บอกทิศทางที่นางไปเขารีบออกจากถ้ำ เดินลัดเลาะตามเส้นทางป่ารอบบริเวณ ค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมที่พอจะนึกออก ตะโกนเรียกชื่อนางเป็นระยะแต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา ความกังวลในของเขาเพิ่มมากขึ้น ภาพเหตุการณ์เช้า

คืนนั้นเมื่อทั้งสามกลับมาถึงบ้าน บรรยากาศภายในเรือนก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด นาลินเดินตรงเข้าห้องนอนโดยไม่พูดกับใครแม้แต่คำเดียว เธอผลักประตูเข้าไปแล้วปิดลงตามหลัง ก่อนจะทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าซบลงกับท่อนแขนทั้งสองข้าง ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธออยากไปให้พ้นจากที่นี่เสียเดี๋ยวนี้นาลินไม่ชอบเลยที่ตัวเองต้องมานั่งรู้สึกเหมือนถูกแย่งความรักไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่าจาซูเป็นของเธอ เป็นผู้ชายคนแรกในบ้านที่คอยปกป้อง ดูแล และไม่เคยทำให้นางรู้สึกว่าต้องแย่งชิงกับใคร แต่วันนี้ภาพที่เห็นเขาไปตามหาเนลี ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดมูก้าที่นั่งรอฟังเรื่องราวอยู่บนชานเรือนลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศผิดปกติ สายตากวาดมองจากจาซูไปยังเลอต้าสลับกันด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าถามออกไปตรงๆปาโก้ซึ่งเพิ่งลุกจากที่นอนได้ไม่กี่วันเดินออกมาจากห้องพักฟื้นอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งยังพยุงตัวไว้กับผนังไม้ สายตามองไปยังประตูห้องนาลินที่ปิดสนิทด้วยความเป็นห่วง“เกิดอะไรขึ้นกันแน่พี่ใหญ่ พี่รอง” ปาโก้ถามเสียงแผ่ว ร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงเต็มที่นักจาซูไม่ตอบอะไร เพ

“ข้าอยากสร้างบ้านของตัวเอง” หัวหน้าเผ่าขมวดคิ้ว “เจ้าจะอยู่คนเดียวหรือ”“ข้าเป็นแม่หม้ายแล้ว ไม่มีใครฉุดข้าไปได้อีก ข้าคงอยู่คนเดียวได้” เนลีเงียบไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “ข้าอยากขอที่ดินสักผืน ขอเพียงไม่ไกลจากบ้านพี่สาวของข้านัก”“นาลินหรือ” เนลีพยักหน้า “ข้าอยากอยู่ใกล้ๆ พี่สาวข้า หากอยู่ใกล้นาง อย่างน้อยยามเจ็บป่วยหรือเกิดอะไรขึ้น ข้ายังพอมีคนให้พึ่งพาได้” หัวหน้าเผ่าหันไปสั่งเด็กชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตู “ไปตามนาลิน กับครอบครัวนางมาพบข้า” ไม่นานนัก นาลินกับผัวทั้งสี่คน ก็เดินเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นเนลีนั่งอยู่ นาลินหยุดเท้าทันที ส่วนจาซูมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจไม่ต่างกัน“เจ้ากลับมาได้อย่างไร” นาลินถาม“แม่เฒ่าพบข้าในป่าแล้วพากลับมา” เนลีตอบเสียงเบา“ข้านึกว่าเจ้าหนีไปไกลแล้วเสียอีก”“ข้าพยายามหาทางกลับมาตลอด” นาลินแค่นหัวเราะ นางไม่เชื่อคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย แต่ยังไม่ทันซักต่อ หัวหน้าเผ่าก็เล่าเรื่องที่เนลีขอที่ดินสร้างบ้านให้ฟัง“เหตุใดต้องอยู่ใกล้บ้านข้า” นาลินถามทันที เนลีก้มหน้า “ข้าไม่มีใครแล้ว หากพี่ไม่ต้องการให้ข้าอยู่ใกล้ ข้าจะไปขอที่ดินท้ายหมู่บ้านก็ได้”“เจ้าไม่ต้องมาพูดเ