Semua Bab เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Bab 81 - Bab 90

"ข้าก็ไม่คิดว่าเนลีต้องการเพียงความช่วยเหลือ หากนางอยากได้ข้าวหรือของใช้จริง นางขอใครก็ได้ แต่นางเรียกหาพี่ใหญ่ทุกครั้ง""แล้วเจ้าเล่า" จาซูถามเลอต้า"ข้าไม่รู้ว่าแผลบนมือของเนลีเกิดขึ้นอย่างไร" เลอต้าวางเมล็ดพืชในมือลง "แต่เมื่อวานข้าบอกนางแล้วว่าข้าทำแผลให้ได้ นางกลับยื่นมือไปหาท่าน นางไม่ได้ต้องการเพียงคนช่วยทำแผล นางต้องการให้ท่านเป็นคนทำ""นางคงคิดว่าพี่ทำแผลเก่งกว่า""นี่แหละที่พวกข้ากำลังพูด" เลอต้าตอบ "ไม่ว่าเนลีทำอะไร ท่านก็หาเหตุผลแทนนางได้เสมอ""พี่เพียงไม่อยากกล่าวหานางโดยไม่มีหลักฐาน""แต่ท่านกลับมองว่านาลินคิดมากทุกครั้ง ทั้งที่สิ่งที่นางเห็นอยู่ตรงหน้า""พี่ไม่เคยบอกว่านาลินคิดมาก""ท่านไม่ต้องพูดออกมา สิ่งที่ท่านทำก็ชัดพอแล้ว" จาซูหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ได้กลับไปเหลาไม้ เขากำด้ามมีดแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้น"พวกเจ้าต้องการให้พี่ทำอย่างไร ไล่เนลีออกจากหมู่บ้านหรือ""พวกข้าไม่มีสิทธิ์ไล่นาง" เลอต้าตอบ "แค่ต้องการให้ท่านเลิกใจอ่อนกับนางเสียที""นางไม่มีใคร""นางมีพ่อแม่ มีพี่ชาย มีหัวหน้าเผ่า และยังมีคนทั้งหมู่บ้าน" ปาโก้พูดขึ้น "นางไม่ได้ไม่มีใคร นางเพียงเลือก

"นาลินไม่เคยเป็นฝ่ายเลือกพวกพี่ตั้งแต่แรก นางถูกฉุดมา""แต่ตอนนี้นางก็รักพวกท่านทุกคนแล้วไม่ใช่หรือ" เนลีมองหน้าเขา "หากนางสามารถรักผัวสี่คนได้ ท่านก็สามารถรักเมียสองคนได้เหมือนกัน""พี่ไม่ได้คิดจะมีเมียเพิ่ม""หรือไม่กล้าเพราะกลัวพี่นาลิน" จาซูถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นยืน"กลับบ้านไปเถอะ พี่ไม่อยากคุยเรื่องนี้อีก" เนลีลุกตาม"ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลยว่าหากไม่มีพี่นาลิน ท่านจะเลือกข้าหรือไม่""คำถามนั้นไม่มีประโยชน์ นาลินเป็นเมียพี่ และนางอยู่ในครอบครัวนี้""ท่านไม่กล้าตอบเพราะคำตอบคือเลือกข้าใช่หรือไม่""พี่ไม่ได้พูดเช่นนั้น""แต่ท่านก็ไม่เคยพูดว่าไม่รักข้า" จาซูมองนางนิ่ง เขาอ้าปากเหมือนจะตอบ แต่สุดท้ายกลับพูดเพียงว่า"มันผ่านมานานแล้ว""นานแค่ไหนก็ไม่สำคัญ หากหัวใจของเรายังเหมือนเดิม""หัวใจของพี่ไม่ได้เหมือนเดิม""เช่นนั้นบอกมาสิว่าท่านไม่เหลือความรู้สึกให้ข้าแล้วแม้แต่น้อย และต่อให้ไม่มีพี่นาลิน ท่านก็ไม่มีวันรับข้าเป็นเมีย"จาซูเงียบไป คำพูดของน้องชายทั้งสามคนเมื่อวานดังขึ้นในหัว เขารู้ว่าควรปฏิเสธให้ชัดเจน แต่เมื่อเห็นเนลียืนรอคำตอบด้วยน้ำตาคลอ เขากลับไม่อาจพูดรุนแรงออกมาได้"ข้าไม่ต้

คำตอบนั้นทำให้นาลินนิ่งไป จาซูเพิ่งยืนยันสิ่งที่นางเข้าใจมาตลอดทางกลับบ้าน"เห็นหรือไม่ สุดท้ายก็เป็นเพราะมีข้าอยู่""นาลิน...""ถ้าไม่มีข้า ท่านก็คงรับนางกลับมา""พี่ไม่ได้พูดเช่นนั้น""แต่ทุกคำที่ท่านพูดหมายความแบบนั้น""พี่รักเจ้า""รักข้าหรือเลือกข้าเพราะแม่ของท่านต้องการกันแน่" จาซูขมวดคิ้ว"เหตุใดจึงเอาเรื่องแม่มาพูด""ตอนแรกท่านไม่ได้ต้องการข้า คนที่อยากให้ข้าเข้ามาอยู่ในครอบครัวคือแม่ของท่าน ท่านเพียงทำตามที่นางต้องการ""ตอนนั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน""ไม่เหมือนอย่างไร""ตอนแรกพี่ยอมรับว่าไม่ได้รักเจ้า แต่หลังจากอยู่ด้วยกัน พี่ก็เลือกเจ้าแล้ว""ท่านเลือกข้าเพราะไม่มีทางอื่น เนลีแต่งกับทามอกับบูรันไปแล้ว ส่วนข้าก็กลายเป็นเมียของพวกท่าน หากตอนนั้นเนลียังอยู่ ท่านอาจไม่เคยมองข้าด้วยซ้ำ""พี่ไม่เคยคิดแบบนั้น""เพราะท่านไม่เคยต้องเลือก""พี่เลือกเจ้าอยู่ทุกวัน""หากเลือกข้าจริง ท่านคงไม่ปล่อยให้เนลีเข้ามาทำลายครอบครัวเราถึงขนาดนี้" เลอต้าวางของในมือลง ก่อนขยับเข้ามาใกล้"พวกท่านใจเย็นก่อนเถอะ""ข้าใจเย็นอยู่" นาลินตอบโดยไม่หันไปมอง "ข้าเพียงอยากรู้ว่าผัวของข้ามีหัวใจเหลือให้หญิงอื่น

หลังอาหารเช้า จาซูหยิบหอกกับตาข่ายเตรียมออกไปตรวจบ่วง เขาหันกลับมามองนาลินหลายครั้งเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เดินออกจากบ้านไปคนเดียวนาลินรอจนเขาเดินพ้นแนวไร่ ก่อนหันไปหาผัวอีกสามคน“ต่อไปหากเนลีมาที่บ้าน พวกเจ้าไม่ต้องไล่นาง” มูก้าวางถ้วยลงทันที“เหตุใดเล่า”“หากนางอยากได้ข้าวก็ให้ยืม หากอยากได้ของก็ให้เอาไป หากเรียกหาจาซูก็ไม่ต้องห้าม”“แล้วจะปล่อยให้นางทำทุกอย่างหรือ” ปาโก้ถาม“ข้าไม่ได้บอกให้ปล่อยโดยไม่มอง พวกเจ้าต้องจำเอาไว้ว่าแต่ละครั้งนางมาตอนไหน มาขออะไร และเรียกหาผู้ใด” เลอต้านั่งลงข้างนาลิน“เจ้าต้องการดูว่านางขาดของจริง หรือเพียงหาข้ออ้างมาหาพี่ใหญ่”“ใช่ หากข้าห้ามนางทุกครั้ง นางก็จะบอกว่าข้าไม่ยอมให้เข้าใกล้ครอบครัว ทั้งยังเอาเรื่องนี้ไปทำให้คนอื่นสงสาร แต่ถ้าข้าไม่ห้าม นางจะต้องหาข้ออ้างใหม่มาเรื่อยๆ”“แล้วหากพี่ใหญ่ช่วยนางอีกเล่า” มูก้าถาม“ก็ปล่อยให้ช่วย”“พี่นาลินไม่โกรธหรือ”“โก

หม้อดินถูกวางลงตรงหน้าบ้านพร้อมเสียงกระแทก เนลียืดตัวขึ้นช้าๆ ก่อนใช้มือข้างที่พันผ้ากุมข้อมืออีกข้างไว้“ข้านำของมาคืนตามที่หัวหน้าเผ่าสั่งแล้ว” นาลินที่กำลังนั่งเด็ดใบผักอยู่ข้างเตาไฟเงยหน้าขึ้นมอง ตรงเท้าของเนลีมีทั้งหม้อดิน ตะกร้าและถุงข้าวสาร ส่วนอาหารกับยาที่ใช้ไปแล้วคงถูกหักจากส่วนที่นางเพิ่งได้รับตามคำสั่งของหัวหน้าเผ่า“นำมาครบหรือไม่” นาลินถาม“ครบแล้ว ข้าไม่อยากให้ผู้ใดคิดว่าข้าตั้งใจเอาของบ้านพี่ไป”“ผู้ใดคิดเช่นนั้นหรือ ข้ายังไม่เคยกล่าวหาเจ้าเลย” เนลีเม้มปาก ก่อนก้มลงจับหูหม้อด้วยมือข้างเดียว นางพยายามยกขึ้น แต่หม้อขยับจากพื้นเพียงเล็กน้อยก็ถูกวางลงอีกครั้ง“มือข้ายังเจ็บอยู่ ยกของไม่ค่อยไหว” นางพูดพลางหันไปทางจาซู “พี่จาซูช่วยยกเข้าไปให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” จาซูยังไม่ทันตอบ เลอต้าที่นั่งสานตาข่ายอยู่ข้างเขาก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับน้องชายอีก 2 คนสายตาทั้งสามคู่มองพี่ชายโดยไม่มีใครพูดอะไร จาซูขยับตัวเหมือนจะลุก แต่เมื่อเห็นนาลินยังคงเด็ดใบผักต่ออย่างไม่สนใจ เขาก็กลับนั่งลงที่เดิม“วางไว้ตรงนั้นก่อนก็ได้” เนลีมองเขาอย่างไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธ“แต่ของวางขวางทางอยู่ หากมีผู้ใดเ