“ให้ข้าไปส่งหรือไม่” ปาโก้ถาม“ไม่ต้อง ข้ากลับเองได้” นาลินเดินจากไปโดยไม่มองจาซูอีก ปาโก้กับมูก้ายืนมองตามด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อเห็นนางเดินเข้าบ้านไปแล้วจึงยอมกลับไปทำงานต่อ เนลีมองตามแผ่นหลังพี่สาว ก่อนหันกลับมายื่นกระบอกน้ำให้จาซู“ดื่มอีกหน่อยไหมพี่จาซู”“ไม่ต้อง” คราวนี้เขาปฏิเสธทันที แล้วเดินกลับไปช่วยเลอต้ายกคานต่อ“นางคงโกรธข้ามาก” เนลีพูดตามหลัง จาซูวางคานไม้ลงบนเสา ก่อนหันกลับมามอง“เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่านางไม่พอใจ เหตุใดจึงยังทำแบบนั้น”“ข้าทำอะไรหรือ”“เจ้าไม่ควรเข้ามาเช็ดหน้าให้ข้า”“มือของท่านเปื้อนดิน ข้าเพียงอยากช่วยเท่านั้น ไม่คิดว่าพี่นาลินจะโกรธ”“ต่อไปไม่ต้อง” เนลีก้มหน้าลง “ข้าขอโทษ ข้าเพิ่งกลับมาอยู่หมู่บ้าน ยังไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไรจึงจะถูกใจพี่นาลิน”“ไม่ใช่เรื่องถูกใจหรือไม่ถูกใจ แต่ข้ามีเมียแล้ว เจ้าก็ควรรักษาระยะห่าง”“ข้าเข้าใจแล้ว” นางตอบเสียงเบา ก่อนเดินถือกระบอกน้ำไปหาคนอื่น จาซูมองตามอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ“เพิ่งคิดได้หรือว่าควรพูดกับนางแบบนั้น” เลอต้าถาม“ข้าปฏิเสธตั้งแต่แรกแล้ว”“แต่ท่านก็ยอมให้นางเช็ด”“คนอยู่กันมาก ข้าไม่อยากผลักนางจนเสี
Baca selengkapnya
Masuk
