All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 101 - Chapter 110

จากอารมณ์ที่เริ่มทำเล่น ๆ ตอนนี้มันเริ่มก่อตัวเป็นพายุสวาทที่เขาและเธอต่างห่างหายกันมานานแสนนาน “พอเถอะค่ะ สินีจะลงไปเก็บปิ่นโตอาหารเข้าตู้เย็นก่อน” เธอใช้ฝ่ามือดันศีรษะของสามีออกจากซอกคอพร้อมกับเบี่ยงหน้าหลบ “ทำไมไม่ให้แม่บ้านทำล่ะ” เขาไม่พอใจที่เธอต้องไปทำเอง “สินีบอกให้เขาเตรียมไว้รอคุณ เผื่อจะกลับมาทานข้าวอีกจะได้อุ่นง่าย ๆ” เธออธิบายตั้งแต่เธอคลอดลูกกลับมาจากโรงพยาบาล น้าของสามีก็จะให้ป้าบัวทำอาหารใส่ปิ่นโตมาส่งให้ทุกมื้อเพื่อความสะดวกของเธอกับเขา“ไม่ต้องไปเก็บมันหรอก เรามาทำอย่างอื่นที่มีความสุขกันดีกว่านะ” เขาออดอ้อน มือไม้ไต่เป็นหนวดปลาหมึก “คุณนภ” เธอเสียงเขียวข่มความเขินอาย “จ๋า ว่าไงครับเมียจ๋า” เขาลากเสียงออดอ้อน “ไปอาบน้ำค่ะ ไม่งั้นจะให้อดยาวไปจนถึงลูกหย่านมเลย ไม่เชื่อก็ลองดู”และมันก็ได้ผล เขารีบลุกไปทำตามคำสั่งของเธอทันทีหญิงสาวมองตามหลังของสามีที่เดินเข้าห้องน้ำ แล้วเดินไปในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมชุดนอนไว้ให้เขาแล้วจึงเดินกลับไปที่เตียง นึกถึงอดีตที่เคยผ่านมาตั้งแต่เริ่มเข้าทำงานจนได้มาเจอกับเขา ผู้ชายที่แสนเงียบขรึม มองเธอด้วยหางตาทุกครั้งที่เ

เพราะเมื่อถึงวันเกิดของพวกเขา เจ้านายก็มักจะมีโบนัสพร้อมของขวัญพิเศษให้ทุกครั้งเช่นกัน ทุกคนที่อยู่รับใช้ในบ้านหลังนี้จึงอยู่กันอย่างรักใคร่สามัคคี และเคารพรักเจ้านายทุกคนมาก“แก่ขึ้นอีกปีแล้วนะลูกชาย” สมิธแซวลูกชายยิ้ม ๆ “แล้วจะมีหลานให้แม่อีกมั้ย รับขวัญวันเกิดไง” คุณกานดากระเซ้า ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงนั้นหัวเราะออกมา แล้วมองไปที่แม่พันธุ์ชั้นดีที่ยืนอายหน้าแดงก่ำอยู่ข้างสามี “ผมก็ขยันทำการบ้านอยู่นะครับแม่ ใจเย็น ๆ หน่อยสิครับ” เขาตอบมารดายิ้ม ๆ และได้ยินเสียงเฮของทุกคนดังขึ้น “แม่ไม่ทวงกับนายนภบ้างละครับ” เขาชี้ชวนไปทางพี่ชาย “ ผมก็ไม่ต่างกับเควี่เขาเท่าไหร่หรอกครับน้าดา กำลังพยายามอย่างเต็มที่อยู่ครับ” นภดลรีบบอก จึงโดนบิดเข้าที่ต้นแขนเพราะความหมั่นไส้พร้อมกับสายตาเขียวเรืองรองทุกคนต่างหัวเราะกันสนุกสนาน ร่วมฉลองกันอย่างมีความสุข แม้แต่น้องแม็กซ์ น้องมิกซ์และน้องนายก็สนุกไปตามประสาเด็กน้อย โดยมีพี่เลี้ยงของเด็ก ๆ ทุกคนคอยตามถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึก จนน้องนายเริ่มงอแงเพราะเลยเวลานอนมามากแล้ว นภดลและสินีที่จึงขอตัวกลับ “อยู่สนุกกับเพื่อน ๆ ไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ดูน้อง

เมื่อได้ของมาแล้วก็เปิดถุงเดินทานเล่นไปตลอดทาง ซึ่งมันผิดวิสัยของเขามาก แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ต่อว่าสามีเพราะคิดว่าเขาคงหิว“ระวังนะคะ ดูทางด้วยเดี๋ยวหกล้ม” แค่เตือนเขาด้วยความเป็นห่วง “โรตีกล้วยหอมอันเท่าไหร่ครับ ใส่ไข่ด้วยนะ” เขายิ้มรับคำเตือนของภรรยา แล้วถามรถขายโรตีที่เข็นผ่าน เมื่อรู้ราคาเขาจึงหันมาถามเธอว่าอยากกินมั้ย “จ่ายเงินให้ผมด้วยนะครับฮันนี่”“เควี่ ปกติคุณไม่ชอบกินอะไรหวาน ๆ นี่ค่ะ”“ไม่รู้สิฮันนี่ ช่วงนี้ผมชอบกินของหวานมากเลยนะ นภก็เคยสงสัยผมเหมือนคุณนี่แหละ” เพราะทุกครั้งหลังอาหารกลางวันเขาจะต้องมีขนมหวานหรือไม่ก็ขนมปังหรือโดนัทล้างปากเสมอ กาแฟพักเบรกก็ต้องมีคุกกี้เสริมให้ด้วย ถ้าไม่ได้กินแล้วจะรู้สึกหงุดหงิดมาก จนเลขาคนใหม่ทำตัวไม่ถูกไปเลย “แปลกจัง” แล้วความคิดหนึ่งก็วิ่งเข้ามา หรือว่าเธอจะท้อง แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้เพราะตั้งแต่คลอดลูกประจำเดือนเธอก็ยังไม่มาเลย……………ณัฐวรากลับมาถึงบ้านแล้วรีบเดินขึ้นห้องนอน โดยที่ไม่ได้หยุดทักทายครอบครัวที่นั่งพูดคุยขณะดูเด็ก ๆ กำลังเล่นกันไปด้วย“ฮันนี่ค่อย ๆ เดิน” เควินบอกกับภรรยาที่รีบเดินขึ้นบันได สงสัยว่าเธออาจจะอยากเข้าห้องน้ำมา

“น้องนายครับ มาหาอาน้ำผึ้งมาลูก” ณัฐวราเรียกหลานชายด้วยความเอ็นดู แต่เด็กชายกลับไม่สนใจเธอเลย วิ่งตรงไปที่กลุ่มเด็ก ๆ ด้วยกันพร้อมส่งเสียงหัวเราะ “น้องคิมน้องวาดูน้องด้วยนะลูก” บอกกับวาคิมที่ตอนนี้อายุได้สิบขวบและวลาลีที่อายุหกขวบ ซึ่งลูกทั้งสองก็รับปากอย่างดี แล้วหันไปมองเพื่อนรักที่กำลังหยอกเย้ากับแฝดคู่เล็กที่นั่งอยู่ในรถหัดนั่งบ้านแม็คแคนเลย์เปลี่ยนแปลงจากแต่เดิมไปมาก ไม่ว่าจะสนามเด็กเล่นขนาดย่อมที่สร้างขึ้นมาใหม่เพื่อเด็ก ๆ สระว่ายน้ำที่สร้างเพิ่มขึ้นมาอีกสำหรับเด็กเล็กโดยเฉพาะ และสำคัญที่สุดคือความสุขที่มีเพิ่มมากขึ้นทุกวัน จากเสียงหัวเราะของลูก ๆ หลาน ๆ ที่เพิ่มขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกัน “เป็นไงบ้างสินี ยังแพ้ท้องอยู่หรือเปล่า” เธออุ้มลูกขึ้นจากรถแล้วไปวางลงบนสนามหญ้า โดยมีเพื่อนสาวที่กำลังท้องช่วยอุ้มอีกคนไปวางไว้ด้วยกัน ปล่อยให้ลูก ๆ ได้คลานเล่นโดยมีพี่เลี้ยงตามดูแล“เป็นบางครั้งนะน้ำผึ้ง วันนี้ไม่มีอาการอะไรเลย แต่เมื่อวานเล่นเอาฉันแทบไม่มีแรงเลี้ยงน้องกาย” เอามือลูบไปที่หน้าท้องนูนอย่างอ่อนโยน ท้องเธออายุได้แปดเดือนกว่าแล้ว ใกล้คลอดแล้วแต่อาการแพ้ท้องก็ยังมีอยู่ จึงทำให้ท้อ

“จริงสิ พี่เคยได้ยินมาแบบนี้” เด็กชายอธิบายจริงจัง“ถ้าอย่างนั้นพ่อแม่เราก็ทะเลาะกันบ่อยมาก ๆ เลยสิคะ ถึงมีน้องแฝดให้วากับพี่คิมตั้งสี่คน”จบคำพูดของเด็กหญิงตัวน้อยเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทันทีโดยพร้อมเพรียงกัน และดังกว่ารอบแรกหลายเท่าตัวนัก จนเด็กน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมอกของนภดลถึงกับสะดุ้งร้องด้วยความตกใจ“พอเถอะครับ ยิ่งพูดยิ่งเข้าเนื้อคู่นั้น ผมน่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะไม่ค่อยได้ทะเลาะกัน”น้ำผึ้งเดินไปทุบพี่สามีเบา ๆ ที่ไหล่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “น้ำผึ้งขอเช็คคืนด้วย ไม่ให้แล้ว”“อยากยิ้มก็ยิ้มมาเถอะ ไม่ต้องอายหรอกฮันนี่”“คุณเป็นพวกพี่นภเหรอคะ คืนนี้ไปนอนห้องลูกเลยนะ”“อะไรครับฮันนี่ ผมทำอะไรผิด ผมไม่ยอมนะ” เขาประท้วงสีหน้าจริงจัง“คุณพ่อกับคุณแม่ทะเลาะกันอีกแล้วค่ะคุณปู่คุณย่า” เด็กหญิงวลารีรีบเดินไปแทรกตรงกลางระหว่างบิดามารดาเพื่อต้องการห้าม“ไม่ใช่หรอกลูก พวกเราแค่ล้อกันเล่นสนุก ๆ เท่านั้น พ่อกับแม่รักกันมากไม่ท