All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 91 - Chapter 100

ก๊อก ๆ ๆเคาะประตูให้สัญญาณแล้วเปิดเข้าไป “ว่าไงเควี่” เจ้าของห้องถาม “ฉันจะกลับแล้ว เมื่อกี้เมียฉันโทรมาบอกว่าจะทำกับข้าวรอฉันกับนาย ให้รีบกลับด่วนห้ามเถลไถลไปไหน”“แล้วนายก็เชื่อฟังงั้นสิ” นภดลแซว “หรือว่านายจะไม่เชื่อก็ตามใจนะ เดี๋ยวจะโทรไปบอกคุณสินีเขาให้” แล้วทำท่าหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า “ฉันพูดเล่นโว้ย” รีบห้ามเสียงดัง “ฉันก็นึกว่าแน่” แล้วทั้งสองก็ส่งเสียงหัวเราะกันอย่างมีความสุข “นี่พวกเรากลายเป็นคนกลัวเมียไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”“นายยอมรับเหรอว่ากลัวคุณสินี แต่สำหรับฉันไม่กลัวนะ ฉันแค่ไม่อยากให้น้ำผึ้งเขาเสียใจตอนท้องเท่านั้นเอง” แล้วยักคิ้วใส่พี่ชาย “จะกลัวหรือเกรงใจก็ไม่ต่างกันหรอก แต่เรารีบไปกันก่อนที่ทูนหัวของแกจะอาละวาดเพราะอารมณ์ที่ยังไม่คงที่คงวาของหล่อนดีกว่า” แล้วคว้ากระเป๋าเอกสารเดินนำน้องชายออกไป “นภ นายว่าภรรยาสุดที่รักของฉันแบบนั้นได้ไง” แล้วเดินตามออกไปอีกคนด้วยรอยยิ้มสุขใจ………………คอนโดของนภดลหลังจากที่เควินและณัฐวรากลับไปได้สักพักใหญ่ สินีก็เล่าเรื่องที่ไปแจ้งความกับเพื่อนที่เป็นตำรวจให้สามีฟัง.. ส่วนนภดลก็เล่าเรื่องที่ไปหา

“คุณไปอาบน้ำก่อนนะ เสร็จแล้วเรียกผมนะ ผมจะทาครีมให้” เขาหมายถึงครีมกันหน้าท้องแตก เธอหันไปกอดเขาเอาหน้าซบกับอก “เควี่ขา” เรียกเสียงอ้อน “ไม่อยากอาบด้วยกันเหรอคะ” ผละจากอกเขาแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาที่มองมาอย่างมีความหมายนั้น เขาบีบปลายคางเธอเบา ๆ แล้วโยกไปมา “ขี้อ้อนแบบนี้ผมจะไม่อยากได้ยังไง” ปล่อยมือจากคางของเธอแล้วขยับมาช่วยถอดชุดคลุมท้องของเธอ ตามด้วยชุดชั้นในทั้งสองชิ้นแล้วจึงเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมให้เธอ เสร็จแล้วจึงจัดการกับชุดของตัวเอง และใช้ผ้าขนหนูพันรอบตัว “นั่งรอก่อนนะฮันนี่ ผมไปเปิดน้ำใส่อ่างก่อน จะใส่น้ำมันหอมให้ด้วย” เขาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำพักใหญ่ ๆ แล้วเดินออกมาอุ้มเธอเข้าไป วางเธอลงอย่างระวังเป็นพิเศษเพราะกลัวเธอลื่นนั่นเอง ถอดเสื้อคลุมให้เธอและผ้าเช็ดตัวของตัวเองออกแล้วจึงพากันลงไปในอ่างอาบน้ำ “ระวังลื่นนะฮันนี่” เขาประคองให้เธอนั่งลงบนตักเขา บรรจงบีบนวดให้เธอเบา ๆ อย่างเอาใจเหมือนทุกครั้ง “สบายจังเลยค่ะเควี่ น้ำผึ้งนวดให้คุณบ้างเอามั้ย”“ไม่ต้องหรอกฮันนี่ คุณกำลังท้องอยู่ ผมไม่อยากให้ออกแรงมาก อีกอย่างผมมีวิธีคลายเมื่อยแล้ว” “อะไรคะ วิธีคลายเมื่อ

“สบายใจแล้วสินะ”เสียงของสามีทำให้สินิหันไปมอง “คุณนภมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”“ก็เดชาเขาโทรไปบอกว่าคุณดาวมาหาคุณ ผมก็เลยต้องออกมาแอบดู กลัวว่าเธอจะมาหาเรื่องคุณอีก” เขาชี้แจงให้เธอฟัง เธอยิ้มให้เขา “เธอมาขอโทษกับเรื่องที่ผ่านมาค่ะ”“ผมได้ยินแล้ว ดีใจด้วยนะที่ได้เพื่อนใหม่มาแทนที่ศัตรู” แล้วยื่นมือมาข้างหน้าเพื่อแสดงความยินดีกับภรรยา “ขอบคุณค่ะ คุณสามี” เธอยื่นมือให้เขาจับ ขยับปากคำว่าสามีโดยไม่ออกเสียง และทำให้คนที่เห็นถึงกับคลี่ยิ้มกว้าง บีบมือเธอแน่นอย่างหมั่นเขี้ยว.....................หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปแล้ว แต่อาการของสินีก็ยังเป็นอยู่ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้กินยาอะไรแล้ว วันนี้ขณะที่เธอกำลังนั่งรถไปทำงานพร้อมสามี อยู่ ๆ ก็นึกอยากกินโจ๊กที่หน้าบริษัทถึงกับน้ำลายสอ เธออดทนรอจนสามีขับรถถึงหน้าบริษัท“จอดรถให้สินีลงก่อนค่ะ สินีอยากทานโจ๊ก คุณเข้าไปก่อนนะคะ” แล้วคว้ากระเป๋าสะพายเปิดประตูลงจากรถทันที “เดี๋ยว ๆ” รีบดึงมือภรรยาไว้ “คุณเพิ่งจะทานข้าวต้มมาจากบ้านเองนะ” เดี๋ยวนี้เธอกินเก่งขึ้นกว่าเดิมที่ว่ากินเก่งอยู่แล้ว บางครั้งพอสั่งมาแล้วยังไม่ทันได้กินก็วิ่งไปอาเจียน บอกว่าอาหารมีกลิ่น

“ฮันนี่!” เควินที่ออกจากห้องน้ำแล้วไม่เห็นภรรยา เขารีบหยิบชุดลำลองที่เธอเตรียมไว้ให้มาใส่แล้วตามไปที่ชั้นล่าง เพราะกลัวว่าเธอจะรอกินข้าวแต่เดินมาถึงบันไดและมองลงไปเห็นเธอกำลังทรุดตัวลง เขาก็ตะโกนสุดเสียงด้วยความตกใจ รีบซอยท้าวลงไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง เป็นจังหวะเดียวกับที่นภดลเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสินีพอดี เขาจึงรีบผละจากภรรยาแล้ววิ่งไปรับน้องสะใภ้ได้ทันเวลาพอดี ตามมาด้วยเควินที่มาช้อนร่างของเธอขึ้นไว้วงแขน“คุณเป็นอะไรที่รัก” น้ำเสียงของเขาร้อนรนด้วยความเป็นห่วงภรรยา“น้ำผึ้งเจ็บท้องค่ะเควี่” เธอนิ่วหน้าตอบสามีด้วยความเจ็บปวด “เป็นอะไรลูก” คุณกานดาออกมาจากห้องอาหารพร้อมกับสามีและเด็ก ๆ ที่กำลังทานข้าวเพื่อเตรียมตัวจะไปโรงเรียน “น้ำผึ้งเจ็บท้องครับแม่”“น้ำเดินแล้วนี่ รีบไปโรงพยาบาลเถอะลูก เอาน้องไปก่อนแล้วเดี๋ยวแม่จะเอาของใช้ตามไปให้ทีหลัง” เธอบอกลูกชายที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ฉันขับรถให้ รีบไปกันเถอะ” นภดลก็พลอยตื่นเต้นไปกับเขาด้วย “สินีคุณอยู่ที่นี่ช่วยน้าดาเตรียมของนะ แล้วค่อยตามไปกับน้าดานะ”“ค่ะ ๆ รีบพาน้ำผึ้งไปก่อนเถอะค่ะ ขับรถระวัง ๆ นะคะ” เธอเตือนสามีพร้อมโบกมือให้

“เควี่คะ น้ำผึ้งเหนื่อยแล้วนะ” เธอตะครุบมือหนาที่ไต่ไปมา แล้วเอ็ดไม่จริงจังนัก “แต่คุณเพิ่งบอกผมเองนะว่าไม่เหนื่อย.. ฮันนี่ครับ คุณไม่สงสารผมบ้างเหรอผมอดทนมาสองเดือนกว่าแล้วนะครับเมียจ๋า” เขามองหน้าเธอแล้วส่งสายตาเว้าวอนอย่างน่าสงสาร “นะที่รัก ทูนหัวของผม ขอผมเมกเลิฟนะครับ” เพราะไม่อยากหักหาญน้ำใจเธอเขาจึงอ้อนวอนขอ “สองเดือนกว่าอะไรคะ น้ำผึ้งก็ไม่ได้ปล่อยให้คุณอดนะคะ” เธอเถียงอาย ๆ เพราะเขาก็ได้ผ่อนคลายอยู่บ่อยครั้งเช่นเดียวกับเธอที่มีเขาคอยปรนเปรอให้สม่ำเสมอ “มันไม่เหมือนกันนะครับเมียจ๋า” เขาทำหน้าเศร้า “แต่น้ำผึ้งกลัวนี่คะ กลัวแผลปริ” เพราะเธอผ่าคลอดจึงกังวลเรื่องแผล “คุณหมอบอกว่าเดือนเดียวก็ใช้ได้แล้ว แต่นี่จะสามเดือนแล้วนะ.. ผมสัญญาว่าผมจะนุ่มนวลกับคุณ นะฮันนี่” แล้วเขาก็ก้มลงจูบปากของเธอ ควานหาความหวานละมุนจากปากบางอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากหนาได้รูปเลื่อนมาที่ซอกคอนุ่ม ซุกไซ้และต่ำลงมาที่ร่องอกที่ปิดทับด้วยเสื้อในเขาถลกชุดนอนตัวสวยของภรรยาขึ้นสูงไปถึงหน้าอก เล็มเลียไปทั่วหน้าท้องแบนราบ เลื่อนต่ำไปถึงแอ่งสะดือเล็ก ๆ เรียกความสยิวจนเธอต้องใช้ฝ่ามือมากุมขยี้ผม