All Chapters of กระดังงาสีรุ้ง: Chapter 81 - Chapter 90

“ถ้ากลัวน้ำผึ้งล้มขนาดนี้ เราย้ายลงมานอนชั้นล่างเลยดีมั้ย” เธอเริ่มหงุดหงิดเมื่อโดนดุ “ย้ายก็ได้ แต่ผมไม่นอนกับคุณนะ ผมจะนอนห้องเดิมของเรา คุณลงมาคนเดียวก็แล้วกัน”“คุณไม่รักน้ำผึ้งแล้วใช่ไหมถึงพูดแบบนี้” เธอผลักเขาออกแล้วจะก้าวลงจากศาลา น้ำตาไหลพรากออกมาจากสองเบ้าตาเหมือนสั่งได้ แต่ก็ช้ากว่าเขาที่กอดเธอไว้ก่อน“อะไรกันครับฮันนี่ ผมแค่ล้อเล่นเอง ใครจะทิ้งให้เมียที่แสนจะน่ารักอย่างคุณนอนคนเดียวล่ะ ผมไม่ยอมหรอก คุณอยู่ที่ไหนผมก็ต้องอยู่ที่นั่นด้วย” แล้วใช้ฝ่ามือลูบไปที่สะโพกผายเบา ๆ จากแค่อยากล้อเล่นกับเธอก็ต้องกลายมาเป็นนั่งปลอบใจ เพราะอารมณ์ไม่คงที่ของเธอนั่นเอง เธอยิ้มออกมา เช็ดน้ำตาด้วยฝ่ามือเหมือนเด็ก “รักจริง ๆ นะ ต้องรักและอยู่กับน้ำผึ้งทุกที่นะคะ” เมื่อเห็นเขาพยักหน้าตอบรับก็หอมแก้มทั้งสองข้างของเขาเป็นรางวัล “งั้นน้ำผึ้งทำเล็บให้นะคะ” แล้วเธอก็จัดการเอามือและเท้าของเขาแช่น้ำที่แม่บ้านเตรียมมาให้“น้องคิม น้องวาเลิกเรียนกี่โมงฮันนี่”เธอหยิบโทรศัพท์ที่เขาถือมาด้วยกดดูเวลา “ใกล้เลิกแล้วค่ะ อีกครึ่งชั่วโมง”“งั้นเราก็เตรียมตัวเถอะ กว่าจะไปถึงที่วัดอีก ไว้รอเจอกับลูกตอนเย็นทีเด

“เอางี้นะคะน้อง” เธอสั่งเครื่องดื่มอ่อน ๆ และเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ถ้าน้องเห็นผู้ชายคนนี้ น้องมาบอกพี่ด้วยนะแล้วพี่จะทิปให้อย่างงาม” เธอจ่ายไปอีกสองร้อย แล้ววางแบงก์ห้าร้อยไว้บนโต๊ะก่อนมองหน้าเด็กหนุ่ม ให้รู้กันว่าถ้างานสำเร็จเงินนี้ก็เป็นของเขา “ผมจะบริการพี่อย่างดีเลยครับ” แล้วไหว้อย่างสวยงามก่อนเดินจากไปไม่นานเกินรอเครื่องดื่มที่เธอสั่งก็มาถึงพร้อมกับข่าวที่ต้องการ และเธอก็ขอให้พนักงานหนุ่มย้ายที่นั่งให้เธอใหม่ เอาแบบมุมลับตาที่มองเห็นโต๊ะนั้นถนัด ๆ และเธอก็ได้ที่นั่งที่ถูกใจเธอมาก เธอจึงจ่ายแบงก์ห้าร้อยนั้นให้แก่เด็กหนุ่มไป…………………นภดลมองนาฬิกาข้อมือหลายรอบแล้ว เลยเวลานัดมานานแล้วแต่ทำไมหุ้นส่วนของดุจดาวยังไม่มาสักที รวมทั้งเดชาที่บอกจะตามมาสมทบจนป่านนี้ก็ยังไม่มาสักที“ คุณนภดลคะ เพิ่งจะสองทุ่มครึ่งเองนะคะเดี๋ยวพวกเขาก็คงจะมา” เธอดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือตามเขาแล้วพูดเสียงหวาน“ตั้งสองทุ่มครึ่งแล้วนะครับ ไม่ใช่เพิ่งสองทุ่มครึ่ง ถ้าทำงานแล้วจะผิดนัดขนาดนี้ก็ใช้ไม่ได้นะครับ” เขาแสดงความไม่พอใจออกทางสีหน้าชัดเจน เดิมทีก็รู้สึกหงุดหงิดอยู่แล้วที่มาเห็นสถานที่นัดหมาย อยากค

“ไม่เป็นไรครับ เพราะไม่ว่าจะเป็นลูกสาวหรือลูกชายผมก็ยินดี ขอให้น่ารักเหมือนแม่เขาก็พอ” เขาสรุป “เควี่คะ” สุดท้ายคนที่ทนไม่ได้ก็คือว่าที่คุณแม่นั่นเอง จึงปรามสามีด้วยความเขินอาย “อย่าไปถือสาเขาเลยค่ะคุณหมอ เขากำลังบ้าเห่อเพราะเป็นท้องแรก”“ไม่จริงหรอกครับคุณหมอ จะอีกกี่ท้องผมก็เห่อทั้งนั้นแหละครับ ถ้าเธอท้องให้ผมไหวนะครับ” เขาเถียงยิ้ม ๆ และคุยอวดไปอีกหน่อย “เอ่อคุณหมอครับ ผมขอเห็นหน้าลูกอีกครั้งได้ไหมครับ”คุณหมอหัวเราะเบา ๆ แล้วทำตามคำขอของว่าที่คุณพ่อ…หลังจากพบหมอเรียบร้อยและขึ้นรถแล้ว เควินก็รีบโทรไปรายงานผลให้กับครอบครัวทันที เมื่อไปถึงห้องทำงานก็คือเรียกสินีและนภดลเข้าไปพบ “ทำไมมาช้าจังวะนภ” เขาบ่นพี่ชายที่มาช้ากว่าสินีประมาณห้านาที “พอดีลูกค้าโทรเข้ามาเลยคุยกับเขาอยู่ ว่าแต่นายมีอะไร ทำไมถึงรีบร้อนนัก” “ฉันอยากจะบอกข่าวดี ฉันได้ลูกแฝดว่ะนภ น่ารักมาก” เขาเล่าขั้นตอนต่างในการตรวจและความรู้สึกที่ได้เห็นหน้าลูกครั้งแรกให้พี่ชายและพี่สะใภ้ฟังด้วยสีหน้าที่มีความสุข “ฉันดีใจด้วยนะไอ้น้องรัก” นภดลยื่นมือไปแสดงความยินดีกับว่าที่คุณพ่อ “ดีใจด้วยนะคะคุณเควิน น้ำผึ้ง” สิ

เขาได้รับโทรศัพท์จากเธอขณะที่ลงจากลิฟต์เพื่อไปยังที่จอดรถ เมื่อเธอบอกว่ากำลังกลับไม่ต้องไปรับเขาจึงออกมารอเธอที่ด้านหน้าคอนโดแทน เขาดันร่างเธอออกจากอ้อมกอดแล้วก้มหน้าลงจ้องมองเธอ และต้องตกใจกับรอยบวมแดงที่ข้างแก้มนวล ซึ่งเป็นรอยเหมือนถูกข่วนหลายเส้นด้วยกัน “ใครทำคุณ” ใบหน้าหล่อเหลาขมวดมุ่นด้วยความตึงเครียด“ไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณนภ” แล้วซบไปที่อกแกร่งนั้น “ผมว่าเราไปหาหมอก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง”“ไม่ไปได้ไหมคะ แค่ซื้อยาแก้อักเสบมาทานก็พอแล้ว” เธอรั้งเขาไว้“ดึกป่านนี้จะไปซื้อที่ไหน ไปโรงพยาบาลนั่นแหละ..อย่ามาดื้อกับผมนะ” เพราะความเป็นห่วงเธอมากจึงอยากให้หมอตรวจเพื่อความสบายใจของเขาเอง“ก็ได้ค่ะ” เธอจำใจต้องยอมเพราะเห็นแก่ความห่วงใยของเขา ………………นภดลมองภรรยาที่เดินออกจากห้องน้ำด้วยสายตาละห้อย สามคืนที่ผ่านมาเขาต้องไปงานเลี้ยงกับเจ้าของบริษัททัวร์ที่อเมริกา แทนน้องชายซึ่งไม่ยอมออกห่างจากภรรยาเลยตั้งแต่ตั้งครรภ์ จนตัวเขาเองไม่ได้เชยชมภรรยาคนงามอย่างใกล้ชิดเลยสักวันเพราะกลับดึก มาวันนี้ตั้งใจจะชดเชยให้สมใจเธอก็มากลายเป็นแบบนี้อีก “เจ็บมั้ย” เขาถามเมื่อเธอขึ้นมานอ

ข้อเสนอของเพื่อนทำให้สินีเห็นดีเห็นงามด้วย “โทรหาไอ้เอชมันเลย ถ้ามันอยู่เราได้ไปหามัน”ณัฐวราหยิบโทรศัพท์กดหาชื่อของเพื่อนหนุ่มสมัยมัธยม รอสายครู่หนึ่งเขาก็รับสาย จึงกล่าวทักทายแล้วจึงพูดเข้าเรื่องที่ต้องการขอให้เพื่อนช่วย ซึ่งเขาก็ยินดีอำนวยความสะดวกทุกอย่างให้เพราะมันไม่ผิดกฎระเบียบ (พวกเธอจะมาตอนนี้เลยหรือเปล่าจะได้อยู่รอ)“เออ ฉันกับสินีจะไปเดี๋ยวนี้แหละ แค่นี้นะ” เธอวางสายจากเพื่อนแล้วหันมาบอกกับสินี ไม่นานพวกเธอก็ออกไปด้วยกัน .................... โรงพยาบาลนภดลนั่งรอคนป่วยที่ยังหลับเพราะฤทธิ์ยาอยู่ที่ห้องรับแขกด้านนอกห้องพักคนไข้.. ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองพยาบาลเฝ้าไข้ที่เปิดประตูห้องออกมา“คุณดุจดาวฟื้นแล้วค่ะ” เธอส่งยิ้มเป็นมิตรให้ “ขอบคุณครับ” แล้วเดินเข้าไปที่ห้องของคนไข้ ส่วนพยาบาลนั้นไม่ได้ตามเข้าไปเพราะเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้คุยกันสะดวกนภดลเดินไปที่ข้างเตียงของหญิงสาวแล้วมองไปที่ใบหน้าที่ช้ำเขียวไปทั่วอย่างพิจารณา ข้างโหนกแก้มด้านขวามีรอยเย็บไว้เป็นทางยาวไม่ต่ำกว่าห้าเข็ม ริมฝีปากแตกปริจนเนื้อโปนห้อยออกมา.. ทำให้รู้สึกสงสารและเห็นใจเธออยู่พอสมควร