Semua Bab The Billionaire's Secret Heir: Bab 1 - Bab 10

Nang mapakalma ko ang sarili ko ay naisipan ko nang umuwi, ilang oras na rin akong nandito sa park. Magluluto pa ako ng maraming handa, double celebration ang meron sa amin ngayon ni Ahashi.Ipagdiriwang namin ang aming ikadalawang taon ng kasalAt higit sa lahatAng pagdating ng aming munting anghelPagdating ko ng bahay ay agad akong dumiretso sa kusina at inihanda ang mga ingredients na gagamitin ko. Sinigurado kong fresh lahat ng ingredients na gagamitin dahil ayaw ni Ahashi na hindi fresh ang mga sangkap sa kinakain niya.Madami siyang paboritong pagkain at lahat ng iyon ay inaral ko para lang sa kaniya.Lulutuin ko lahat ng paborito niyang pagkain, magb-bake na rin ako ng cake.Panigurado akong matutuwa siya pag nakita niya lahat ng ito.Naiisip ko palang na uuwi siya at makikita lahat ng niluto ko ay hindi ko mapigilan ang pag ngiti ko. Hindi ko na ininda ang mga pasong natamo ko habang nagluluto, ang mahalaga ay mailuto ko lahat ng paborito niya.Hindi naman niya ako papagali

Napabuntong hininga naman siya at hinawakan ang kamay ko. “You suffered a lot, Ashryuin,” he shoved a bank card in my hands, “Get this card and go wherever you want and find your lost happiness. I will help you with these.”“I can’t accept these lolo,” umiiyak kong saad at pilit na ibinabalik ang mga credit cards pero hindi niya kinuha.“No, apo. Hindi mo mararanasan lahat ng ito kung hindi dahil sa akin,” saad niya at napabuntong hininga. “Kung hindi ko kayo pinilit noon, baka ay masaya ka ngayon.”Pinunasan ko ang mga luha ko at pilit akong nagsalita sa kabila ng aking mga hikbi, “H-Hindi niyo po kasalanan iyon lolo, hindi k-ko po kayo sinisisi.”Ngumit naman siya at pinunasan ang luhang tumulo sa mata ko, “Ako na ang bahala dito, umalis kana apo.” Naiiyak niyang sambit, “Bisitahin mo nalamang ako kapag kaya mo na.” Tumayo ako at tumango, “Opo lolo, pangako po iyan.” Napangiti naman siya sa sinabi ko.Ipinahatid niya ako sa butler niya sa airport at ito na rin ang nag-ayos ng flig

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi sa mansyon ni lolo Ernesto. Hindi pa rin mag sink in sa akin ang nangyari.Para akong binabangungot ng gising.bakit kailangan kong maikasal sa taong hindi ko mahal?Matamang nakatingin ako sa buwan at akmang bubuksan ang bintana ng biglang may bumagsak sa katahimikan na bumabalot sa kwarto ko.“Let’s talk.” Nagulat ako ng biglang may magsalita sa likuran ko.Para akong binuhusan ng malamig na tubig Paano siya nakapasok?Napahawak ako sa dibdib ko at muling namuo ang luha sa mga mata ko.“Are you deaf?” tanong niya at pilit na iniharap ako sa kaniya.Pilit kumawala sa kamay niya pero mas lalo niyang hinigpitan ang hawak niya. Pakiramdam ko bumabaon ang mga daliri niya sa kamay ko, tuluyang tumulo ang luha ko sa sakit ng pagkakakapit niya.Mukha namang napansin niyang nasasaktan ako sa higpit ng pagkakahawak niya kaya agad niya akong binitawan. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako nang makita kong may dumaang kakaibang ekspresyon sa mukha n

Huminga ako ng malalim at tumingin kay lolo Ernesto, “Lolo, ayaw ko pong ikasal kay Ahashi. Wala naman pong nangyari sa aming dalawa, maniwala po kayo.” Mataman siyang tumingin sa akin at bumuntong hiningaIlang segundong katahimikan ang bumalot sa pagitan naming dalawaAt sa buong buhay ko, ngayon lang ako nakaramdam ng nakabibinging katahimikan.“No.” Maiksi at madiing sabi ni loloTumayo siya mula sa pagkaka-upo sa gilid ng higaan ko at humarap sa malaking bintana sa aking silid.Parang may kung anong pumiga ng puso ko ng marinig ang salitang iyon.Isang salita ngunit parang bumasag sa aking pandinig“Lolo please,” pilit kong sambit at inalis lahat ng nakatusok sa akin at hindi ininda ang sakit niyon.Lumuhod ako sa kaniyang likuran umaasang pagbibigyan niya.Kung ito lang ang tanging paraan, gagawin ko lahat“Apo,” mahinang sambit niya at humarap sa akinKitang kita ko sa mata niya na kahit anong gawin ko ay hindi na mababago ang kaniyang desisyonPero kung hindi ko susubukanPaan

Hindi ko namalayang nasa harapan na pala ako ng silid ni Ashryuin. Mahigpit kong hinawakan ang doorknob bago dahan-dahang itinulak ang pinto. Pagkapasok ko pa lang ay sinalubong na ako ng sunod-sunod na tunog ng mga medical equipment.Inilibot ko ang aking paningin sa kabuuan ng kwarto hanggang sa tumama ang paningin ko sa kanya.She’s sleeping peacefullyWalang luhang tumututulo mula sa kaniyang mga mataWalang nanginginig na bosesWalang pagsusumamoAt walang pagpapaliwanag.Pero kahit natutulog lang siya ay lumilitaw ang pagkamaamo ng kanyang mukhaSubalit kahit tahimik lang siyang natutulog ay bakas pa rin ang pagod sa kaniyang mukha.Tahimik akong naglakad papunta sa tabi ng kama niya at umupo sa isang upuan na nasa tabi nitoKapag tulog siya, para lang siyang isang maamong tupa, sadyang hindi makabasag pingganPero kapag gising ay iba ang makikita… parang isang taong pasan ang buong mundo“Ashryuin…” mahina akong tawag sa kanya kahit hindi naman niya ako maririnigHindi ko rin al