Kabanata 5

Mabigat ang talukap ng mga mata ko nang magising ako.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko na tila ba antok na antok pa ako sa bigat nito.

Anong nangyari? Ang bilis ko naman yata nakatulog…

Ang naalala ko lang ay ang party tapos napilitan akong uminom ng alak… nakausap ko pa si lolo Ernest 

Tapos…

Hindi ko na matandaan ang mga sumunod na nangyari.

Akmang gagalaw ako ng maramdaman ko ang isang bagay na mabigat na nakapatong sa bewang ko

Biglang nanigas ang katawan ko

Napalunok ako ng mariin. 

Abot-abot ang kaba ko habang dahan-dahang nililingon ang kung ano man sa tabi ko.

 Nang tuluyan ko itong makita ay para akong binuhusan ng malamig na tubig…

Nanlaki ang aking mata

‘What the hell?’

Nanlaki ang mata ko sa aking nakita

“What the fuck?” Sigaw ni Ahashi at agad na bumangon ng kama

“What the hell happened?” naguguluhan niyang tanong habang nakasabunot sa kaniyang buhok at sumulyap kung saan ako nakaupo habang nakatakip ng kumot ang aking katawan.

Napatulala nalang ako sa mga nangyayari, hindi ko maigalaw ang katawan ko. Para akong nakapako sa higaan at hindi ma-proseso ng maayos ng utak ko ang mga nangyayari sa paligid.

“I didn’t know,” mahina kong sambit.

Paano ko sasagutin ang mga tanong niya kung hindi ko naman maalala ang mga nangyari.

Napalingon ako sa pintuan ng marinig ang mga malalakas katok sa pintuan…

Parang may mga dagang nagtatakbuhan sa aking dibdib

‘Anong gagawin ko’

Isang katok

Dalawang katok

Tatlong katok

Napahilamos ng mukha si Ahashi dahil sa inis, kung nakakamatay lamang ang mga titig niya ay malamang nakaburol na ako ngayon.

“Ahashi open this goddamn door!” rinig kong sigaw ni lolo Ernesto na mas lalong nagbigay sa akin ng kaba.

Ilang segundo lamang ang nakalipas ng biglang bumagsak ang pintuan, napatakip nalamang ako ng kumot sa takot.

‘Paano na’

Pag tingin ko sa pintuan ay napapikit ako sa mga nakakabulag na ilaw mula sa lente ng camera

“I-It’s not what you think,” garagal na sabi ni Ahashi at tumayo sa harapan ko.

“Hindi ko naman inakalang may babaeng gagapang sa ibabaw ng kama mo Ahashi para lamang mapabilang sa pamilya mo,” nangungutyang sabi ng isang babae.

Namuo ang mga luha ko dahil sa sinabi ng babaeng iyon. Kahit kailan ay hindi ko maiisipang magpakama sa kung sino para lamang umangat.

Lalong lalo na kay Ahashi 

“It’s a misunderstanding!” sigaw ni Ahashi at lumingon sa akin, “Tell them,” desperado ng wika nito.

“M-Mali po kayo ng iniisip, walang nangyari sa amin.” Naiiyak na turan ko.

Narinig ko naman ang pag lagabog ng tungkod ni lolo Ernestro, “M****a! paanong walang nangyari kung nasa iisang kama at kwarto kayong dalawa.” Agad akong tumayo upang ipakita na may damit pa rin ako at lumuhod sa harapan ni lolo Ernesto.

Umiiyak akong tumingin sa kaniya habang nakaluhod, “Lolo wala po talagang nangyari sa aming dalawa ni Ahashi, nagising nalang po kami na nasa iisang kwarto kami. Maniwala po kayo,” umiiyak kong sambit at hinawakan ang laylayan ng damit niya.

Para akong tinakasan ng lakas sa katawan, ngayon ko lang nakita na ganito kagalit si lolo. Pakiramdam ko ay ipinahiya ko ang buong angkan niya sa kabila ng lahat ng tulong na ipinagkaloob niya sa akin.

Nahihirapan na akong huminga ng marinig kong muli ang boses ni Ahashi…para akong nabuhayan ng pag-asa.

Kung hindi maniniwala sa akin si lolo Ernesto, siguro naman ay maniniwala siya sa apo niya. Kasi kung hindi ay hindi ko alam ang gagawin. 

“She’s telling the truth grandpa, we just woke up beside each other.” Ahashi said, “Look, she still wears her clothes,” he added.

“So what? How about you Ahashi? You are topless!” malamig na turan ni lolo Ernesto. Napatakip ako ng mukha ko ng muling manguha ng litrato ang mga media ng biglang humarap sa kanila si lolo.

“Subukan n’yong ilabas ang balitang ito at sisiguraduhin kong wala nang tatanggap sa inyo kahit kailan!” Mariin niyang bigkas, agad namang nagsi-alisan ang media dahil sa takot.

“Ikaw Ahashi, walang Silvein ang tumatakas sa responsibilidad.” nanlilisik ang mga mata niyang nakatingin kay Ahashi na tila ba pinag bagsakan ng langit at lupa.

“YOU.WILL.MARRY.HER whether you like it or not.” Madiin niyang sambit at tinulungan akong tumayo.

Para akong nabingi sa aking narinig, nawalan ng ingay ang paligid

Tanging ang apat na salitang iyon lamang ang aking naririnig at paulit-ulit na umaalingaw-ngaw sa isipan ko.

“Lolo no please..” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng putulin niya ang sasabihin ko.

“No more buts, you will do what I said.” 

“L-Let’s check the CCTV lolo, please.” nahihirapan kong sambit pero tila hindi niya narinig ang mga sinabi ko at tuluyang umalis ng kwarto.

Ayaw ko ng ganito

Lumapit ako kay Ahashi at hinawakan ang braso niya ng bigla niya akong itulak.

Napaatras ako dahil sa pagtulak niya, ngunit hindi iyon naging dahilan ng takot ko…

kundi sa paraan ng pagtitig niya

Na para bang ako ang may kasalanan ng lahat

“Ahashi please, let’s c-check the CCTV.” Umiiyak kong saad at binalewala ang sakit ng tumama ako sa kanto ng kama.

Narinig ko ang pag angil niya bago tuluyang lumabas ng kwarto. 

Bakit ayaw nila akong pakinggan?

Bakit parang ayaw nilang maniwala sa akin?

Pero hindi ko naman talaga alam kung bakit kami nasa iisang kwarto, kahit anong pilit ko ay hindi ma-proseso ng isip ko lahat ng nangyari.

‘Panaginip ba lahat ng ito?’ Sinampal ko ng ilang beses ang sarili ko nagbabakasakaling binabangungot lamang ako pero naramdaman ko na lahat ng sakit ay hindi pa rin ako nagigising.

Muling tumulo ang luha ko habang nakatingin sa kawalan, hindi ko maisip bakit nandito ako sa sitwasyon na ito.

Hindi ko matanggap, ayaw kong ikasal sa taong hindi ako mahal at hindi ko mahal.

At isa pa

Ayaw kong itali ang aking buhay at sarili sa isang pagkakamaling hindi ko naman ginawa.