All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 61 - Chapter 70

และแล้ววันที่บุรินทร์จบการศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) ก็มาถึง หลังจากตรากตรำมานานแรมเดือนกว่าที่โพรเจกต์จบจะเสร็จเรียบร้อย พอวันนี้มาถึงก็รู้สึกภูมิใจตัวเองเช่นกันที่ผ่านมาได้เมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นมาเตรียมตัว เพื่อรอ เตชินท์มารับ ส่วนพ่อแม่และแฟนสาวจะตามไปทีหลัง ก่อนออกไปก็ไม่ลืมที่จะกระซิบข้างหูเพื่อบอกให้เธอรับรู้“พี่ไปก่อนนะ”“อืม ค่ะ”ไม่นาน ก็เห็นแสงไฟส่องเข้ามาในบ้าน แล้วชะลอรถอยู่หน้าประตูรั้ว เขาจึงเดินออกไปโดยที่เพื่อนไม่ต้องบีบแตรเรียก พอขึ้นนั่งแล้ว เจ้าตัวถึงเคลื่อนรถแล้วมุ่งหน้าสู่วิทยาลัย พอมาถึงวิทยาลัยทั้งสี่หนุ่มก็เดินไปรวมกันที่ห้องสาขาที่เพื่อนคนอื่น ๆ รออยู่“พวกมึงหยุดคุยกันก่อนโว้ย มาถ่ายรูปกันก่อน” อาจารย์ที่ปรึกษาที่เป็นผู้ชายตะโกนบอกลูกศิษย์ตัวเองที่นั่งคุยกันอยู่ราวกับนกกระจอกแตกรังอย่างไรอย่างนั้น“เฮ้ย ไปกัน อาจารย์ชลเรียกแล้ว” หัวหน้าห้องเรียกอีกครั้งหลังจากที่ทุกคนยังไม่มีใครจะลุกแบบนั้นแล้วคนอื่น ๆ เลยต้องทำตามที่หัวหน้าบอก พอนักศึกษาแผนกก่อสร้างโยธาที่มีมากกว่าสามสิบคนถ่ายรูปอะไรเสร็จเรียบร้อยก็ได้เวลาที่จะไ

“งื้อ อะไรของพี่เนี่ย” ร่างบอบบางหันหน้ามาเผชิญหน้ากับคนตัวสูง ที่กำลังคลอเคลียไม่ห่าง พร้อมกระซิบคำหวานหูเสียงพร่า“รักเธอนะ”“รักเหมือนกัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่พี่ทำให้มนนะ”“ครับ แล้วนี่ไม่มีของขวัญให้หน่อยเหรอ”มณีมณฑน์ยิ้มในหน้า ก่อนตอบ “ให้ไปแล้วไง”“แค่นั้นเองไม่พอหรอก”“แล้วแบบไหนถึงจะพอ” พลางลูบไล้ไหล่หนาเบา ๆ อย่างยั่วยวน“ก็...กินเมียได้ไหม” กระซิบข้างหูบางด้วยคำเสียงแหบพร่า ปล่อยลมหายใจรินรดข้างหูของคนตัวเล็ก“ขออาบน้ำก่อนนะ ค่อยว่ากัน”“ไม่เอาสิ ขอก่อนไม่ได้เหรอ” ไม่รอเธอตอบ ชายหนุ่มก็ดึงร่างบางไปทางเตียงนอน รีบถอดชุดที่เธอใส่อยู่ออกจนหมด ทำให้ตอนนี้เธอมีเพียงชุดชั้นในและแพนตี้ตัวน้อยติดกายเท่านั้นบุรินทร์ไม่ปล่อยให้แฟนสาวรอนาน เขาก็ก้มหน้าจุมพิตอย่างดูดดื่มกับริมฝีปากบาง ขณะที่มือหนาคอยบีบขย้ำหน้าอกอวบอิ่ม อีกข้างที่ว่างก็บีบนวดสะโพกผาย พลางลูบไล้มาเรื่อย ๆ จนมาหยุดตรงดอกไม้งามกลางกายสาวที่น้ำหวานซึมออกมาเล็กน้อย เมื่อจูบจนพอใจถึงผละออกจากปากบางเลื่อนมาคลอเคลียแถวลำคอระหงพลางดูดเม้มเบา ๆ จนเป็นรอยแดงเล็กสองสามจุดก่อนจะมาหยุดที่เนินอกอูมที่มีเพียงชั้นในสีหวานขวางกั้นอ

กว่าเดือนครึ่งแล้วที่มณีมณฑน์กลับมาอยู่บ้าน ในทุก ๆ วันหญิงสาวมักจะตามพ่อแม่เข้าสวนไปดูพืชผลที่ปลูกไว้บ้าง ช่วยพี่ชายใส่ปุ๋ยผลไม้ที่เพิ่งลงปลูกบ้าง และคุยกับบุรินทร์บ้าง ซึ่งเขาก็โทรมาหาทุกวันทุกเวลาเลยก็ว่าได้พอลาแม่กับพี่ชายแล้ว เธอก็ให้พ่อไปส่งขึ้นรถที่บขส. เพื่อเดินทางกลับไปทำหน้าที่ เพราะเพื่อนที่สาขาโทรตามให้กลับไปช่วยงานที่จะต้องเสร็จให้ทันก่อนรับน้องที่จะมีขึ้นในช่วงปลายเดือนพฤษภาคมเมื่อนั่งรถใกล้ถึงรังสิตก็โทรหาแฟนหนุ่มให้มารับ ซึ่งเขามักถามทุกครั้งที่คุยกันว่าเมื่อไหร่จะกลับ คิดถึงแล้ว เธอได้แต่พูดปลอบไปว่าห่างกันบ้าง จะได้รู้ค่าของความคิดถึงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถตู้ก็มาจอดในช่องจอด ลงรถได้ก็เดินไปหาบุรินทร์ที่รถ ซึ่งเจ้าตัวมารอตั้งแต่เธอโทรบอกว่าให้มารับแล้ว สงสัยเขาจะมองเห็นเธอจากไกล ๆ มั้งถึงลงออกมายืนรอ“ทำไมไม่รอในรถล่ะ”“เธอจะได้รู้ไงว่าเบสจอดรอตรงไหน” พูดแล้ว เขาก็ยกกระเป๋าและของฝากที่เธอซื้อมาไว้ข้างหลังรถพอเธอขึ้นรถและปิดประตูได้ ชายหนุ่มก็สวมกอดร่างบอบบางทันที จนคนไม่ได้ตั้งตัวร้องออกมา “โอ๊ะ เบา ๆ หน่อย”“คิดถึง คิดถึง” ไม่เพียงแค่โยกตัวเธอเพียงอย่างเดีย

“เราได้ยินแกคุยกับพี่เต๋าว่าเลิกกับพี่ข้าว จนทำใจได้บ้างแล้ว แต่เมื่อวานพี่ข้าวมาหา แล้วขอคืนดี” เอมอรเล่าตามที่ฟังแฟนหนุ่มพูดให้ฟัง“แล้วยังไงต่อ”“พอแฟนมาขอคืนดีเลยมีอาการอย่างที่แกเห็นน่ะแหละ” ฐาปกรณ์พยักพเยิดให้ดูวิทวัสที่ยกเอา ๆ“น่าสงสารว่ะ”“พี่ข้าวก็ไม่น่าคุยกับคนอื่นเลยเนอะ”เธอไม่ได้ออกความคิดเห็นกับประโยคที่ฐาปกรณ์พูด แม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็จับใจความได้ว่าแฟนสาวของวิทวัสแอบคุยกับคนอื่นและไปมีอะไรกันลับหลังหลายครั้ง วิทวัสที่ระแคะระคายว่าทำไมแฟนสาวถึงเปลี่ยนไป ก็แอบตามเธอกับผู้ชายคนนั้นไปถึงได้รู้ว่าสองคนนั้นพากันเข้าโรงแรม เจ้าตัวก็เลยรอจนทั้งคู่ออกมาจากห้องพักนั่นแหละ เลยเข้าขอเลิกกับฝ่ายหญิง และเมื่อวานเธอมาหาที่บ้าน แต่ชายหนุ่มไม่ได้เปิดประตูให้แต่อย่างใด เพราะเห็นว่าเลิกกันแล้วก็ไม่ต้องมาเจอหน้าก็น่าจะดีกว่า“ง่วงหรือยัง”คิดอะไรเงียบ ๆ คนเดียว อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกระซิบถามจากแฟนหนุ่ม ที่ก้มใบหน้าหล่อเหลามาเกือบชิด ทำเอาเธอผงะตกใจเลยทีเดียว“ยังเลย พี่ง่วงเหรอ” เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้วที่ทุกคนต่างนั่งดื่มกัน“ไม่ครับ พี่กลัวเธอง่วง”“พี่กินต่อเถอะ มนยังไม่ง่วงเท่าไหร่”

ได้ยินฟ้าร้องดังคำรามอยู่ไกล ๆ มณีมณฑน์รีบไปปิดล็อกประตูรั้วบ้าน ระหว่างที่เธอปิดหน้าต่างอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ จึงหยิบขึ้นมาดูเลยรู้ว่าเป็นเอมอรเลยกดรับสาย“ว่าไงเอม”(ทำอะไรอยู่มึง ว่างไหม)“ว่าง ๆ มีอะไรเหรอ”(ฉันมีอะไรจะบอก แต่แกต้องรับปากฉันก่อนว่าถ้าฉันพูดอะไรไปแล้วอย่าโกรธกันก็พอ) น้ำเสียงจากปลายสายดูขุ่นเคืองปนอยู่ในนั้นจนคนฟังรู้สึกได้“อืม พูดมาเถอะ”(เมื่อกี้ฉันกับเอ็มมี่ไปหาข้าวกิน แล้วเจอสี่คนนั้นนั่งกินข้าวอยู่กับพวกพี่ริน แล้วมีผู้หญิงอีกคนที่ไม่เคยเห็นนั่งอยู่ข้างพี่เบสด้วย เห็นอย่างนั้นฉันจุกเลยว่ะ) ตอนแรกเธอก็ไม่คิดจะบอกเพื่อนหรอก แต่ก็นั่นแหละ เธอไม่อยากให้เพื่อนเสียความรู้สึก ตอนเห็นทีแรกเธอก็โกรธเตชินท์มากจริง ๆ ที่ไม่บอกความจริงว่าจะมาหาแก๊งรุ่นพี่“คงไม่มีอะไรหรอก ก็เขาบอกเราว่าไปหาเพื่อนนิ” ถึงจะพูดบอกเพื่อนไปอย่างนั้น ในใจลึก ๆ ก็อดที่เสียใจไม่ได้ อะไรกัน สองอาทิตย์ที่เธอแทบไม่มีเวลาให้เขา พอวันนี้เธอมีเวลา เขากลับใช้เวลาตรงนั้นกับเพื่อนของตัวเอง เป็นใครจะไม่เสียใจละ(แก...ผู้ชายมันจะพูดอะไรก็ได้ไหมวะ พี่เต๋าก็เหมือนกัน เห็นกูไม่ตามล่ะเอาใหญ