All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 81 - Chapter 90

ขณะนั่งรออาหารมาเสิร์ฟฐาปกรณ์ก็หาเรื่องตลก ๆ มาเล่าให้ คนอื่น ๆ ฟัง จนทั้งโต๊ะส่งเสียงหัวเราะไปกับเรื่องที่เจ้าตัวเล่า พออาหารที่สั่งมาไม่ว่าจะเป็นปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ข้าวผัดปู ต้มแซ่บทะเล ทอดมันกุ้ง ยำปลาดุกฟู ที่ขาดไม่ได้คงจะเป็นยำวุ้นเส้นทะเลที่มณีมณฑน์สั่งมา“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณบุรินทร์ที่ตักยำให้เมื่อทุกคนกินกันอิ่มท้องแล้วก็แชร์เงินกันจ่ายค่าอาหาร โดยในส่วนของเธอเป็นบุรินทร์ที่จ่ายให้ แล้วก็ขอตัวกลับก่อน“มน...” เสียงเรียกจากคนขับรถที่ฟังแทบจะไม่รู้เรื่องเพราะลมตีหน้า หญิงสาวจึงต้องขยับหน้าไปฟังใกล้ ๆ“...ว่า”“ให้อภัยเพื่อนพี่ได้หรือยัง” วิทวัสชวนคุยระหว่างขับรถมาส่งเธอ ส่วนคนอื่น ๆ แยกย้ายกันตั้งแต่ร้านอาหารแล้วคำถามนี้ของวิทวัสทำให้เธอเงียบ ด้วยยังไม่มีคำตอบให้ตัวเองเหมือนกัน“พี่สงสารมันน่ะ มันรักมนมากเลยนะ วันนั้นที่น้องบอกเลิกมันช็อกไปเลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ เป็นนาทีเลยกว่าจะรู้ตัว”“ถ้าเขารักมน เขาจะไม่กลับไปยุ่งกับแฟนเก่าเขาหรอกนะพี่เทน”“เบสไม่ได้จะกลับไปหาหรือไปยุ่งกับภาอย่างที่น้องเข้าใจหรอกนะ แต่มันเป็นห่วงเขาในฐานะเพื่อน พูดคุยกันในฐานะเพื่อน เพราะเราคบกันม

“ได้สิลูก นอนห้องเดิมนะ” ห้องเดิมที่คุณคณิตาหมายถึงก็คือห้องของบุรินทร์นั่นแหละ แต่เจ้าตัวคงจะยังไม่รู้ เพราะเอาแต่จ้องหน้าจอทีวีดูไฮไลต์บอลอย่างตั้งอกตั้งใจพูดคุยกันอีกเล็กน้อย แม่ก็ชวนกินข้าวเย็นที่ท่านทำรอลูกชาย ส่วนพ่อนั้นเพิ่งจะเดินทางกลับไปทำงานรับเหมาอีกจังหวัดหนึ่งเมื่อเช้านี่เอง เธอเลยไม่มีโอกาสได้เจอท่านเมื่อดูทีวีและคุยกับแม่จนดึกถึงชวนกันไปนอน โดยที่เธอจะไปนอนกับบุรินทร์ที่เข้าห้องไปก่อนหน้าแล้ว เปิดประตูเข้ามาในห้องข้าวของทุกอย่างยังคงวางอยู่ที่เดิม ส่วนเจ้าตัวคงจะอาบน้ำอยู่เพราะเธอได้ยินเสียงน้ำไหล นั่งรอไม่นานเขาก็เปิดประตูห้องน้ำออกมามองเธอด้วยสีหน้าตกใจ“นอนนี่เหรอ”หญิงสาวพยักหน้าตอบ“งั้น...เธอนอนไปเถอะ เดี๋ยวพี่ไปนอนโซฟาหน้าทีวี” พูดแล้วก็รีบเดินไปใส่เสื้อผ้า และเดินไปเปิดประตูห้อง“คนอุตส่าห์มานอนด้วย ยังจะทิ้งให้นอนคนเดียวอีก ใจร้ายไป ปะ” อ่อยขนาดนี้แล้วถ้ายังออกไปก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะ“เธอจะนอนกับพี่จริง ๆ เหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างไม่เชื่อหู“จริง…” หญิงสาวยืนยันหนักแน่น ชายหนุ่มยิ้มดีใจ แล้วกอดเธอซะแน่น แทบหายใจไม่ออก “เย้ ๆ จริงนะ จริง ๆ นะ พี่รอเวลานี้มานา

“เบสส่งเธอแล้ว คราวนี้เป็นตาของเบสบ้างนะ” แม้ตอนนี้จะปิดไฟข้างเตียงแล้ว หากแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาก็ทำให้เธอเห็นได้ว่าเขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งให้ ก่อนที่เจ้าตัวจะจับตัวเธอพลิกขึ้นนั่ง แล้วตัวเองก็ไปนั่งกึ่งนอนหลังพิงหัวเตียง พลางจับมือบางให้สัมผัสกับท่อนเนื้อแล้วให้รูดขึ้นลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป“ใช้ปากสัมผัสมันหน่อยสิ มันอยากเข้าไปอยู่ให้ปากของเมียจ๋าน่ะ” พลางจับศีรษะทุยกดลงให้ริมฝีปากบางสัมผัสกับเอ็นแกร่ง หญิงสาวก็จัดการกลืนเข้าปากจนสุดคอหอย ซึ่งตอนนี้มันใหญ่คับปากเธอไปหมด แล้วบอกกับตัวเองว่าคืนนี้แหละที่เขาต้องจำจดเธอไว้“อืม อ่า ซี๊ดดดด”หญิงสาวทั้งอมทั้งดูด ขยับศีรษะขึ้นลง แล้วใช้ปลายลิ้นตวัดเลียส่วนหัวจนได้ยินเสียงทุ้มครางออกมาเบา ๆ ไหนจะสะโพกสอบที่เด้งขึ้นจนปลายแท่งร้อนกระแทกคอหอย เป็นผลให้มือบางตีหน้าขาแกร่งอย่างหมั่นไส้ที่เขาทำเอาเธอน้ำตาเล็ด“อืม อา” หากเขาก็ไม่ฟังเมื่อตอนนี้อารมรณ์ตัวเองมาเต็ม เธอเลยแกล้งขยับปากออกเลยทำให้ได้ยินเสียงโวยวายจากชายหนุ่ม“เอาออกทำไม กำลังเสียวเลย” พร้อมกับจะยัดท่อนเนื้อเข้าปากเธอเหมือนเดิม หากเธอก็ขยับหน้าหนี “มน”“ครางหน่อยสิ อยากได

“นั่นสิคะ ถ้าแม่ไม่พูด หนูก็ลืมนึกไปเลยว่าทำไมตัวเองให้อภัยพี่เบสง่ายอย่างนี้”บุรินทร์จากที่มีรอยยิ้มมีความสุขเต็มใบหน้าหล่อเหลาต้องหุบยิ้มลงฉับพลัน เมื่อได้ยินประโยคหลังของมารดาและแฟนสาวที่ช่วยกันแกล้งตน“โธ่ แม่น่ะ” ชายหนุ่มตัดพ้อ “แล้วนี่มนก็เป็นไปกับแม่ด้วยเหรอ ทำไมไม่เข้าข้างเบสบ้างเลย”“ไม่ต้องมาธงมาโธ่เลย น้องดีด้วยแล้วอย่าทำตัวไม่ดีกับน้องอีกล่ะ มีอีกแม่ไม่ช่วยแล้วนะ”“ไม่มีแล้วแม่ ครั้งเดียวเบสก็เข็ดแล้ว โดนทั้งแม่ทั้งแฟนโกรธ เบสไม่รู้จะทำยังไงเลย”“สมควร” ท่านว่า ก่อนหันมาพูดกับมณีมณฑน์เสียงนุ่ม “น้องมนกินอะไรหรือยังลูก”“เรียบร้อยค่ะ พี่เบสทำให้กิน”คุณคณิตาพยักหน้าเข้าใจ ดูทีวีอีกสักครู่ก็เข้าห้อง พอได้เวลาอาหารเย็น หญิงสาวลุกไปอุ่นกับข้าวแล้วยกมาวางบนโต๊ะ เห็นความอบอุ่นของบ้านบุรินทร์แล้วก็อดที่จะคิดถึงบ้านไม่ได้ เพราะที่บ้านเธอก็นั่งกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตาเช่นนี้มณีมณฑน์ตื่นแต่เช้ามาทำข้าวต้มหมูไว้รอคุณคณิตาและแฟนหนุ่มจนแล้วเสร็จ พร้อมกับยกมาวางไว้บนโต๊ะกินข้าว ถึงเข้าไปปลุกบุรินทร์“พี่เบส ตื่นได้แล้ว ไปกินข้าวกัน”“อืม ครับ” บุรินทร์พลิกตัวมาตอบแฟนสาวเสียงงัวเงีย

วางสายจากมารดาแล้ว มณีมณฑน์ก็เอาแต่มองหน้าแฟนหนุ่มนิ่ง ๆ อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปรู้จักมักจี่กับแม่เธอได้ยังไงถึงคุยกันเป็นวรรคเป็นเวนอย่างนั้น“ทำไมมองด้วยสายตาอย่างนั้นอะ” บุรินทร์ที่ทำตัวไม่ถูกกลับสายตานิ่งเรียบที่จ้องมองมา“มีอะไรจะพูดมั้ย”“ไม่มีนะ ทำไมเหรอ”ทำไมเขาต้องตอบในประโยคของคำถามด้วยนะ คนตัวเล็กคิด“งั้นถามใหม่ ทำไมพี่กับแม่ของมนคุยกันสนิทสนมอย่างนั้น”“กินไปคุยไปได้มั้ย จะเล่าให้ฟังหมดเลย” มณีมณฑน์ยอมอย่างว่าง่าย “จำวันที่น้องพร้อมมาอยู่กับเราได้มั้ย เธอไม่ได้หยิบโทรศัพท์ตอนพาน้องพร้อมเข้านอนในห้อง ตอนนั้นแม่เธอโทรเข้ามาพอดี พี่เลยวิสาสะรับสาย ท่านถามว่าพี่เป็นใคร ทำไมถึงรับโทรศัพท์มนได้ พี่เลยบอกท่านไปตามตรง”ถึงว่า วันนั้นเธอหาเครื่องมือสื่อสารทั่วห้องไม่เจอ ออกมาดูตรงโต๊ะกระจกหน้าทีวีก็ไม่มี คือหายังไงก็หาไม่เจอ เลยปล่อยเลยตามเลย จนน้องพร้อมตื่นนั่นแหละเลยชวนน้องออกมาเล่นข้างนอก เห็นมือถือที่ตามหาอยู่นานวางอยู่โต๊ะกระจกที่เธอรื้อหาอยู่ก่อนหน้านี้ ก็ไม่ได้สงสัยอะไร จนความจริงกระจ่างก็วันนี้“หลังจากที่พี่หาเบอร์แม่ได้ พี่โทรไปหาท่านบ่อย ๆ แล้วพ่อแม่พี่ได้คุยกับพ่อแม่ของเ