All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 91 - Chapter 100

“ค่ะแม่”(ถึงไหนกันแล้วลูก) เสียงเอ่ยถามของคุณกนกพรที่มีความอบอุ่นห่วงใยปนอยู่ในน้ำเสียงด้วย“กำลังติดไฟแดงอยู่แยกไฟแดงใหญ่ค่ะ”(อ้อ อยากกินอะไรกันมั้ยลูก แม่จะได้ทำไว้รอ)“ไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวบอก พอไฟเขียวแล้วบุรินทร์เข้าเกียร์เลี้ยวซ้าย “แม่คะ ตอนนี้หนูกำลังจะผ่านซูเปอร์มาร์เก็ต แม่เอาอะไรมั้ยคะ หนูจะได้แวะซื้อเข้าไป”(ไม่ต้องหรอกลูก แม่ซื้อมาไว้แล้ว ใกล้วันที่บ้านเบสมาค่อยออกไปซื้อ แต่ถ้าหนูสองคนอยากกินอะไรก็ซื้อมานะ)“ค่ะ” วางสายจากมารดาแล้ว หญิงสาวก็หันมาถามบุรินทร์ว่าอยากกินอะไรหรือเปล่า จะได้แวะซื้อ พอเขาส่ายหน้า เธอเลยบอกให้เขาขับรถตรงไปบ้านเลยบุรินทร์ขับรถมาประมาณสิบห้านาที ก็เห็นป้าย “สวนคุณประไพพร” จึงเลี้ยวเข้าไปอย่างคุ้นเคย โดยที่เธอไม่ได้บอกเส้นทางเลยตลอดทาง แม้จะสงสัยไม่น้อยหากก็ยังไม่เอ่ยปากถามเมื่อรถมาจอดอยู่หน้าบ้านแล้ว คุณกนกพรก็ออกมาหา สองหนุ่มสาวลงจากรถเข้าไปสวัสดีทักทายมารดา“สวัสดีค่ะแม่”“สวัสดีครับแม่”มณีมณฑน์กับบุรินทร์ยกมือไหว้พร้อมกัน ก่อนที่หญิงสาวจะสวมกอดมารดาแน่น ทั้งยังหอมแก้มท่านไปอีกฟอดใหญ่ บุรินทร์ได้แต่มองภาพนั้นยิ้ม ๆ“คิดถึงที่สุดเลยค่ะ”“โอ๊ย

หลายวันต่อมาเช้านี้มณีมณฑน์ถูกมารดาเคาะประตูห้องเรียกตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อที่จะได้แต่งหน้าแต่งตัว โดยที่เธอแต่งหน้าด้วยโทนบางเบาให้รับกับทรงผมที่เธอทำก่อนด้วยการปล่อยผมยาวสลวยเต็มแผ่นหลังแล้วดัดปลายเล็กน้อยดูเข้ากันกับชุดที่เธอเลือกใส่อย่างเดรสสีขาวแขนสามส่วนตัวกระโปรงทรงเอจับจีบรอบเอวยาวประมาณเข่า ชายกระโปรงตกแต่งด้วยผ้าถักโครเชต์ลายดอกไม้ดูสวยหวานงดงามไม่หยอกส่วนบุรินทร์นั้นทางบ้านได้มารับตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว ซึ่งเจ้าตัวก็ออกอาการงอแงไม่อยากไปท่าเดียว จนเธอต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบ พูดปลอบว่าเดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็ได้เจอกันแล้ว ทนเอาหน่อยนะแค่ไม่กี่วันเอง พูดอยู่นานเหมือนกันกว่าเขาจะยอมขึ้นรถกลับไปกับลูกพี่ลูกน้องระหว่างที่เธอกำลังเก็บรายละเอียดบนใบหน้างามอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้น ก่อนที่มารดาจะสาวเท้าเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอ่ยถามเสียงนุ่ม“เสร็จหรือยังลูก” มณีมณฑน์จึงพยักหน้าตอบ “มาหาแม่หน่อยสิ”ร่างบอบบางเดินเข้าไปหามารดาที่นั่งอยู่สตูลปลายเตียงอย่างงงงวย ไม่เข้าใจ พลางทรุดนั่งข้าง ๆ“วันนี้ลูกแม่โตเป็นสาวแล้วสวยจริง ๆ” คุณกนกพรว่าเสียงสั่นเครือ แล้วใช้ปลายนิ้วชี้ไล้ใ

“มน ไปเที่ยวกันมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยชวนแฟนสาว ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน โดยที่บุรินทร์นั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ส่วนหญิงสาวกำลังทาครีมบำรุงอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง“เที่ยวไหนอะ”“หาดแสงจันทร์”“ไปวันไหน” มณีมณฑน์ยังคงถามไม่หยุด คนตอบก็ตอบไม่หยุดเช่นกัน“พรุ่งนี้”“ทำไมไม่บอกมนล่วงหน้าเลยล่ะ แล้วจะไปกี่วัน” ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงแขนสั้นผ้าไหมอิตาลีลุกเดินไปเปิดตู้ผ้าแบบบิลต์อิน เพื่อจัดกระเป๋า“สองวันก็พอแล้วมั้ง ปิดเทอมใหญ่ค่อยไปหลาย ๆ วัน โอเคมั้ย”“โอเคค่ะ” หญิงสาวตอบรับ พร้อมกับเลือกชุดที่จะเอาไปใส่เที่ยวมากองไว้เกือบสิบชุด แล้วเลือกชุดของแฟนหนุ่มที่แมตซ์กับชุดของเธอมาวางไว้ข้าง ๆ กัน “จองห้องแล้วยัง ติดทะเลด้วยหรือเปล่า”“เรียบร้อย” พร้อมกับยกมือถือให้หญิงสาวดูข้อความที่ตนคุยกับพนักงานของรีสอร์ตที่จะเข้าพัก ดีที่ว่าช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงวันหยุดยาวเลยมีห้องว่าง“เสร็จยัง มานอนได้แล้ว” บุรินทร์ที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงว่า หลังจากมองหญิงสาวหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใส่กระเป๋าเดินทาง“ครบแล้วมั้ง”มณีมณฑน์พึมพำกับตัวเอง ตรวจดูอีกครั้งถึงปิดกระเป๋าแล้วยกไปวางใกล้ ๆ ประตู ก่

งานแต่งงานที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ประจำหมู่บ้านแถวนี้คงไม่พ้นงานแต่งของลูกสาวคนเดียวของคุณลัทธพลและคุณกนกพรไปได้ เพราะทางเจ้าบ่าวเปย์หนักมากหลังจากพิธีสงฆ์เรียบร้อย เพื่อนเจ้าสาวซึ่งลูกหลานของคนงานอีกสองคนมารับบทเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ ส่วนเอมอรและฐาปกรณ์นั้นไม่ยอมเป็น ให้เหตุผลว่าหากเป็นเพื่อนเจ้าสาวเธอคงไม่ได้สนุก สองคนนี้ก็พาตัวเธอเข้ามาในห้องนอนที่จะกลายเป็นห้องหอตามคำที่เพื่อนสนิทของเธอบอก เพื่อรอทางเจ้าบ่าวแห่ขันหมากมาที่บ้าน“นั่งก่อนแก ฉันจะเติมปากให้” ฐาปกรณ์ว่าพร้อมกับหยิบลิปสติกของตัวเองที่สีเดียวกันกับที่เพื่อนใช้มาทาปากให้ เพราะช่างแต่งหน้านั้นลงไปหาอะไรกินตามคำชวนของบิดาเจ้าสาวที่มาตามด้วยตัวเอง จะมาอีกทีตอนที่มณีมณฑน์เปลี่ยนชุด“เอม ซับหน้าให้เพื่อนหน่อยค่ะสาว มัวแต่ออกไปส่องเพื่อนเจ้าบ่าวอยู่ได้” ฐาปกรณ์ว่า ซึ่งตอนนี้คุณเธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพู กางเกงขายาวสีขาว ทางด้านเอมอรนั้นก็มาในชุดเดรสสั้นผ้าชีฟองสีชมพู พิมพ์ลายดอกไม้สีชมพูแดง แขนเสื้อยาวสามส่วน ทรงระบาย ชายกระโปรงตัดแต่งไม่เท่ากัน ซึ่งดูสวยไปอีกแบบส่วนเจ้าสาวนั้นอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีกลีบบัว ท่อนบนมีสไบจีบรองสไบทึ

ความเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้มณีมณฑน์ได้แต่อมยิ้มเล็ก ๆ และทำให้เธอรู้ว่า เขาคอยมองเธอตลอด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม แบบนี้แหละที่ทำให้เธอรักเขา รักผู้ชายคนนี้ รักที่เขาเป็นเขา“ขอบคุณนะเบส ขอบคุณที่ให้มนได้อยู่ข้าง ๆ อยู่ในสายตาของเบสตลอดมา มนรักเบสนะ” หญิงสาวกระซิบข้างหูของคนเมาที่เธอคิดว่าหลับ ที่ไหนได้ พอเธอเงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตาคมเยิ้ม“เบสก็รักมนนะ รักมากด้วย” ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไร คนเมาก็พลิกตัวมาอยู่ทาบทับเธอแล้ว “ขอบคุณมนที่ตกลงคบกับเบสในวันนั้น พอเบสถามออกไปแล้ว เบสก็ลุ้นคำตอบมากเลยนะ”“แหม ถ้าไม่ให้มนตอบตกลงได้ยังไง ในเมื่อพี่รวบหัวรวบหางมนแล้วน่ะ”บุรินทร์ได้แต่หัวเราะกับประโยคของภรรยาสาวที่คุณเธอว่ากระแนะกระแหนตนไม่ได้ ก็จริง ถ้าวันนั้นตนไม่รวบหัวรวบหางหญิงสาวก็ไม่ได้มีเธอมาอยู่ข้างกายอย่างเช่นทุกวันนี้หรอก“งั้น วันนี้เบสก็จะทำเหมือนวันนั้นอีกนะ” ไม่รอให้หญิงสาวตอบรับ ชายหนุ่มก็ก้มลงประกบริมฝีปากบาง ซี่งรอบนี้คนตัวเล็กตอบรับสัมผัสจากตนอย่างไม่เกี่ยงงอนความต้องการที่มีมากล้นทำให้บุรินทร์ไม่รอช้าที่จะใช้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามต้นขาขึ้นไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้สัมผัสอยู่กับดอกไม้อวบอูมกลาง