Semua Bab เด็กช่างลุ้นรัก: Bab 1 - Bab 10

มณีมณฑน์ จิตรจำเริญรุ่ง นักศึกษาสาวปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านรังสิต เดินเข้าโรงอาหารของคณะบริหาร หลังพี่ปีสามปล่อยแยกแถวให้ไปพักเที่ยง เพื่อที่ช่วงบ่ายจะได้ทำกิจกรรมของทางคณะต่อ และให้ทำความรู้จักสนิทสนมกันในหมู่รุ่นพี่รุ่นน้องมณีมณฑน์เป็นคนจังหวัดระยอง ที่บ้านทำสวนผลไม้ เปิดให้นักท่องเที่ยวที่ชื่นชอบกินผลไม้สด ๆ จากต้นได้เข้ามาลิ้มลองกันครอบครัวของเธอมีด้วยกันสี่คนพ่อแม่ลูก ซึ่งหญิงสาวมีพี่ชายหนึ่งคนที่ตอนนี้ช่วยพ่อดูแลงานในสวน สถานะนั้นยังไม่มีใคร หรือจะพูดง่าย ๆ คือโสด อยากหาแฟนให้พี่มาก แต่พี่ปฏิเสธท่าเดียวพอใกล้จะจบมัธยมศึกษาปีที่หก ทางมหาวิทยาลัยหลาย ๆ แห่งเปิดให้ยื่นพร์อตโฟลิโอ หากเธอก็เลือกที่จะยื่นมหาวิทยาลัย R เพราะทุกอย่างตอบโจทย์เธอได้ ตอนบอกพ่อกับแม่ว่าเธอได้ที่เรียนแล้ว ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะดีใจด้วยซ้ำ งานนี้เธอมีเพื่อนสนิทอย่างเอมอรและฐาปกรณ์ตามมาเรียนด้วย“กินอะไรดีแก” เอม หรือ เอมอร ถามเพื่อนสนิทที่ยืนมองหน้ากันไม่พูดไม่จาอยู่หน้าร้านอาหารตามสั่งที่มีนักศึกษาต่อแถวยาวแทบทุกร้าน“กินอะไรก็กินเถอะ หิวจนไส้จะขาดแล้ว” ฐาปกรณ์ หรือ ฐา สาวสองที่มักให้เพื่อน ๆ เ

“ไอ้เต๋าหาดูดิ หล่นแถวนี้หรือเปล่าวะ”“วิ่งยังไงของมึงวะ ถึงทำกระเป๋าตังค์หายได้” โป๊ะเชะ ใช่สิ่งเดียวกันกับที่พวกเธอเจอแน่นอน“แก...ฉะ ฉันว่าถอยดีกว่าว่ะ” ฐาปกรณ์เห็นคนพวกนั้นถือไม้หน้าสามมารีบกระซิบบอก“เออ ไปเหอะ ค่อยเอาไปฝากตามร้านค้าเอาก็ได้ ถือไม้แบบนี้น่ากลัวว่ะ” กำลังจะหันหลังวิ่ง ก็ได้ยินเสียงของหนึ่งในสองโวยวายเสียงดัง“เฮ้ย นั่น กระเป๋ากู!”ก่อนที่ชายร่างสูงหน้าโหดจะเดินเร็ว ๆ มาคว้ากระเป๋าจากมือหญิงสาวอย่างแรง พวกเธอทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองหน้ากัน แล้วชายหนุ่มอีกคนกล่าวถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“น้องขโมยของเพื่อนพี่เหรอ”“เปล่าพี่ พวกหนูเก็บได้ ว่าจะเอาไปฝากไว้ร้านค้า” มณีมณฑน์ปฏิเสธข้อกล่าวหาและอธิบายสิ่งที่ใจคิด หากอีกคนไม่คิดแบบเดียวกับเธอ“จริงเหรอวะ เมื่อกี้ยังจะวิ่งหนีอยู่เลย” เจ้าของกระเป๋าว่าน้ำเสียงดุดัน“นะ...แน่พี่ ขอตัวก่อนนะคะ” เอมอรตอบแทน พร้อมดึงมือมณีมณฑน์ให้วิ่งตาม เพราะกลัวว่าจะโดนไม้ที่สองคนนั้นถืออยู่ฟาดหน้าตั้งแต่จบกิจกรรมรับน้องรวมถึงจับสายพี่รหัส เฉลยพี่รหัส ก็เข้าสู่โหมดเรียนอย่างจริงจัง ซึ่งวันนี้ก็เช่นเดียวกัน ที่ต้องกลับห้องเย็นกว่าปกติ ทำให้ต้องยื

“มีอะไรมน” เอมอรเงยหน้าจากเอกสารกองโตที่กำลังทำหันมาถาม“เอ็มมี่มันชวนไปตลาดนัดหลังมออะ” พร้อมกับที่มือหยิบของที่ซื้อมาเก็บเข้าที่ “ไปด้วยกันมั้ย”“ไม่ละ แกไปกับมันเถอะ”“เอาอะไรไหมล่ะ”“ซื้อมาเถอะ กินหมดแหละ” พลางหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ยื่นให้สองร้อยมณีมณฑน์หยิบกระเป๋ากับมือถือมาแล้วรีบเดินไปหน้าปากซอย กลัวว่าฐาปกรณ์จะมาถึงแล้ว และก็เป็นเช่นนั้น เมื่อคุณเธอกำลังเก๊กหล่อยืนมือล้วงกระเป๋า มืออีกข้างเล่นโทรศัพท์ สาว ๆ ที่ผ่านไปผ่านมาไม่รู้ว่านางเป็นต่างกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ ปล่อยให้นางยืนอ่อยสาวอยู่นานถึงเดินเข้าไปทัก“แหม กะเทยแอ็บแมน ยืนอ่อยแต่สาว จนไม่มองอะไรเลยนะ” เอาจริง ภายนอกของฐาปกรณ์ไม่เหมือนกะเทยหรือเกย์เลย เพราะมันหล่อ ขาว สูง แต่งตัวสะอาด ใครไม่รู้ก็คิดว่ามันเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ไม่ใช่กับเธอหรือเอมอรที่ได้พูดคุยกันครั้งแรกก็รู้ว่านางเป็น“ไม่ได้หรอก คนหล่อจะทำอะไรก็หล่อแหละ” ชายหัวใจสาวยักไหล่“แต่ไม่ใช่กับมึงค่า” มณีมณฑน์ว่า“แหม นางชะนีน้อย” เจ้าตัวสะบัดค้อนใส่วงใหญ่มณีมณฑน์หัวเราะคิกคัก “แล้วนี่มารอนานไหม”“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”“ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่ำ” เอ่ยจบ หญิงสาว

“มน พี่ทิวจะมารับ แกไปพร้อมเราไหม” เอมอรถาม ตอนเธอกำลังแต่งตัวไปเรียนปรับพื้นฐานในช่วงเช้าของวันสุดท้าย ก่อนที่สัปดาห์หน้าจะเปิดภาคเรียน“ไม่ละ แกไปกับพี่เขาเถอะ”“แต่เราไม่อยากให้แกนั่งรถคนเดียว นะ ไปด้วยกัน”“ไม่เอา เราไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอก คนออกจะเยอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”เมื่อวานกลับมาถึงห้อง เธอได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เอมอรเลยกลัวว่าพวกนั้นจะดักรอหาเรื่องอีก เลยชวนให้นั่งรถไปด้วยกัน“โอเค ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ ยังไงเจอกันที่มอเลยนะ”เอาจริง เธอไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอเพื่อนกับผู้ชาย ซึ่งตั้งแต่วันนั้นสองคนนั้นไม่ได้เจอกันเลยเป็นสัปดาห์แล้ว เธอเลยปล่อยให้ไปเจอไปคุยกันบ้างเอมอรออกไปไม่นาน เธอก็ตามไปติด ๆ พอเห็นว่าสายแล้วไม่อยากรอสองแถว เลยเรียกวินเจ้าประจำให้ไปส่ง ตอนนั้นเองสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นว่ามีเด็กช่างจากวิทยาลัยเทคนิค T ขับรถตามมา ทุกคนใส่หมวกกันน็อกเต็มใบกันหมด ก็ไม่ได้สนใจ เพราะเห็นเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว จนคันที่ขับนำมาเปิดกระจกของหมวกกันน็อกออก หน้าของผู

“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้าไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหน วันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเล