The New CEO Want Me의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

ROSAHumigpit ang kapit ko sa hawak kong folder habang nakatayo sa harapan ng napakalaking gusali. Nakatingala ako sa mataas na nitong estraktura na halos hindi ko na makita ang dulo. Puro salamin ang harapan nito at kitang-kita ko ang sarili kong repleksyon. Simpleng white polo shirts, itim na palda at ang sapatos ko na pinatahi ko pa dahil nanghihinayang akong itapon dahil puwede pa naman.Napabuntong hininga ako dahil nga sa kaba, pakiramdam ko tuloy napaka-ilusyunada ko dahil dito ko pa talaga gustong mag-apply.“Sigurado ka ba rito, Rosa?” Tanong ko sa sarili ko.Nakita ko lang ang hiring na nakapaskel habang naglalakad ako kahapon. Dahil kailangan ko ng trabaho kaya sinulat ko ang address para hindi ko makalimutan. Magbabakasakaling baka tanggapin nila ako kahit ano basta makapagtrabaho lang kung wala talaga sa posisyon na gusto ko.Kinapalan ko nalang talaga mukha kong mag-apply dito dahil sa dami ko ng inaplyan wala talaga.“Bahala na,” mahina kong bulong.Kung uurong ako n

ROSAAla singko pa lang ng umaga ay gising na ako. Dahil hindi naman ako nakatulog ng maayos kagabi.Paulit-ulit kasing bumabalik sa isip ko ang nangyari kahapon. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na may trabaho na ako. At higit sa lahat…Secretary pa mismo ng CEO.Naupo ako sa gilid ng kama dito sa maliit kong silid. Tahimik pa ang buong bahay, natutulog pa si mama at kapatid ko sa kabilang kwarto. Itong kwarto namin paglabas mo ilang hakbang lang hagdanan na. Gawa sa kahoy itong taas namin at sementado naman sa baba. Luma na rin ‘tong inuupahan namin.Pero dahan-dahan akong napangiti dahil sa wakas, may mabibigay na rin ako kay mama. Hindi na naming kailangang mag-aalala kung saan namin kukunin ang pambayad sa mga gastusin sa susunod na buwan. Nang malaman ni mama ang trabaho ko pati siya at ang kapatid ko na si Justin ay hindi rin makapaniwala.Niloko pa ako ng kapatid ko na baka raw type ako. Sagot ko imposible dahil sobrang layo ng antas ng buhay namin. At ngayon

ROSA“Tumigil ka Rosa, aba dalawang araw palang kayong magkakilala ni sir.” Saway ko sa isipan ko.Tahimik na bumalik ako sa mesa ko at nagkuwanring abala. Ngunit hindi ko maiwasan na hindi mapatingin o makinig sa pag-uusapan nila.“When will you tell the media?”Hindi sumasagot si sir sa gilid ng mata ko kita ko na tahimik na nakasandal lang siya. Pero kailangan ba pati sa media ipaalam? Sabagay kasi kilala at mayaman sila.There is no reason to postpone. So, tell me my dear soon husband?” Wala pa rin sagot si sir at ako ang kinakabahan dito habang nakikinig dahil parang nakikita ko ang pagkaasar ni Bianca.“I’ll handle it.” Malamig na tugon lang ni sir.Hindi ko alam pero ramdam ko sa boses niya na napipilitan lang siyang sumagot. At parang napansin rin yon ni Bianca.Asar na tumalikod si Bianca at nagmamadali na tinungo ang pinto at binuksan ngunit bago siya umalis ay nilingon niya ako.Nakangiti siya yung ngiti niya parang nang-aasar.“Take care of him.” Hindi ako nakasagot a