chapter 2

ROSA

Hindi pa rin ako makapaniwala, parang nananaginip lang ako habang nakaupo kasama ang dalawang empleyado ng kompaniya. Paulit-ulit kong tinitingnan ang kontratang na sa harapan ko ngayon.

Nakasaan doon ang pangalan ko.

Rosa Castillo.

Sa ibaba naman ay ang posisyong hindi koo man lang inaasahang makukuha at hindi rin sa panaginip.

Executive Secretary to the CEO

Napakurap ako, hindi ba dapat may interview muna? Tapos exam at training.

Hindi ‘yung isang tingin lang sa akin tapos hired na ako agad grabe nakakabuang naman ‘to.

“Miss Castillo.” 

Napatingin ako sa babaeng nasa harapan ko.

“Po?” Sagot ko  na lutang pa rin.

“Okay ka lang ba?”

“Ha? O-opo.” Natataranta sagot ko.

Ngumiti sjya. “Mukhang hindi ka pa rin makapaniwala.” 

Hindi lang sa hindi makapaniwala nalilito na rin ako at kinakabahan gusto ko sana isatinig. Sa halip ay pilit akong ngumiti.

“First time ko lang po kasi sa ganito kalaaking kompaniya at lalo na sa posisyon na ‘to.” Saad ko na hindi makangiti  ng maayos.

“Naiintindihan kita, sabihin na lang natin na swerte mo ngayong araw.” 

Napatango nalang ako sa kaniya.

“Basahin mo muna ng mabuti bago ka pumirma.” Sabi niya.

Tumango amo at sinimulan kong basahin ang bawat detalye, habang tumatagal ay nanlalaki ang mata ko sa mga nabasa ko.

Ang sweldo.

Benefits.

Allowance.

Maging ang medical coverage.

Lahat ng iyon ay mas mataas pa sa inaasahan ko, halos katumbas na iyon ng ilang buwan kong sahod sa dati kong trabaho. Napahigpit ang hawak ko sa papel.

Kung makukuha ko ang trabahong ito, makakatulong ako kay mama at mababayaran ko ang mga utang namin. Baka makalilpat rin kami sa maayos na bahay.

Ito na yata ang pagkakataong matagal ko ng hinihintay siguro tama siya dahil swerte ko ngayon. Kahit sobrang weird.

Kahit hindi ko maintindihan kung bakit ako pinili, hindi ko puwedeng sayangin ‘to. Dahan-dahan akong pumirma.

Pagkatapos no’n ay agad akong binati ng HR.

“Welcome to the company, Miss Castillo.” 

Ngumiti ako. “Thank you po.” 

Ngunit bago pa man ako tuluyang makapagdiwang ay bumukas ang pinto napatingin kami at agad akong natigilan.

Dahil siya lang naman ang pumasok ang CEO, biglang tumayo ang dalawa. 

“Good afternoon, sir.” 

Tumango lamang siya at muli kong naramdaman ang kakaibang tensyon sa paligid kapag naroon siya. Parang awtomatikong nagiging seryoso ang lahat at nakatitig siya ngayon sa akin.

Hindi ko alam kung bakit pero pakiramdam ko ay wala siyang ibang nakikita sa silid kundi ako lang. Dahil hindi ko kayang tagalan ang presensiya na ‘yon ay napayuko ako. Nakakailang dahil hindi naman kami magkakilala.

Bakit ba kasi ganito siya makatingin?

“Leave us.”

Malamig ngunit kalmadong pagkakasabi  niya at nagkatinginan pa ang dalawa.

“Sir?” hirit pa ng babae.

“I said leave.”

Sabay na  napatango sila at natatarantang tumayo at lumabas.

Naiwan kaming dalawa at hindi ko alam kung dapat na rin ba akong tumayo at lumabas, hanggang sa nakita ko na humakbang siya.

Papalapit na siya sa akin at hanggang sa tumigil siya sa tapat ko. Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin ngunit agad ko ring pinagsisihan.

Grabe napakagwapo naman niya.

Mas gwapo siya sa malapitan at mas lalong nakakailang, matangos ang ilong at pangahan siya na bumagay sa kaniya. Yung mata niyang parang kayang basahin ang lahat ng iniisip ko.

“Rosa Castillo.” 

Napakurap ako dahil alam niya ang pangalan ko siguro baka nakita niya ang resume ko na kinuha ng HR kanina.

“O-po.” Kabadong sagot ko.

“Twenty-four years old.”

“Graduate of Business Administration.”

“Y-yes po.” Grabe kabisado agad niya ang details ko?

“Hindi ka pa nagkaroon ng experience bilang executive secretary?” 

Napalunok ako. “O-opo.” 

Bahagyang tumango siya na para bang kinukumpirma lamang niya ang mga impormasyong alam na niya. Pagkatapos ay inilagay niya ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon niya.

“Godd.”

Napakunot-noo ako God? Hi di ba dapat ay hindi good dahil baka ma-stress siya sa akin sa katulad ko na walang experience sa ganung trabaho.

Pero mukhang hindi ‘yun problema sa kanya.

“Sir…” lakas loob kong tawag.

Nanatili siyang nakatingin sa akin.

“Bakit po ako ang napili niyo? I mean, tinanggap niya agad.” Tanong ko dahil kanina ko pa talaga gustong malaman.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita na para bang may iniisip, parang pinag-iisipan niya kung sasagutin ba niya ang tanong ko.

Hanggang sa tuluyan siyang ngumiti at iyon ang unang beses na nakita kong ngumiti siya. Ngunit imbes na gumaan ang pakiramdam ko ay lalo akong kinabahan. Dahil hindi iyon mukhang normal na ngiti parang may dahilan.

Parang may alam siya na hindi ko alam.

“Because I want you.” 

Nanlaki naman ang mata ko. 

“A-ano po?” Napaawang pa ang bibig ko dahil sa sinabi niya.

Bahagyang kumunot ang noo niya.

“Here.” 

Sabi niya pa at  tinuro ang opisina sa paligid.

Napahiya naman ako dahil iba ang pagkakaintindi ko. Diyos ko po. Nasobrahan naman ako sa pag-iisip.

“Pero sir, marami pong mas deserve kaysa sa akin.” Sagot ko.

“Wala akong pakialam.” 

Napatigil amo dahil sa tono ng boses niya na para bang tiwalang-tiwala siya sa akin. At sa tingin ko ako rin hindi siya sanay na kinukontra.

“I chose you.” Direkta niyang sabi. “That's enough.”

Hindi ko alam kung bakit pero parang may kakaibang init na gumapang sa dibdib ko. Hindi dahil kinilig ako, kung hindi dahil pakiramdam ko ay may mas malalim na dahilan.

Hindi ko man alam kung ano ‘yon pero yun ang nararamdaman ko. Matapos ay tumalikod na siya at akala ko aalis na siya ngunit bago siya tuluyang lumabas.

“Be in my office at seven tomorrow morning.”

“Seven po? O-okey po.” Tarantang sagot ko.

“You're my secretary now.” 

“Yes, sir.” Sagot ko at paiwas ang tingin ko, tumango siya at pagkatapos ay tuluyan na siyang lumabas.

Naiwan akong mag-isa, tahimik ang buong silid. Ngunit ang puso ko ay halos mabingi na ako sa lakas ng tibok.

Ilang beses akong humugot ng malalim na buntong hininga para kumalma at hinimas ko ang pisngi ko. Gusto ko pa nga sana sampalin dahil baka panaginip lang ito pero sa tingin ko totoo talaga.

Dahil ako na ang secretary ng CEO.