chapter 4

ROSA

Buong umaga akong hindi mapakali, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi niya kanina at higit sa lahat , ang paraang ng pagtitig niya. 

Parang hindi ‘yon tingin ng CEO sa isang empleyado.

“Rosa.” 

Napapitlag ako dahil sa malalim na pag-iisip ko muntik ko pang mabitawan ang lumang tablet na hawak ko dahil nilagay ko lahat doon ang schedule niya.

“May kailangan po ba kayo?” Tanong ko at agad akong tumayo.

“Coffee.” 

Tumango ako at mabilis na nagtungo ako  sa pantry area. Habang nagtitimpla ako ako ay napabuntong hininga, dahil kailan kaya kakalma ang sarili ko.

Kapag nagsasalita siya o gagalaw naaalarma ako agad, pinilig ko ang ulo ko at dinala ko na ang kape niya. Maingat ko yun inilapag sa mesa niya.

Wala naman siyang sinabi pagkatapos ko mailapag ang kape dahil patuloy siyang nakaktingin sa binabasa niya. Akmang babalik na ako sana sa pwesto ko nang…

“Sit.” bigkas niya na hindi man lang tumitingin.

“Ha? Ako po sir?” Takang sagot ko.

“Do you see anyone else here?” nakaangat ang mukha niyang sabi sa akin.

Napakagat labi ako ay grabe sungit aa kasi naman Rosa lutang ka ba?

Lumapit ako at dahan-dahan na naupo, pero tahimik lang siya tapos yung kape hindi man lang niya ginagalaw. Tanging tunog ng pag-flip niya ng mga papel ang maririnig. 

Hanggang sa maisip ko magtanong ulit gusto ko kasi talaga malaman ang dahilan para naman kumalma na ang isip ko.

“Sir.” Buo ang boses pero naroon ang kabang simula ko. 

Umangat siya ng tingin at nagtama ang mata namin grabe ayan na naman ang mata na ‘yan.

“Yes?” Sagot niya at doon palang niya hinigop ang kape.

Huminga muna ako ng malalim bago magsalita kasi baka mamaya mag-shake ang boses ko.

“Bakit po ba ako ang pinili niyo? Kasi gusto ko po talagang malaman.” Matapos kong sabihin ay tahimik lang siya.

Para bang hinihintay pa niya akong magsalita ulit.

“Marami pong mas magaling sa akin.” 

“May experience.” 

“Mas qualified.” 

Humigpit ang kapit ko sa palda dahil sa sunod-sunod kong tanong pero nakatingin lang siya sa akin. Tapos mayamaya ay sinara niya ang folder na binabasa at nakaramdam ako bigla ng kaba.

“Do you want me to fire you?” 

Mabilis na napailing ako. “H-hindi po.” Mabilis kong sagot. Aaa… grabe talaga siya jusko po, I’m dead.

“Then stop asking.” Masungit niyang sagot.

Napakurap lang ako ng mata dahil para bang ganun lang kadale sa kaniya ngunit talagang hindi ako kumbinsido.

Tumayo na ako at napansin ko na tumayo rin siya at tumigil siya sa harapan ko, dama ko ang katanngkaran niya. Bahagyang yumuko ako dahil ayokong siyang tingnan.

Ngunit hindi ko inaasahan ang daliri niya ay humawak sa baba ko at pinatingin sa kaniya.

“Look at me when I’m talking.” 

Pakiramdam ko umatras ata ang dila ko dahil hindi ako nakapagsalita. Yung tono ng pagkakasabi niya sapat na para manghina ang tuhod ko.

“You're too nervous.” 

At binitawan niya na ang baba ko at doon ako nakagalaw para umatras ng konti dahil para akong napapaso.  Pero napansin ko ang kislap sa mata niya  para bang natutuwa siya sa reaksyon ko.

___

Tanghali na at lumabas ako ng opisina si Miss Clara napalingon sa akin at nakita ko sa mata niya ang pagtataka. Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko na pinansin.

Kailangan ko huminga ng maayos kaya naisipan kong magpunta sa cafeteria hindi naman ako nahirapan hanapin dahil tinuro agad ng guard sa akin.

Pagpasok ko sa loob napansin ko halos ang mga tao doon ay mga nakatingin sa akin, iniisip ko kung may dumi ba ako sa mukha o sa damit ko. Teka bakit sila nakatingin sa akin?

Pumila ako sa pagkain at isang order lang binili ko dahil ang mahal, pag-upo nakaisang subo palang ako ng may mapadaan sa akin na dalawang babae.

“Siya ba ‘yon?” 

“Oo.” 

“Siya yung bagong secretary?” 

“Seriously?” 

“Anong nakita ni Sir sa kanya?” 

Napatigil ako sa balak ko pang pagsubo at marahan na napayuko nagkunwaring hindi naririnig pero ang totoo. Sobrang linaw kong nadinig.

“Ang daming aplikante.” 

“Pero siya agad ang kinuha?” 

“Hindi pa nga yata ‘yan dumaan sa tamang proseso.” 

Humigpit ang hawak ko sa kutsura at tinidor, masakit dahil totoo naman. Dahil wala naman silang maling sinabi, kahit naman ako hindi rin makapaniwala.

Nawalan na ako ng ganang kumain iniwan ko nalang sa lamesa, bumalik na ako sa opisana ngunit pagpaosk ko sa loob natigilan ako.

May isang magandang babae sa loob nakatayo sa harap sa harap ng mesa ng CEO. Matangkad, maputi at napakaganda.

Halatang galing ito sa mayamang pamilya dahil sa pananamit nito, napatingin siya sa direksyon ko at ngumiti pero hindi yon umabot sa mga mata niya.

“Won't you introduce me to your new secretary?” Malambing ang boses na tanong na niya.

Napatingin naman ako kay sir at napansin ko ang malamig o walang gana niyang ekspresyon.

“Rosa Castillo.” Walang ganang sagot ni sir.

Tumawa naman ang babae kaya natigilan ako.

“Ohh, Rosa Castillo. Just ordinary,” 

Lumapit siya sa akin at iniabot ang kamay.

“I’m Bianca Salvador.” 

Tinanggap ko naman ang kamay niya  ngunit habang nakangiti siya sa akin ay tila ba palihim niya akong pinagmamasdan mula ulo hanggang paa. 

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagtitig niya sa akin na para bang may hinahanap siyang mali. Yung tingin na gusto niyang ikumpara ang sarili niya sa akin.

Alam ko naman lamang siya sa akin dahil sa ganda palang at kutis dahil ako naman simple lang. 

Mayamaya’y nilingon niya si sir.

“Dad wants to know when you're going to announce our engagement?” 

Natigilan ako sa sinabi ni Bianca at hindi ko inaasahan ang sinabi niya. Engagement? Ewan ko ba bakit may parte sa loob ko o sa puso ko ata ang kumirot.

Nakita ko na parang walang balak magsalita si sir tahimik lang siya at seryoso ang mukha. 

Ibig sabihin ikakasal na pala siya ee bakit ba ako maaapektuhan? Bagay nga sila pareho silang maganda at gwapo at mayaman. Kaya dapat kong hayaan ‘yon pero ewan yung puso ko sobrang apektado.