chapter 3

ROSA

Ala singko pa lang  ng umaga ay gising na ako. Dahil hindi naman ako nakatulog ng maayos kagabi.

Paulit-ulit kasing bumabalik sa isip ko ang nangyari kahapon. Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwala na may trabaho na ako. At higit sa lahat…

Secretary pa mismo ng CEO.

Naupo ako sa gilid ng kama dito sa maliit kong silid. Tahimik pa ang buong bahay, natutulog pa si mama at kapatid ko sa kabilang kwarto. Itong kwarto namin paglabas mo ilang hakbang lang hagdanan na. Gawa sa kahoy itong taas namin at sementado naman sa baba. Luma na rin ‘tong inuupahan namin.

Pero dahan-dahan akong napangiti dahil sa wakas, may mabibigay na rin ako kay mama. Hindi na naming kailangang mag-aalala kung saan namin kukunin ang pambayad sa mga gastusin sa susunod na buwan. Nang malaman ni mama ang trabaho ko pati siya at ang kapatid ko na si Justin ay hindi rin makapaniwala.

Niloko pa ako ng kapatid ko na baka raw type ako. Sagot ko imposible dahil sobrang layo ng antas ng buhay namin. At ngayon nga pinilit kong alisin ang lahat ng pagdudua sa isip ko. Kahit gaano pa ka-weird ang nangyari.

Trabaho pa rin ito at kailangan ko, kumilos na ako at naligo dahil kailangan kong maagang umalis.

___

Eksaktong ala sais pasado ng makarating ako, nandito na ako sa loob ng kompaniya at mas maaga pa sa oras na sinabi sa akin.

Ayokong mapagalitan sa unang araw ko kaya inagahan ko. Mas maraming tao ngayon dito sa lobby kaysa kahapon, may mga empleyadong nagmamadaling maglakad. 

Yung guard kanina todo ang bati sa akin at nakangiti na para bang kilala niya na ako agad tapos yung mga babaeng nagbubulungan at napapatingin sa akin.

Napakunot-noo ako, ano kaya ang pinagbubulungan nila? Ako ba? Ngunit hinayaan ko na lang dahil ayoko talaga sa chismiss. Nilapitan ko na yung receptionist para magtanong ulit 

“Good morning po.” Bati ko sa kaniya at ngumiti siya agad sa akin.

“Rosa Castillo, right?” 

Tumango ako. “Yes po.” Ngiti ko rin na sagot.

“Sir already informed us about you.” 

Bahagyang natigilan ako pero sa huli ay naisip ko  na syempre ako ng secretary niya kaya alam na talaga nila.

Hindi ko na lang pinansin ‘yon at makalipas ang ilang minuto may babae akong nakita sa tingin ko nasa trenta na siya. Naka-formal attire ito at mukhang seryoso.

“You’re Rosa Castillo?” tanong niya paglapit sa akin.

“Opo.” Magalang kong sagot.

“I’m Clara. Executive Assistant.”

Nakipagkamay siya sa akin at agad ko naman ‘yon inabot.

“Come with me.”

Agad ako sumunod sa kaniya, habang nasa elevator kamy ay wala akong ibang naririnig kung hindi ang sariling tibok ko ng puso.

Nang bumukas ang elevator ay agad akong namangha, napakalawak ng buong palapag at napakalinis at tahimik.

Parang  mas elegante pa dito pero sabagay dahil mga matataas ang posisyon ang mga nandito.

“Dito ang executive.” Paliwanag ni Clara.

Tahimik na tumango at hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko basta nakangiti ako. Hanggang sa makarating na kami sa iisang malaking opisina.

May nakalagay na pangalan sa may pinto.

CEO Rowan Chavez 

Paulit-ulit ko ‘yon binabanggit sa isipan ko ang pangalan na ‘yon, name pala niya alam mo ng bigatin talaga kaya naman may konting kaba akong naramdaman.

Bumukas ang pinto kaya natuon ang atensyon ko doon, may lumabas na babae. Yung itsura niya yung parang pinagalitan ng magulang kahit masunurin ka. Yumuko pa yung babae kay Clara bago tuluyan umalis.

“Good luck.”

Pagkasabi ni Miss Clara ay napakurap ako dahil bakit niya nasabi ‘yon? Good luck? Bakit? Nakaramdam tuloy ako ng kaba at hindi ako gumagalaw nanatiling nakatayo lang ako.

“Go inside.” 

Napalingon ako si Miss Clara naroon pa siya banda sa may gilid ng pader.

Napalunok ako at marahan na tumango, dahan-dahan kong binuksan ang pinto at nakita ko agad siya.

Nakaupo sa likod ng malaking mesa, abala sa pagbabasa ng ilang mga dokumento na nakapatong. Naka-roll up ang manggas ng puti niyang polo.

Kahit nakayuko siya ay hindi nabawasan ang awtoridad na dala niya at taglay na kagwapuhan. Tahimik akong naglakad at hindi ko alam kung magsasalita ba ako o maghihintay na makita niya ako na nandito na ako.

Iniisip ko siguro sobrang busy niya at hindi niya nararamdaman ang presensiya ko. Dahil hindi man lang siya tumingin sa akin.

“You're late.”

Napasinghap ako at napahawak ako sa dibdib ko sa gulat.

“A-Ano po?” Agad akong napatingin sa relo na suot ko, six fifty three palang naman. Pitong minuto pa bago ang seven hindi naman ako late.

Ngayon ay nakaangat na ang mukha niya at seryosong nakatitig siya sa akin.

“My secretary should arrive before me.” 

Ha? Aa… ganun ba nako po! Hindi ko naman alam kung anong oras siya dumarating dito grabe naman siya. At parang nabasa niya ata ang nasa isip ko.

“I arrived at six.”

Halos malaglag ang panga ko dahil sa sinabi niya  Wow! Seryoso ang aga.

Anong klaseng CEO ang pumapasok nang ganoon kaaga parang ngayon ko lang nalaman ‘yon. Baka naman yon yung trip niya o sadiyang masipag lang talaga siya. 

Parang napansin ata niya ang reaksyon ko, bahagyang gumalaw  ang sulok ng labi niya. Hindi ko alam kung ngiti ba ‘yon o hindi.

“Sit.” 

Pagkasabi niya ay mabilis akong umupo sa bakanteng upuan. Agad niyang inilapag ang isang makapal na folder sa harap ko.

“Read it.” 

Napatingin ako doon sa folder dahil ang kapal sobra.

“Sir?” Bigkas ko.

“That's my schedule.” 

Nanlaki ang mga mata ko dahil para na itong libro. 

“Memorize everything.” 

Napatingin ako sa kaniya dahil sa sinabi niya at parang gusto ko ng umiyak dahil kailangan ko palang i-memorize lahat.

Ngunit pinigilan ko ang sarili ko dahil baka mamaya sinusubukan lang ako syempre hindi ko naman lahat ‘yon makakabisado agad.

Unang araw palang ayokong magmukhang sumusuko na agad.

“Ok po sir,” mahina kong sagot at tumango siya.

Bumalik siya sa kaniyang ginagawa at sinimulan ko namang basahin ang bawat pahina pero habang tumatagal. Halos isang oras na ata ay nagsisimula ng sumakit ang ulo ko.

Meeting.

Conference.

Business trip.

Investor gathering.

Dinner.

Contract signing.

Parang wala na siyang ibang ginagawa kundi puro trabaho walang day-off man lang. Nakakapagod palang basahin ‘to at nakakatuyo ng utak. Wala ba akong ibang gagawin? Magbabasa lang?

Mayamaya’y nakaramdam ako na para bang may nakatingin sa akin at pag-angat ko ng mukha. Nakatitig siya sa akin kaya mabilis na napayuko ako.

Nahuli ba niya akong nagrereklamo sa isip ko kaya siya nakatingin sa akin?

Tire already?” mahina niyang tanong.

“H-hindi naman po.” Pagsisinungaling ko.

“You're lying.”

Shock ako dahil hindi ko akalain na alam niyang nagsisinungaling ako pero konti lang naman grabe siya. Isip ko.

Bigla naman siyang tumayo at naglakad papunta dito sa kinauupuan ko. Unti-unti akong kinabahan, lalo na ng tumigil siya sa tabi ko at naupo. Napakalapit niya sa akin dahilan para mataranta ang puso ko.

Naamoy ko pa ang mabango niyang pabango, napahigpit ang kapit ko sa folder. Bago pa ako makaiwas ay yumuko siya nang bahagya. At tiningnan ang binabasa ko, halos magdikit na ang balikat namin.

Pakiramdam ko nahihirapan akong huminga dahil sa ginawa niya.

“Rosa.” 

Mahina niyang bigkas sa pangalan ko at yung boses niya may kakaiba at hindi ko maipaliwanag kung ano ‘yun.

“Relax.” sabi pa niya.

Gusto ko sanang mapamura dahil sa sinabi niyang relax. Paano ako magiging relax kung ganito siya kalapit sa akin.

Dahan-dahan akong lumingo  sa kaniya af halos manlaki ang mata ko nang makitang ilang pulgada na lang ang pagitan ng aming mukha.

Napaatras ako ng konti ngunit tila wala siyang balak na lumayo dahil sa halip ay lalo siyang naging seryoso na nakatingin sa akin. Parang may pinag-aaralan siya sa mukha ko.

“Nakakatuwa talaga.”

Mahina niyang sabi at napakunot-noo naman ako.

“Ano pong nakakatuwa sa akin?” Kuryos kong tanong.

Ilang segundo siyang nanatiling nakatingin sa akin at pagkatapos ay tumuwid siya ng tayo.

“Nothing.” 

At bumalik na siya sa pwesto niya, ako naman na mas lalong nalilito. Habang pinagmamasdan ko ang likod niya, isang tanong ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.

Bakit pakiramdam ko parang hindi talaga secretary niya ang pakay niya sa aki dahil parang may iba pa. Ayokong mag-assume pero naiisip ko talaga at hindi rin naman kami magkakilala.

Isa pa yung unang pagkikita namin nakatingin na siya sa akin na para bang kilala niya ako. Naalala ko lang yung kahapon grabe naguguluhan na ako.