chapter 5

ROSA

“Tumigil ka Rosa, aba dalawang araw palang kayong  magkakilala ni sir.” Saway ko sa isipan ko.

Tahimik na bumalik ako sa mesa ko at nagkuwanring abala. Ngunit hindi ko maiwasan na hindi mapatingin o makinig sa pag-uusapan nila.

“When will you tell the media?”

Hindi sumasagot si sir sa gilid ng mata ko kita ko na tahimik na nakasandal lang siya. Pero kailangan ba pati sa media ipaalam? Sabagay kasi kilala at mayaman sila.

There is no reason to postpone. So, tell me my dear soon husband?” 

Wala pa rin sagot si sir at ako ang kinakabahan dito habang nakikinig dahil parang nakikita ko ang pagkaasar ni Bianca.

“I’ll handle it.” Malamig na tugon lang ni sir.

Hindi ko alam pero ramdam ko sa boses niya na napipilitan lang siyang sumagot.  At parang napansin rin yon ni Bianca.

Asar na tumalikod si Bianca at nagmamadali na tinungo ang pinto at binuksan ngunit bago siya umalis ay nilingon niya ako.

Nakangiti siya yung ngiti niya parang nang-aasar.

“Take care of him.” 

Hindi ako nakasagot  at mahinang tumawa siya.

“My fiancee works too much.” Sabi pa niya na nakataas ang kilay sabay labas na at pabalibang na sinara ang pinto.

Grabe! Parang nakakatakot si Bianca. Pero kahit paano ay nakahinga na ako nabawasan na ang tensyon.

“Come with me.” 

Aya na sir na biglang tumayo.

“Saan po?” Tanong ko 

“Meeting.” 

Napaisip pa ako o baka nakaligtaan ko lang na may meeting siya. Sumunod na ako sa kaniya dahil nakalabas na siya.

First time kong nakapasok sa executive meeting at grabe ang sarap at may konting kaba sa feeling. Pakiramdam ko tuloy super na nag-upgrade  ang buhay ko. 

Habang nakikipag-usap siya grabe yung paghanga ko kung paano siya ka-propesyunal magsalita. At yung mga ka-meeting niya lahat nakikinig lang at walang kumukontra.

Nasa tabi niya ako habang naglalagay ng note sa lahat ng mga importanteng pinag-uusapan nila. Pero napapansin ko at nahuhuli na  napapatingin siya sa akin.

Kapag nagtatama ang mata namin ako agad ang umiiwas hanggang sa matapos  ang meeting. Naglalakad na kami pabalik sa opisina nang…

“Ah!” Medyo napalakas kong bigkas dahil sa lalaking nakabangga sa akin.

Muntikan pa akong matumba pero mabilis na humawak ang braso ni sir sa bewang ko, pakiramdam ko nanigas ako at may kung anong kuryenteng dumaloy agad sa buong katawan ko.

“Si-sir.” Tanging nasambit ko.

Mabilis na umayos ako ng tayo pero yung kamay niya naroon pa rin. 

“I’m sorry sir!” Hinging paumanhin ng lalaki habang nakayuko.

“Okey lang po hindi naman masakit.” Sagot ko agad rito sa lalaki.

Pero si sir hindi sumasagot nakatingin lang siya sa lalaki at nakaramdam ako na parang natakot ‘yung lalaki. 

“Always look where you are going.” Malamig ang boses na pagkakasabi niya na para ring nagbabanta.

“Yes sir! Sorry po ulit.” 

Umalis na yung lalaki at doon lang niya ako binitawan nailang pa ako dahil baka mamaya may makita sa amin at kung ano ang isipin.

“Are you hurt?” 

“Hindi ayos lang ako.” Ngiting sagot ko at tiningnan pa niya ako mula ulo hanggang paa, para bang sinisigurado niya na ayos lang talaga ako.

“Good.” 

Iyon lang ang sinabi niya at nagpatuloy na siyang maglakad samantalang ako ay nakahinto pa at natitigilan.

Ayokong mag-isip dahil yung pag-aalala niya sa akin parang hindi yon normal. 

__

Gabi na at halos wala na akong lakas para bang ang haba ng unang araw ko ngayon, maraming mga nangyari. Ang dami kong dapat tandaan pakiramdam ko puputok ang ulo ko.

Nang tingnan ko ang oras alas siyete na pala ng gabi ako na lang yata ang natitira dito na empleyado. Tahimik na inayos ko  ang gamit ko at handa na akong umuwi.

Ngunit pagtayo ko napansin ko sa may gilid ng pader dahil hati ‘yon gawa sa babasagin at semento. Bukas ang ilaw sa loob at naalala ko na hindi pa umuuwi si sir. 

Kumatok ako ng marahan.

“Come in.” Dinig kong sagot niya.

Pagpasok ko sa loob nakita ko na nakatayo sa harapan ng malaking bintana at natatanaw doon ang mga ilaw at naglalakihan na mga gusali. 

Dama ko ngayon na para bang pagod siya yung tipong hindi siya ngayon CEO.

“Sir?” Lumingon siya sa akin. “Uuwi na po ako.” Tumango lang siya.

Pero hindi siya gumagalaw parang may malalim siyang iniisip.

“Do you have a boyfriend?” 

Parang tumigil ang oras ko at napakaurap ng ilang beses ang mata ko.

“A-ano po sir?” Tanong ko pa dahil baka nabingi lang ako.

Pero imbes na sumagot siya ay dahan-dahan siyang lumapit sa akin at tumapat sa harapan ko.

“Answer me.” Yung bose niya parang paos.

“Wa-wala po sir, bakit niyo po tinatanong?” Sagot na tanong.

“Then marry me.” 

 Napaawang ang bibig ko dahil sa sinabi niya at hindi ako agad nakasagot dahil hindi ko namam kung ano ang sasabihin ko. Pero tama ba dinig ko niyaya niya akong magpakasal?

“Si-sir h-hindi ko kayo maintindihan.” Sa wakas ay nasabi ko.

“Then I will explain.” 

“Ha?” Tanging nasabi ko at hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari dahil hinawakan niya ako sa bewang at inikot papunta sa harap ng lamesa. 

“This.” 

Nanlaki ang mata ko dahil bigla niyang sinakop ang labi ko nanigas ako at napahawak sa gilid ng lamesa.

Hi-hinalikan niya ako!?  Sigaw ng isipan ko dahil hindi ako makapaniwala yung isang kamay ko kumapit sa braso niya. Doon ay umawang na ang labi ko na nagbigay lalo ng daan para mas lalo niyang masakop ang labi ko.

Para akong nalalasing sa amoy ng hininga niya at pakiramdam ko hinahalukay ang loob ng tiyan ko. Naramdaman ko ang isang kamay niya sa leeg ko na mas lalong nagpadiin sa labi namin.

Totoo ba ‘to? Bakit nagugustuhan ko? 

Hindi ko na alam kung paano pero kusang sumabay ang labi ko sa paggalaw sa kaniya na para bang nagkukusa.

Kung panaginip ba ‘to puwede ba akong hindi na magising?