All Chapters of Secret Contract:The CEO is my Twins' unknown father: Chapter 31 - Chapter 40

SERENA'S POV Nakita ko ang sarili ko sa isang malawak na bukirin. Malinis ang paligid, maaliwalas ang hangin, at may naririnig akong mga tawanan ng bata. Umaalingawngaw ang kanilang mga boses sa bawat sulok na tila ba walang bahid ng lungkot ang mundong iyon. Naglakad ako papalapit sa isang bangin. Tinanaw ko ang napakagandang tanawin. Napangiti ako nang makita ang mga anak kong masayang naghahabulan habang humahalakhak nang malakas. Nakatayo lang ako at tahimik silang pinanood na magsaya at maglaro. Si Ina naman ay nakaupo sa gilid kasama si Papa. Abala silang nag-iihaw ng barbecue habang paminsan-minsan ay nagtatawanan. Sinasalubong ng sinag ng araw ang kanilang mga balat, ngunit hindi iyon nakakasilaw o nakapapaso. Ang mga ibon ay malayang lumilipad sa himpapawid, walang takot na dumadapo sa malalapit na puno. Napakaganda ng panahon. Parang napakaayos ng takbo ng buhay kapag mula rito mo ito tinitingnan. Tinaas ko ang kamay ko upang kawayan sila, ngunit natigilan ako n

SEBASTIAN'S POV 1 HOUR AGO I slept like a log. I've never felt like this in years. To sleep peacefully and rest this deeply... I didn't know that telling someone a part of my past could make me feel this rested. But as always, I'm a light sleeper. The faint sound of footsteps echoed through the hallway, stirring me awake. "Fuck..." I cursed as I ran a hand through my messy hair. I would've slept until morning if it weren't for that noise. I slowly sat up, my body still heavy from sleep. My muscles refused to cooperate, and my eyelids felt as though they were weighed down by stones. I rubbed my face before letting out a long sigh, trying to shake off the lingering drowsiness. I walked outside my room. The hallway wasn't too bright since only a few of the lights were on. Their warm glow barely reached the end of the corridor, leaving the rest swallowed by shadows. I looked at Serena's door. Since her room was right beside mine. It was closed. "Of course it w

SERENA'S POV Mabilis lang ang pagdating ng mga araw. Dalawang araw na lang at kasal na namin ni Sebastian sa simbahan. Naka-register na kami, pero kami lang at ang assistant niya ang nakakaalam na may hangganan ang kasunduang ito. Simula noong gabing magkasama kami sa rooftop, hindi na muling nagkrus ang mga landas namin ni Sebastian. I didn't fully understand him yet, but I know one thing for sure. He called my kindness and sacrifices foolish. Not because that was truly his judgment, but because that was how life shaped him. He grew up barely experiencing a mother's and a father's love. Hindi niya ako maiintindihan dahil hindi siya ang nagbibigay. Siya ang tumatanggap ng pagmamahal. Sa mga taong nawala ang mga magulang niya, binuhusan siya ng pagmamahal ng lolo't lola niya. Pagmamahal na hindi kayang palitan ng pera. Pagmamahal na mas higit pa sa anumang materyal na bagay. Pagmamahal na pilit pumuno sa malaking puwang na iniwan ng pagkawala ng mga magulang niya. Hindi ko

SERENA'S POV Papalapit kami sa lamesa. Lahat ng mga mata nila ay nakatutok sa amin. This gave me another sense of déjà vu. Mas kinakabahan ako ngayon kaysa noon. Dahil sa gabing ito, narito ang mga business investors at mga taong matagal nang katuwang ng Lancaster Group. Narito rin si Hazel, si Eric, at ang ama nito. Alam kong umaasa si Sebastian na aakto akong normal. Na aakto akong isang mabuting asawa na ilang araw na lang ay ikakasal na sa kaniya. Hindi ko maintindihan kung bakit pinapasok niyang muli sina Eric rito matapos niya silang paalisin noong party. Alam niyang galit ako sa kanila. Alam niyang may mga sugat na hindi pa naghihilom. Just by looking at their faces reminded me of the past. The past that was impossible to forget. The past that was even harder to forgive. The past that clung to me like a heavy rope tied to a massive stone, dragging me deeper every time I tried to move forward. It was the past where the worst parts of my life existed.

SERENA'S POVHindi ko agad nabuksan ang bibig ko.Pakiramdam ko ay parang may pumipigil sa'kin, at iyon ay ang presensya ni Eric na ngayon ay nakatayo sa harap ko.Hindi ito ang una naming muling pagkikita.Nangyari na iyon sa party.Pero wala kaming naging pormal na pag-uusap. Puro pagtuturuan lang ng mga pagkakamali ng nakaraan.Inakala niyang niloko ko siya kaya nagpaahas siya kay Celine.Iniwan niya ako matapos niyang makita ang ebidensiyang planado naman pala ni Celine mula sa simula.I felt sick and couldn't move just by looking at his face.Paano ba siya nakapunta sa hallway na ito?Alam ba ni Sebastian na sumunod siya sa'kin?Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.Gusto kong maging matatag sa harap niya.Tutal, nagtatrabaho na siya sa ilalim ng pangangalaga ko matapos akong ikasal kay Sebastian.Isa iyon sa mga paraan para mas mapalapit ko ang paghihiganti.Pero ngayon...Kailangan kong kumalma.Kailangan kong pigilan ang sarili ko na maglabas ng mga walang kwentang emosyon."